Alex De Souza

Alex De Souza. Bir futbol cambazı. Ama onu benzersiz kılan ne attığı çalımlar, ne golleri, ne frikikleri değil.

Sahada ki efendiliği, topun peşinde koşan afacan bir çocuk edası diğer usta ayaklardan onu ayırıyor.

Alex denildiğinde aklıma bir Trabzon deplasmanı gelir. Maçın son dakikalarında zaman geçirilmesi gerektiği bir anda takım

topu alıp korner bayrağı köşesine topu sıkıştırmak yerine Alex'e veriyor. Alex top ayağında arkasında ki üç Trabzonlu

futbolcu ile beraber orta sahada gezinmeye başlıyor. Topu bir o yana bir bu yana sürüyor. Üç Trabzonlu topu ayağından

almak için mücadele ederken Alex o kadar sakin bir şekilde topla oynuyor ki o an "yok yok bu Alex insan değil" diyor insan.

Uzunca bir kovalamacadan sonra bir Trabzonlu futbolcu Alex'i formasından çekerek durduruyor. Bu adam bu oyunu zevk

için oynuyor kanımca. Kazanmak tabi ki önemli, ancak o işin zevkine varmaya çalışıyor. Onu izlemek büyük bir keyif.

Fenerbahçe yönetiminin bu futbol fakiri ülkeye yapmış olduğu en büyük iyiliktir Alex'i getirmek. Taraflı tarafsız onun

futbolundan etkilenmeyen yoktur güzel ülkemde.

Gel gör ki hala Alex'i tartışacak kadar futbolun çirkinliklerine yatırım

yapmış insanlar var medyamızda. Koşmuyor, takım bir kişi eksik oynuyor, modası geçti gibi deyişlerle onun yaldızını

sökmeye çalışıyorlar. Bu kişiler endüstriyel futbolun savunucuları ya da bu işten hiç anlamayan insanlardır. Bizler futbolu

ille de kazanmak için değil zevk almak için takip ediyoruz. Estetiğin olmadığı, tamamen güce dayanıklılığa dayalı bir futbol

bir insana ne verebilirki "iddia" dan başka. Bırakın Alex, Kewell, Delgado gibilerini seyredelim. Ve bu oyundan keyif alalım.

Tribün anarşisinin en büyük ilacı bu futbol sihirbazlarıdır. Futbolu kör döğüşüne çevirmeyin.

1971 Erzincan doğumluyum. İlk, orta, lise tahsilimi İstanbul'da yaptım. 35 senelik İstanbullu ve doğ..