- Kategori
- Anılar
Ameliyat teraneleri...
Yine Pirmete'ye...Halimizi hatırımızı sormuş da !
...........
Gözümü açar açmaz doktorumu soruyorum, Cicişe .
" Nerde benim doktorum, niye yanımda değil ? "
Ciciş( ciciannem), adam na'psın...senin ilan-aşklarından utandı zahir, apar topar kaçtı ! "
Allah allah... ne demiş olabilirim ki?
" Doktor bey, siz çok yakışıklısınız, ben sizi çok seviyorum ", deyip durdun ayılırken sürekli...
Hatırlamaya çalışıyorum. Tamam , kabul... çok korkuyordum ameliyata girerken. Büyük kızım o zamanlar küçücük. Beni uğurlamaya gelmişti, ameliyata girerken. Babası da uyumuş kalmış. Ya da gerek görmemiş. Ben de söylenip durmuştum, niye gelmedi diye.
Ona mı kızdım acaba ?
Tiroid ameliyatı idi, alt tarafı. Ama sen onu bir de bana sor. Tam boğazından kesileceksin yani kıtır kıtır...Tamam doktorum fena değil, bunu kabul ediyorum ama her şeyden önce, kendimi ve boğazımı teslim ettim ellerine. Doktoruma karşı hissettiğim kayıtsız şartsız güven hissi olmalı, beni bu ilan- ı aşklara sevkeden duygu.
Belki de ...hani derler ya hep, nasıl bayılırsan öyle ayılırmışsın , narkozdan. Birilerinden intikam almak duygusu olabilir, bilinçaltımda beni dürtükleyen duygu...Ya da her ikisi.
.............
Sonra, küçük kızımın sezeryan ameliyatında , yine ameliyathanenin kapısından çıkarken tam...Doktor ve hemşireler birbirleri ile konuşuyorlar. " Yine kız..." Belki de bebeğimin babası konuştukları. Onu ayırdedemiyorm. Ama laf yetiştiriyorum yine onlara, tam da ameliyat sedyesinin üstünde. Hem de baygın. Ya da yarı baygın olmalıyım. "Size ne... Ben çok memnunum..."
Anlayamadığım tek konu, narkozlu hallerde bu lafları nasıl yetiştirdiğim, yetiştirmeyi bırak, nasıl anlaşılır halde söylediğim ve sonrasında nasıl hatırladığım... Utanıp, susuyorlar çünkü...
...............
Yıllar sonra, şakakla saçlarımın birleştiği yerlerde bir ben büyümeye başlıyor. Rengi siyah. Ve her yıl büyüyor.Bir tehlikesi yok dense de... hatta güzelliğime ayrı bir hava katsa da...korkuyorum işte. Ve yine teslim ediyorum kendimi Türk doktorlarının ellerine. Doktorum yine çok esprili ve de yakışıklı. Bölgesel olarak uyuşturuyor. Hissediyorum kıtır kıtır kestiğini. Amaliyathanede klasik müzik çalıyor. İlle de Albinoni 'nin Sol Minör Addagiosunu istiyorum. Kırmıyor beni. Hem korkuyorum, hem bütün muzipliklerim üstümde...
"Bak doktorcum, gördüğün gibi güzel bir kadınım ben...bu güzellik yamulursa, bozulursa... sorarım sana. hiç belli etme tamam mı..." vıdı vıdı...konuşup duruyorum. Doktor gülmekten işini yapamaz duruma geliyor.
"Keşke, narkoz verseydim sana. Hiç de böyle hasta görmemiştim..." diye söyleniyor, bi yandan kıtır kıtır kesmeye devam ederken...
.................
En son, geçen hafta derede... Şeyy... dayanamadım yaaa.. ayışığında öyle güzel görünüyordu ki dere. Giriverdik işte Habişşle...Akıntı varmış. Kapıldık biraz. Oralarda dal varmış da allahtan , dala tutunduk. O hengamede ayağımı bi şeyler kesmiş anlıyacağın. Gecesine yine hastahanelerdeydik. Dikiş attılar ayağıma.Kasabanın doktor beyi ile hemşire hanımı, gecenin bi yarısında gelen "bu dere vak'ası" ndan ve rahatlarının bozulmuş olmasından dolayı, biraz kızgın gibi olsalar da...benim derenin güzelliğini ballandıra ballandıra anlatışım karşısında, daha fazla dayanamayıp, gülmeye başlıyorlar.
Uzun sözün kısası :
Dere şahane idi. Hele ayışığında dereye girmek...
Ayağım iyileşsin, haftaya yine girerim ben.
İşte böyleeee... Pirmetecim. Ameliyat deyince sen, aklıma geliverdi işte birden. İç Ege cephesinde kayda değer bir şey yok yani.
Sahi, sen nasıl oldun ?
Sevgiler...
http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=52156- Sevgili Pirmete'nin "hal hatır" bloğu
fotoğraf: derede meşum akşam-benim objektifimden.
Blog başlığı, habişşin Pirmeteye yorumundan (ç)alıntı.
...........
Gözümü açar açmaz doktorumu soruyorum, Cicişe .
" Nerde benim doktorum, niye yanımda değil ? "
Ciciş( ciciannem), adam na'psın...senin ilan-aşklarından utandı zahir, apar topar kaçtı ! "
Allah allah... ne demiş olabilirim ki?
" Doktor bey, siz çok yakışıklısınız, ben sizi çok seviyorum ", deyip durdun ayılırken sürekli...
Hatırlamaya çalışıyorum. Tamam , kabul... çok korkuyordum ameliyata girerken. Büyük kızım o zamanlar küçücük. Beni uğurlamaya gelmişti, ameliyata girerken. Babası da uyumuş kalmış. Ya da gerek görmemiş. Ben de söylenip durmuştum, niye gelmedi diye.
Ona mı kızdım acaba ?
Tiroid ameliyatı idi, alt tarafı. Ama sen onu bir de bana sor. Tam boğazından kesileceksin yani kıtır kıtır...Tamam doktorum fena değil, bunu kabul ediyorum ama her şeyden önce, kendimi ve boğazımı teslim ettim ellerine. Doktoruma karşı hissettiğim kayıtsız şartsız güven hissi olmalı, beni bu ilan- ı aşklara sevkeden duygu.
Belki de ...hani derler ya hep, nasıl bayılırsan öyle ayılırmışsın , narkozdan. Birilerinden intikam almak duygusu olabilir, bilinçaltımda beni dürtükleyen duygu...Ya da her ikisi.
.............
Sonra, küçük kızımın sezeryan ameliyatında , yine ameliyathanenin kapısından çıkarken tam...Doktor ve hemşireler birbirleri ile konuşuyorlar. " Yine kız..." Belki de bebeğimin babası konuştukları. Onu ayırdedemiyorm. Ama laf yetiştiriyorum yine onlara, tam da ameliyat sedyesinin üstünde. Hem de baygın. Ya da yarı baygın olmalıyım. "Size ne... Ben çok memnunum..."
Anlayamadığım tek konu, narkozlu hallerde bu lafları nasıl yetiştirdiğim, yetiştirmeyi bırak, nasıl anlaşılır halde söylediğim ve sonrasında nasıl hatırladığım... Utanıp, susuyorlar çünkü...
...............
Yıllar sonra, şakakla saçlarımın birleştiği yerlerde bir ben büyümeye başlıyor. Rengi siyah. Ve her yıl büyüyor.Bir tehlikesi yok dense de... hatta güzelliğime ayrı bir hava katsa da...korkuyorum işte. Ve yine teslim ediyorum kendimi Türk doktorlarının ellerine. Doktorum yine çok esprili ve de yakışıklı. Bölgesel olarak uyuşturuyor. Hissediyorum kıtır kıtır kestiğini. Amaliyathanede klasik müzik çalıyor. İlle de Albinoni 'nin Sol Minör Addagiosunu istiyorum. Kırmıyor beni. Hem korkuyorum, hem bütün muzipliklerim üstümde...
"Bak doktorcum, gördüğün gibi güzel bir kadınım ben...bu güzellik yamulursa, bozulursa... sorarım sana. hiç belli etme tamam mı..." vıdı vıdı...konuşup duruyorum. Doktor gülmekten işini yapamaz duruma geliyor.
"Keşke, narkoz verseydim sana. Hiç de böyle hasta görmemiştim..." diye söyleniyor, bi yandan kıtır kıtır kesmeye devam ederken...
.................
En son, geçen hafta derede... Şeyy... dayanamadım yaaa.. ayışığında öyle güzel görünüyordu ki dere. Giriverdik işte Habişşle...Akıntı varmış. Kapıldık biraz. Oralarda dal varmış da allahtan , dala tutunduk. O hengamede ayağımı bi şeyler kesmiş anlıyacağın. Gecesine yine hastahanelerdeydik. Dikiş attılar ayağıma.Kasabanın doktor beyi ile hemşire hanımı, gecenin bi yarısında gelen "bu dere vak'ası" ndan ve rahatlarının bozulmuş olmasından dolayı, biraz kızgın gibi olsalar da...benim derenin güzelliğini ballandıra ballandıra anlatışım karşısında, daha fazla dayanamayıp, gülmeye başlıyorlar.
Uzun sözün kısası :
Dere şahane idi. Hele ayışığında dereye girmek...
Ayağım iyileşsin, haftaya yine girerim ben.
İşte böyleeee... Pirmetecim. Ameliyat deyince sen, aklıma geliverdi işte birden. İç Ege cephesinde kayda değer bir şey yok yani.
Sahi, sen nasıl oldun ?
Sevgiler...
http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=52156- Sevgili Pirmete'nin "hal hatır" bloğu
fotoğraf: derede meşum akşam-benim objektifimden.
Blog başlığı, habişşin Pirmeteye yorumundan (ç)alıntı.
- Toplam blog
- : 171
- : 2319
- Kayıt tarihi
- : 15.02.07
Düşünen, üreten, kendine, insana, çağına sorumlu, tavırlı, taraflı , çağdaş ve yüzü aydınlığa dön..