- Kategori
- Felsefe
Akşam sefalarında biz
Şekercim yine durup dururken bir taş attı durgun denize. Dalga dalga kızmış söyleniyor hem bana hem hayata.
“Akşamsefaları açarken doğmuşsunuz siz…
Gözlerinizin çukurlarına dolmuş o akşamsefalarının bahar kokusu…
Yalnız göz kırpışlarınızda koklayabildiğim, yada uyuduğunuzda…
Çok mu zor hayat?
Çok mu zorluyor sizi?
Tüm gün size hayatı zorlaştıran insanlar,
Kışı geçirmek için yazın sıcağında durmadan didişen karıncalar gibi koparıyor etinizi…
Sadece kendilerini düşündüklerinden, sadece kendi çıkarları yüzünden…
Çok mu yoruyorlar sizi?
Parlak bahar sabahlarınıza şimşekler çaktırıyorlar.
Hep bir şeyler istiyorlar.
Hep o bir şeylerden dert yanıyorlar… Ve asla tatmin olmuyorlar.
Oysa ben,
Bir kucak dolusu papatyayla bekliyorum sizi… O papatyaları yürüdüğünüz yollara dökmek niyetiyle, o papatyaların özgür ve basit güzelliğinden sabahlara kadar konuşmak isteğiyle…
Dar, çakıl taşlı, denize karşı küçük patikaların kenarında gözlüyorum yolunuzu…
Düz, pürüzsüz çakıl taşlarını saydırırken denizde; yarışalım.
Tek derdimiz bu olsun, bir sonraki günü düşünmeden yaşayalım.
Deniz kabuklarının derin taraflarını dayayalım kulaklarınıza; karanlık ofislerdeki binlerce tuşlu telefonların yerine.
Kumların üstüne uzanıp kemiklerinizi ısıtın bahar güneşinde…
Geniş gelincik tarlalarının ucunda bekliyorum sizi…
Koca çınar ağaçlarının gölgelerinde kestirip, öyle vakti tatlı rüyalar görün diye puslu, usul şarkılar söylemek istiyorum size…
Sazlıklı, sığ, berrak sularda küçük bir kayığın içindeyim şimdi. Yine sizsiniz özlediğim. Yanıma gelsin diye kürekler dolusu beklediğim…
Dolambaçlı kanallarda küçük balıklara ekmek atalım diye,
Tek sıra halinde ava çıkmış ördekleri sessizce takip edelim diye,
Her devrinde, küreğin ucunda biriken su damlacıklarının sesini dinleyelim diye beklediğim…
Ve siz yine de gelmeyeceksiniz…
Söylediğim tüm bu vaatlere rağmen,
Yine de,
O kalabalık şehirdeki yalnızlığı seçeceksiniz…
Etinizi koparan karıncaların bitmez isteklerini dinleyeceksiniz. Canınızın acımasına aldırmadan, tek bir haykırış olmadan… Bol sayfalı çek defterlerine koca sıfırlar karalayıp, sizi biran olsun rahat bıraksın diye karıncaların ellerine tutuşturacaksınız… Oysaki karıncalar kendi ağırlıklarının 10 katı fazlasını taşırlar. Ne kadar çok sıfır da yazsanız onları doyuramayacaksınız…
Ve her günü bir sonraki güne borçlu çıkartarak, bitmek tüketmek bilmez bir muammanın içinde, o karanlık ofiste beni unutacaksınız…
Ve ben kopartıcam o papatyaların beyaz yerlerini saplarından…etrafa savurucam…
Çakıl taşlarını tekmeleyip, denizden uzağa atıcam…
Gelmediğinizi, gelemeyeceğinizi unutmak için sabahlara kadar uykuda kalıcam…
Deniz kabuklarına basıp, kumla üstlerini kapatıcam…
Deniz sefamız vardı ya birde…, o kayığın ortasına kalbimdeki gibi koca bir delik açıp, ördeklerin az önce korkudan kaçıştıkları yerde batışına ağlıycam…
Ve akşam olduğunda,
Gözlerinizin çukurlarındaki akşam sefası kokularına karşı,
Kederli kadehler kaldırıcam…”
Bende cesaretime büyüler eklediğimde kederli kadehlerindeki simyayı coşkulu yudumlara çevireceğim şekercim.. Söz...
- Toplam blog
- : 28
- : 982
- Kayıt tarihi
- : 07.01.07
Hayatı her sorguladığımda karşıma çıkan sonuçlara analitik yaklaşımlar sergilemeye devam ediyorum el..