- Kategori
- Anılar
Ah şu kararlar
Doğru değişir mi?
Sizlerle ilk olarak paylaşacağım bu sayfada, bazı kararların doğruluğu hakkında yazmak istedim bugün.
Küçükken çok küçükken hep sorulan bir soru vardı; hatırlarsınız muhakkak. Eve gelen misafir amca ya da teyzeler bu soruyu hiç sekmeden sorarlardı; "yavrum büyüyünce ne olacaksın?" Biz de yarı ciddi yarı şaka, kâh anlayarak kâh anlamadan kulaktan dolma bilgilerle cevaplardık hemen annelerimizin gözünün içine bakarak; doktor olacağım, avukat olacağım veya öğretmen olacağım. Bu müthiş, genellikle de aynı verilen cevapların ardından misafir teyzelerden kocaman bir "aferin" alırdık. Bu soruyu yanıtlamanın verdiği haklı gururla da pastamızı doyasıya yer, misafir çocuklarla oynamaya dalardık. Bizim için bir akşam daha mutlu şekilde son bulmuş olurdu. Verdiğimiz cevapların ne demek olduğunu, bize nasıl sorumluluklar yüklediğini ancak büyüyünce, gerçekten seçim yapmak zorunda olunca anlayacaktık. Kocaman kocaman olurdu bu duvarımsı karar karşısında gözlerimiz. Çocukken kazandığımızı sandığımız bu garip yarışma soruları şimdi bizim yaşam kararımız haline geliveriyordu. Peki, ama nasıl oldu bütün bunlar? Biz nerelerdeydik, ne yapıyorduk? Hani bir şarkı sözü var ya bu gibi durumlarda hep söylenir; "biz büyüdük ve kirlendi dünya". Biz büyümedik demek geliyor o anda insanın içinden; ama gel de bunu anlat. O küçük, daha çocukluğuna doymamış kalpler karar çarkına girmiştir bile, bir daha çıkamayacağını bilemeden.
Şimdi siz bu kadar da dramatize etme diyebilirsiniz; fakat kişi büyüdükçe o kadar farklı görünüyor ki yaşamlar. Bir kere bütün arkadaşlarınızı farklı yerler ve mevkilerde buluyorsunuz. Hepsi o kadar değişmiş oluyor ki. İstemedikleri veya kadercilikle eğitimlerini aldıkları mesleklerde nasıl devirdiğini anlamadan geçirdiği yıllarla boğuşuyor. Bu konuda kendi talihsizliğimden de bahsetmek istiyorum. Ben de gençliğin verdiği havayiheves dönemlerimde girdim üniversiteye. İstediğim, kendime yakın bulduğum meslek çok başka, okuduğum bölüm çok başka idi. Eh kazanılmış bir şeyi kaybetmek de istemiyordum. Okudum hatta güzel, zevkli yıllarım da geçti; fakat iş çalışmaya gelince mizacıma ne kadar ters olduğunu fark ettim. Ondan sonrası geçim kaygısı oluyor; ekmek parası yani. Yıllar maratona katılmış gibi koşuyor delicesine. Şimdi çalışmaya devam ediyorum; ama sevdiğim ve istediğim mesleği yapmayı yeğlerdim. Bu aşamalarda yönlendirilmek gerekiyor bilen birileri tarafından. Benim bu imkânım olmadı. Ama olan varsa fırsatları kaçırmasın.
Bu arada misafir teyzelere ve amcalara da teşekkür etmek istiyorum, beni küçükken uyarmaya çalıştıkları için. Daha da önemlisi değer biçilemez olan ülkemize en verimli şekilde nasıl hizmet edeceğimizi düşündürüp, bu ülkeye sahip çıkan güzel insanlara sonsuz teşekkürler.
- Toplam blog
- : 2
- : 279
- Kayıt tarihi
- : 09.08.06
1978 doğumluyum. Balıkesir Ün. Turizm ve Otelcilik ve Anadolu Ün. İşletme bölümü mezunuyum. Kamu gör..