- Kategori
- Yurtdışından Bildiriyorum
Amerika yolları taştan
Amerika’da 7 ay civarı bulunmaktayım.
Chicago’ya 2 buçuk saat uzaklıktaki öğrenci şehri olan Champaign-Urbana’da yaşıyorum. 5 ay daha burada kalıp İstanbul’a geri döneceğim (Sonrasında da Afrika için gönüllülük niyetim var).Ehh dönmeden öncede tam bir Amerika macerası başlatma niyetindeydim birazcık ucundan başladım diyebilirim.
7 aydır yaşamadığım şeyleri ben 20 günde seyahat ederken yaşadım. Hayatımın en ilginç deneyimlerini ve anlarını bu 5 şehir bana yaşattı. ‘’Chicago, Washington DC, Philadelphia , New York ve Boston’’. O anlara geri dönebilmeyi hep isteyeceğim biliyorum.
Bu seyahati aylar öncesinden ayarladım. Hestin, Marilyn, Sasha ve Hanna benimle beraber seyahat edenlerdendi, aslına bakılırsa ben onlara katıldım. Onlar 4-5 ay öncesinden biletleri aldılar ben ise 1-1 buçuk ay öncesinden rezerve etmiştim. İyi ki de etmişim. Her ne kadar bana biraz pahalıya patlasa da yaşadığım anlar paha biçilemezdi.
Gel gelelim seyahat anına… Biletler hazır heyecanla artık yola çıkmayı bekliyoruz. Önce Chicago’ya geçip Couchsurfing’ deki hostumuzu bulacaktık. Couchsurfing insanların dünyadan insanlarla tanışmasını sağlayan ve beraber gün geçirmelerini, şehri hızlı tanımalarını ve öğrenmelerini sağlayan harika bir site. Bu da benim misafir olacağım ilk ev sahibimdi. Bana dünyanın en çılgın insanı ile tanışmamı sağladı. Bermond denilen yere gittik, kız orada yaşıyordu. Sonradan da buranın gayler sokağı olduğunu öğrendik o da ayrı mesele. Eve vardığımızda Kat harika bir şekilde karşıladı bizi. 5 kişiydik ve evinde kalmamıza izin verdi. Harika bir kedisi vardı devasa tüyleri olan. Evinde bir kız arkadaşı ile kalıyordu, sonra bizim için hazırladığı ev partisine gittik. Hancock Tower’ ın 77. katında idik. Matt ev sahibi idi, manzara için deli gibi heyecanlıydık. Tam vardık gördüğümüz manzara bizi en derinden yaraladı desem yeridir. Her yer deli gibi sis kaplıydı. Yine de eğlendik, işte yine de ışıkları görebiliyoruz diye avunduk. İyi ki Sky Deck’e daha önce gidip güzelim Chicago’yu tepeden seyretmiştim. Çok fazla İrlandalılara benzeyen biri ile tanıştım Hancock Tower’da. Adını Seamus koydum,çünkü acayip derecede tanıdığım başka İrlandalıya benziyordu. Biraz ülkeler hakkında atıştık diyebilirim ama tartışma tarzında değil gayet normaldi, ta ki diğer ismini unuttuğum Amerika’lı saldırgan bir şekilde Türkiye hakkında konuşana kadar. Türkiye’nin bir nevi Amerikan kölesi olduğundan bahsediyordu. Uzun bir süre bu konuda tartıştıktan sonra ben konuyu kesmeye karar verdim ki gitme vakti de gelmişti. Ardından ikisi de özür diledi ama olan olmuştu zaten. Kat bizim atışmamızdan çok eğlenmişti çünkü İrlandalı içtiği 22 bira ile saçmalanın zirvesindeydi. Kat İstanbul’a gelmeye karar verdi ve ben de onu geri döndüğümde ağırlamaya karar verdim. Gün bitti ve ertesi gün evi toparlayıp Washington’a doğru yola çıktık.
Washington’a giderken ilk kez trene binecektim, 20 yaşındayım ve ilk kez tren ile uzun yol yolculuğu yapıyorum. Yerlerimi aldık ve start verdik. Toplam kaç saat gittiğimizi hatırlamıyorum ama 18 saat civarı olması gerekiyor. Bir süre koltukta kaldıktan sonra insana gına denilen o şey geliyor. Ehhh kaçıcak bir yer arıyorsunuz ben de trendeki lounge denilen herkesin gelip dışarıyı rahatça bir şeyler içerek izleyebileceği yere gittim. Orda Hangover filmini izledikten sonra dışarıyı izlemeye ve müzik dinlemeye başladım. Biraz önce okuduğum gazetenin yere düştüğünün farkında olmadan ben müzik dinliyordum ta ki biri gelip çok yakın bir şekilde gazeteniz yere düştü sanırım diyene kadar. Beyaz tenli, siyahımsı saçlı, bembeyaz dişli bir çocuk. Teşekkür ettim ve tam arkamdaki yere oturdu. Camlar siyah ve yansıyıcı özelliğe sahip. Ben bir ara onun beni camdan izlediğini farkettim ve arada bir beni nasıl dikizlediğini merak etmedim değil ehh ben de baktım. 5 dakika sonra yanıma gelip çok kibar bir şekilde çantasına bakmamı rica etti, ben de tabi ki deyip müzik dinlemeye devam ettim. Geri geldiğinde konuşacak bir neden bulup karşıma oturdu. Dişleri gerçekten bembeyazdı ve yapma da durmuyordu. Sonra da genel şeylerden nerden gelip nereye gittiğimizden bahsettik. Adını sordum ve Brent dedi. Brent Dugger olması gerekiyor ya da Brent Duggar onun gibi bir şey. Yazılı bir biçimde görmediğimden tahmin ediyorum anca. Ben bu ismin İngilizce olmadığından bahsettim ve bana zaten öyle olmadığını söyledi. Biraz utanarak da olsa isminin nasıl deli bir anlamı olduğundan bahsetti. Brent hangi dilde olduğunu unuttum ama müthiş gibi bir anlama geliyormuş dugger ise ‘’fucker’’ kıvamında bir kelime. Ben dumur biçiminde dinledim ve ailesinin biraz çatlak olduğundan bahsettim. Bu da zaten ailesini ziyarete Washington DC’ ye geçiyordu. Sabaha kadar dışarıyı izlemeye karar verdik ama ben ektim. Evet niye yaptım bilmiyorum ama galiba yeterince yorgundum. Ve sabah 5 civarı uyumaya geçtim. Ona söylediğim 1 saat kestirip geri döneceğimdi ama 4 saat uyuyunca onu bir daha orda bulamadım. Onunla tanışmamızda bu şekilde sona erdi. Ama biliyorum Chicago’da fotoğrafçılık yapıyor ve gayet iyi fotoğraflar çekiyor. Yetenekli.
Vakit gelip DC’ ye vardığımızda ben yorgunluktan ölüyordum. Couchsurfing yapmaya karar verdiğim kişide kalıcaktım. Bir Türk ve adı ‘’Mert’’. 1 gün onda kalıp ardından Downtown Washington Hostel’e geçicektim. Downtown da değilmiş o da çok ayrı bir mevzu. DC’ye ik geldiğimde Ankara’nın kokusunu ve tarzını hissettim ve ilk dediğim ‘’Tüm başkentlerde aynı tarz, hava ve insanlar var’’ oldu. Herkes ciddi ve takım elbiseli dolaşırken ben kafamda kırmızı şapkamla gayet resmi olmayan bir biçimde bir sırt çantam, hediye çantam ve kocaman ağır bavulumla dolaşıyordum. Ardından yere tüm bavulları koydum ve Mert’i aradım. Tam o anda karşıma takım elbiseli, uzun boyu, mavi gözlü bir Amerikan geçti ve bana bakıp gülmeye başladı. Ehh halim ciddi ve resmi insanlar arasında biraz sırıtıyordu ki hiç de umrumda değildi. Yolu sora sora bulmaya çalışıyordum. Yalnız DC’ deki metro sistemini beğenmedim. Fare kartları alıp geçiyorsunuz metroya sonra aktarma yapıyorsunuz ve çıkarken tekrar para ödüyorsunuz. Kartında para yoksa çıkamıyorsun hele coininiz (demir paralar) yoksa yandınız. 1 dolar da kabul ediyor ama hep nakit paranız olmalı. Bir de makinaları var çıkarken ne kadar ödemeniz gerektiğini söylüyor. Ama şu var benim kart içerde kaldı dedim kart içerde kaldı ve içinde para vardı hala, görevli polis hemen gelip geçişimi sağladı ve aktarma yapmama yardımcı oldu. Polislerin başını yol sorarak çok ağrıttım zaten ama sabırla yanıtladılar.
Mert’i onun iş çıkışında arayıp tren istasyonunda olduğumu söyledim. Metro çıkışına beni almaya geldiğinde saat 6 gibiydi. Beni nasıl tanıyacağını sordu ben de kırmızı şapkalı birini görürsen bizzat o benim demiştim. Bir süre bulamadı sonra da gördü ve zıt tarafta olduğumu söyledi ve beni karşı tarafa geçip aldı. Yolun ortasında durduğunu görünce koşa koşa elimdeki o iğrenç ağır bavullarla gittim. Yoldan geçerken bana tarihi yerleri gösterdi. Bu tarihi yerler ‘’ Lincoln Anıtı, Kennedy mezarı, ismini unuttuğum köprü’’ vb. Washington DC de ayın 22’sinden 26’sına kadar kalacaktım bu yüzden vaktim vardı buraları gezmek için. Mert beni çok çok iyi bir biçimde karşıladı. Rahat etmem için her şeyi yaptı. Beraber ‘’How I met your mother’ ı izledik. Nasıl severim bu diziyi. Mert bunu yeni izlemeye başlamış ama baya hızlı bir biçimde sezonları ilerletiyordu. Ben ona gelirken ‘’Funge’’ denilen Amerika’da meşhur olan bir tatlıdan almıştım. Üzerindeki tüm çikolata erimesine rağmen çok nazik bir biçimde yine de kesip getirdi. 7 aya yakın sıfır Türkçe konuşunca benim Türkçe’mde hafif kekeleme olduğunu fark etmemi sağladı Mert. Yine de iyi konuşuyorsun deyip motive etti. Mutlu oldum. Zaten bu yolculukta uzun zamandır konuşamadığım Türkçe’nin acısını çıkardım. Dışarıda bir Downtown’daki hostele geçtim. Ben hostelin ismi ‘’Downtown Washington’’ olmasına rağmen downtownda olmadığını öğrenince önce baya bir üzülmüştüm sonrasında ise buranın harika insanlarla tanışmamı sağlaması tüm üzüntümü giderdi. İlk gün Rosell denen sahiplerden birinin harika pancakeleri ile güne başladım. Karnımı doyurduktan sonra bizim kızları bulmaya karar verdim ve hostelden kaçtım. Washington’da haftalık pass denilen bir hafta bedava geçmenizi sağlayan pass ler birazcık pahalı idi ben de almadım. Onun yerine tek tek geçip alıp gittim. Tek geçiş 2 dolar 25 cent idi. Zaten bu 25 cent denen para inanılmaz önemli. Her yerde gerekiyor illaki, coin makinalarında özellikle. Müzeler inanılmaz! Gidemediğim daha birçok bedava müze var hepsi ayrı mükemmeller. ‘’National’’ başlığı altındaki tüm müzelere bedava girebiliyorsunuz ve sürü ileler. Toplamda 4 müze ve 1 botanik bahçesini gezebildim ki zaten ben bir müzeye girdiğimde deli gibi zaman harcarım. Hostelde ilk gün bir Türk ile tanıştım adı ‘’İlter’’. Bana gelip ‘’Bu hostelde bir Türk olduğunu söylediler sen misin?’’ dedi. Ben de ‘’Evet bizzat benim’’ diye yanıtladım ve tanıştık. Ardından Almanlar geldi, harika insanlar. Bu hostel tamamen uluslararası kişileri ağırlayan bir hostel. Ben de Koreli, Avusturalyalı, Hollandalı, Çinli, Endonezyalı, Brezilyalı ve Alman kişilerle tanışma fırsatı buldum. Geceleri hem dışarı çıktık hem de sabaha kadar Rock Star oyunu oynadık. İnanılmazdı ve unutulmaz! Beyaz saraya girmek için eğer yabancı iseniz 6 ay önceden, Amerikan vatandaşı iseniz 3 ay önceden randevu almalısınız. Ehhh benim de bilgim yoktu beyaz sarayı dışından izledim o da yetti sonra Capitol’e kaçtım. Chinatown denilen genelde Çin ürünlerinin satıldığı ve Çin restoranlarının bulunduğu yerler her şehirde bulunmakta. Buradaki görkemli bir kapıya sahip. Bu Çin restoranları genelde en ucuz olan restoranlardan, yani akşam yemeği special denilen yemeği ben 6 dolara sipariş ettim. Ehhh tabi tip ve vergi ile bu rakam sabit kalmıyor 10’a doğru yaklaşıyor. Hemen aldanmamak gerek. Meksika restoranları da gayet ucuzdur, Taco denen yemeği bayağı bir ucuz fiyata satarlar. İlginçtir ki şu ana kadar Türk restoranı bulamadım. Gerçi dönünce yeterince yiyeceğim Türk yemeği o yüzden sıkıntı etmiyorum. Chinatown’ı da geçince hostele geri dönüp birkaç bara da atladıktan sonra sonraki yolculuğum Philadelphia için hazırlıklara başladım.
Philadelphia’yı sevmedim çünkü garip olaylar yaşamamız neden oldu ki soğuktu da zaten. Philadelphia’ya varınca Airbnb’den ayarladığımız eve gidecektik ve taksi çağırmaya karar verdik. Taksi bizi kabul etti ve atladık. Taksici Costa Rica’lı arkadaşım ile İspanyolca konuşuyordu biz de İspanyol olduğunu sandık ama değildi. Endonezyalı arkadaşlarıma nereli olduklarını sorduğunda ve öğrendiğinde ‘’Ohh,poor country’’ yani ‘’fakir ülke’’ dedi sadece. Biz dona kaldık ve kaba olduğunu düşündük. Ben sinirlendim ‘’So what do you think about Turkey?’’ diyip Türkiye hakkında ne düşündüğünü öğrenmek istedim. Emin olmak için tekrarladı ‘’Turkey?’’. Ben de ‘’Evet’’ dedim ve aldığım cevap beni dumur etmeye yetti ‘’Kız sen de mi Türksün bakıyım?’’. Kamera şakası gibiydi ve arkadaşlarım şok olmuş bir biçimde bakınıyordu bana çünkü şoförün kaba olduğunu söylemişlerdi gizliden. Ben arkadaşlarım anlasın diye yarı İngilizce yarı Türkçe konuşmama devam ettim. Nereli olduğunu sorduğumda ‘’Adana’’ dedi ve İngilizcedeki aksanını duymanız gerek. Ardından bizi gitmemiz gereken yere kadar götürdü. Eve geldiğimizde numarasını verdi bize bir yere gitmemiz gerekirse arayalım diye. Yanımdaki ‘’Endonezyalı, Costa Ricalı’’ arkadaşlarım ‘’kaba ama şirin’’ diye Türk vatandaşımız ‘’İkbal şoför’’ hakkında yorum yaptılar.
Biz eve vardığımızda evde bizden başka birisinin olmayacağını sandığımız halde ekstra bir siyahi kız vardı. Oda bu evi kiralamış. Airbnb’ de insanlar şehir dışındayken ya da ihtiyaç duymadıklarında evlerini kiralıyorlar siz de belli günler için onu kiralıyorsunuz. Meğerse bir gün için iki ayrı gruba mekan kiralanmış. Biz dert etmedik ama kız dert etti sonra da ufak bir tartışma dışında her şey iyiye gitti. Philadelphia’daki başka arkadaşlarımızla görüşmek için dışarı çıkacaktık bizim ‘’İkbal’’i aradık. Geldi ve yine sohbete başladı. Bana Amerika’da kalıp kalmayacağımı sordu ben de geri dönmek zorunda olduğumu söyledim bana önerdiği şey akılalmazdı. ‘’Ehh o zaman evlen benimle, kal burada’’. Ben dumur! Gülmeye başladı arkadaşlarım ne olduğunu anlamadı tabi ki sonrasında tamamen İngilizce konuştum ki ne konuştuğumuz hakkında fikirleri olsun diye. İkbal gittiğinde yanımdaki Endonezyalı arkadaşım ‘’Sasha’’ şehri bize gezdirecek birini bulmak istedi. Washington’da beraber kaldıkları bir kız vardı onun arkadaşı Philadelphia’daymış. Geldiler ve bize Philadelphia’nın ünlü Cheese Steak’çisine götürdüler. İsmi hatırladığım kadarı ile John gibi bir şeydi. Ünlü kişilerin de geldiği bir mekan. Arabayı başka biri sürüyordu abi diyorlardı bu çocuğa ama manevi abileriymiş. Biz 3 saat dışarda harcadıktan sonra aldığımız tüm paketler her yere dağılmıştı, sürücünün arabayı hızlı sürdüğünü bu yüzden olduğunu düşünüyorduk ama değildi. Biz eve vardığımızda arkadaşlarım laptoplarını bulamadılar. Sadece bu değil mp3 çalar, apple notebook, pasaport, nakit para… Ben yanıma en çok ihtiyacım olan cüzdan ve kameramı almıştım bu yüzden bir şey kaybetmedim. Tüm geceyi polis ofisinde geçirdik. Polis biraz gevşek davranıyordu, sadece prosedürü işletiyorlar. Dedektifler geliyor, arkadaşımın dediğine göre dedektif karşısında uyuyordu. Bildiğiniz bize bulma ihtimallerinin olmadığını söylediler. Biz FBI, CIA gibi dizilerle büyümüş insanlar şok bir biçiminde polisi dinliyorduk. Sürücüden yüksek derecede şüphelenen arkadaşlarım polisin tavırları karşısında şok oldular. Sadece prosedür ve uyuyan dedektifler. Sabaha doğru polis bürosundan çıkarken sinirle eve vardık ve arkadaşlarım New York’a gitme konusunda kararsızdılar. Ben onları ikna etmeye çalıştım ve ardından sabah kalkıp New York’a geçtik. Maalesef Aşk heykelini göremedik bu olaydan sonra. Söylemeden geçmeyeyim bu Cheese Steak denen şey bildiğimiz ‘’Tantuninin’’ peynir eklenmiş hali. Ama kesinlikle gayet lezzetliydi.
New York!!! Müthiş, harikalar kumpanyası, görkemli! En güzel zamanlarım NYC ve DC’ de geçti. New York’ta 6 gün boyunca bir Türk’te (Emre Aydın) kalacaktım ki bana çok yardımcı oldu. Aynı gün benimle birlikte couchsurfing yapan bir Türk kız daha vardı ‘’Özge’’. Çılgın kelimesinin yakıştığı insanlardan biri. Benim yeni yılda Times Square’e girebilmemi sağlayan ve NYC’de deli gibi eğlenmeme neden olan insan. İlk gün Brooklyn Köprüsünü yarıya kadar geçtik çünkü deli gibi soğuktu, bu klasik yerlerden ikiz kulenin yeri, Memorial’ı ,üçgen evi, merkezi yerleri gezdik Manhattan’da. Zaten her şey Manhattan tarafında. Brooklyn tarafının sadece evleri harika. Alman ve Avusturalya müzesine gittim müthişti! Resimler, heykeller görülmeye değer. Özgürlük heykeline düzenlenen bedava turlar var, sizi adaya kadar götürmüyor ama yine de özgürlük heykelini görmenizi sağlıyor. Bedava olması herkesin hoşuna gider tabi direk koştuk. Donduk, donduk! Başka kelime anlatamaz. Anlatır ama kaba kaçar. Times Square’e kaç kere gittim bilmiyorum 7-8 civarı vardır. Kalabalıktan hoşlanmayanlara göre bir yer değil kesinlikle ama ben şehir hayatını nedense sevdiğimden ve Illinois’te mısır tarlalarında 6 ay vaktim geçtiğinden burası bana müthiş derecede moral oldu. Central Park taraflarında dolandık ve ardından John Lennon için Central Park’ın diğer ucuna yazılan ‘’Imagine’’ yazısına doğru gittik. Bol bol büyük üstadın müziğini dinledik ki ben dejavu oldum bir an ve neden olduğunu buldum! Çünkü John Lennon’ın ölüm yıldönümünde buranın haberini izlemiştim, hayal meyal aklımda. Kaç yıl önceydi hatırlamıyorum ama sıkı dejavu yaşattı bana. Sonrada bizim couchsurfercı Emre’nin evine döndüm. Yeni yıl için sıkı sıkı giyinip Özge ile dışarı kaçtık, ben her ne kadar soğuk algınlığı sezsem de kendimde tınlamadım. Önce son günlerde deli gibi tutkunu olduğum peppermint mochamızı aldık ve koştuk Times Square’ciğimize. Koştuk dediğime bakmayın saat 6:30’du. Bu yeni yılda Times Meydanına gitmek için çok geç bir saat. İnsanlar deli gibi erken saatte, hatta bir gün önceden gelip beklemeye başlıyorlar. Delilik! Biz içeri nasıl gireceğiz diye deli gibi düşünmeye dertlenmeye başladık. Polisler sürekli 53. Caddeye gidin diyor orası da zaten sahneye en uzak olacağınız nokta yani hiç anlamı yok. Ben 48. Caddedeydim Özge ise 47. Caddede. Biz içeri girenleri gördük meğerse onlar otelde kalıyorlarmış Times’da. Özge 47. Caddeye gelmem için aradı içeri girebilmiş. Görevlilere tabiri caizse atar yapar bir biçimde ‘’Otelime gideceğim ben’’ demiş. Önce hangi otel olduğunu sorsalar da sonradan baş edemeyeceklerini anlayıp vazgeçtiler belli ki beni de içeri aldılar. Tabi bu yeterli değil, içeride otel kontrolü yapılıyor. Hangi otelde kaldığınızı belgelemeniz gerekiyor. Ben artık bu kısmı geçemeyeceğimizi sanıyordum. Önümüzden giden 3 kişi otelde kalıyordu biz hiç çaktırmadan peşlerine takıldık. Bizi de onlarla beraber otelde kalıyor sandılar. Biz orayı de geçtikten sonra demirlikleri nasıl aşacağımızı düşündük. Demirlikle yüksek değil ama her yeri kaplamış ve etraf polis dolu. Polislere ‘’İçeri nasıl girebiliriz’’ diye sorduk bize direk ‘’Giremezsiniz, bu insanlar 12 saat önceden burda beklemeye başladılar’’ deyince biz dumur olmanın dibindeydik. Bu polisler etraftan uzaklaşınca Özge tüm demirlikleri idik didik inceledi ve bir tane boşluk buldu. Etrafa baktı çantasını attı aralıktan geçti ve ben hala bakınıyordum şok bir biçimde. Özge ‘’Hadisene’’ deyince kendime geldim ve ben de geçtim. Ve artık içerdeydik. Biz kendimize bu üç engeli de nasıl aştık derken baktık deli gibi dans etmeye başlıyoruz sevinçten. Yanımda bir tane siyahi bir Amerikalı bize deli gözüyle bakıp gülmeye başladı ben de ‘’Kaç saattir buradasın’’ diye sordum bana saat 12 civarı geldiğini söyledi. Ben de ‘’ Aman Tanrım! Sen 12’de geldin buradasın ben 6:30 da geldim buradayım’’ dedim kadının surat değişti hafiften. Sonra bir anda İtalyanlar, Çinliler, Koreliler etrafı sardı he bir de Hollandalılar. En makara denen tipler Hollandalılardı. Eğlenmeyi biliyorlar. Ardından denizciler geldi ve onlarla fotoğraf çekilmeye başladık. O itiş kakış mesafede yaşadıklarımız ne kadar çokmuş şimdi fark ediyorum. Her saat başı ondan geriye doğru sayılıyordu ve herkes deli gibi çığlık atmaya başlıyordu. Biz Hollandalılarla genelde takıldık. Amerika’da bu durumu çok seviyorum, çok rahat bir biçimde insanlarla tanışabiliyorsunuz ve kırk yıllık ahbap gibi takılıyorsunuz. Ev partileri ayrı tabi sonra bahsetmek gerekir. Bu arada burada hiç bilmediğim kadar Arapça, Endonezce ve İspanyolca öğreniyorum. Çünkü burası inanılmaz karma bir yer. Tabi Çinceyi asla unutmamak gerekir her yer Asyalı.
3..2..1... ve yeni yıl. Müthişti. Ben tam duygulanma arifesindeyken biri gelip beni kolumdan tuttu ve dans etmeye başladı. Ben de o duygusal modu geçip dans ettim onunla birlikte. Nereli olduğumu, ne yaptığımı sordu. Türkiye diyince şaşırıp ''İstanbul'' diye bağırdı. Sonrasında kaçtı başkaları ile dans etti ama beni o duygusal moddan kurtardığı için inanılmaz minnettarım. Ardından Özge ile ne yapsak ne etsek diye düşünürken yanımıza biri fotoğraf çekilmek için geldi ben kafamı eğdim kadraja girmeyeyim diye. Bir anda ''Hakan bir daha çeksene'' dediğini duydum ve kafayı kaldırıp selam verdim. Konuşmaya başladık ve böylece dünyanın en tatlı çifti ile tanıştık. Müthişlerdi. Beraber kahve içtik ve bizi evlerine davet ettiler. New Jersey'de bir yere götürüp meşhur New York siluetini görmemizi sağladılar. Saat sabah 4 civarıydı. Onlarda kaldık ve sabaha kadar sohbet etmiştik. Sabah kalkıp Özge'yi Broadway'e bıraktık ben de ordan Brooklyn tarafına yöneldim. Ertesi gün Özge gitti, Broadway'den bir müzikal için 52 dolara balkondan bilet almıştım. Ve önce Brooklyn'e geçtim kahvemi içtim ardından ufak alışverişler yapıp Times'a doğru koşturdum. Adı ''Priscilla'', normalde bir film ama müzikale çevrilmiş. Transeksüel içerikli bir müzikal. Kostümler, dekor, sahne,ışık... kusursuzdu. En başta neden anlamakta güçlük çektim diye düşünürken farkettim ki İngiliz aksanı vardı. 5 dakika sonra anlamama durumunu atlatınca doya doya müzikalin keyfini çıkardım. Emre'nin evine dönünce başka bir couchsurfercı kişi gelmişti. Ben de her şeyimi hazırladım, kızla tanıştım ve Boston'a doğru yola çıktım.
- Toplam blog
- : 13
- : 3284
- Kayıt tarihi
- : 15.06.10
İstanbul Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra Fulbright ile Amerika macerasına katıldım. 1 yıl ..