- Kategori
- Anılar
Anılar ve itiraflar 3
Lisedeyken, bir gün çok hastalanmıştım.Tek başıma doktora gittim. Bacaklarım tutmuyor, başım dönüyordu. Boğazımda düğümlenmişti bütün dünyanın mikropları. Doktorun karşısında titrediğim o anı unutmam. Doktor şöyle bir baktı:''Kimin kimsen yok mu kızım?'' dedi.
Zaten ayakta zor duruyor, zor konuşuyorum. Önce yere baktım, baktım. Sonra doktorun yüzüne. Dudaklarımı ısırmak istedim, utandım. ''Var, kimselerim tabi ki, olmaz mı doktor bey!'' diyebildim. Gerisi gelmedi. İçimi dökmek istedim doktora. Sonra vazgeçtim. Annemi, babamı, yoksulluğu sayıp dökmek istiyordum. Parasızlığı, köylü olmanın zorluğunu, sefaleti.''Aklını peynir ekmekle mi yedin kızım?'' dedim kendi kendime. Doktor bana artık bakmadan ilacımı yazıyordu sarı renkli reçeteye. Yazdı yazdı... Doktor ufak tefek bir şeydi, benim gibi. İki tık tık bir sürü ilaç devriydi. ''Üç gün istirahat sana.'' dedi. Yüzüme bir daha bakar gibi yaptı:''Çok zayıfsın, biraz kilo al.'' demişti.
Reçeteyi elime aldım.Beş tane ilaç yazmıştı doktor. O ilaçları alıp köye gidecektim üç günlüğüne. Zorlukla eczahaneye yürüdüm. Cebimde para olmadığını unutmuştum. Kapıdan içeri girdim, eczacıya baktım, param olmadığı aklıma gelince dışarı çıkmak istedim. Eczacı seslendi: Gel kızım, bir şey mi diyecektin?''Ona dönüp ''yok'' diyebildim sadece. Tam bir umutsuzluk ve hayal kırıklığı doluydu o anlar benim için.
Yine, tek sığınağım olan okula gittim.Umudum ordaydı. Annem köyde, babam Antalya'da çalışıyordu. Onlara ulaşamazdım. Okulun kapısına gittiğimde, kapı kontrolü yapılıyordu. Nöbetçi öğretmen beni görünce anlamlı anlamlı baktı. Beni acıdığını, yüzünün tuhaflaştığını görür gibi oldum. Yüzümün rengi daha da sararmış olmalıydı ki sordu:''Berbat görünüyorsun, nen var?'' Gerçekten öyleydim, her an düşecek haldeydim. Eğer başım döner ve düşersem rezil olacağımı düşündüm. Ama çare yoktu. Öğretmene:''Çok kötüyüm, hocam.'' dedim. O arada, beni üst kattan süzen bir diğer öğretmenimin aşağıya indiğini gördüm. Benim dostum, arkadaşım, can yoldaşım oydu. Hemen yanıma geldi:''Geçmiş olsun, haberim vardı.'' dedi. Nasıl haberi vardı anlayamadım. Sararan yüzüme baktı, dondu kaldı adeta. Ona gülümsemeye çalıştım, hayret ettim sonra buna.Hasta halimle ona gülümsüyordum. Bir enerji alışverişiydi bu, belki yıllarca sürecekti. Onun o anki sıcak, umut aşılayan sözlerini, bakışını unutamadım:''Merak etme, rahat ol, eve haber veririm.''dedi. ''Bu kadar ilacı nasıl alırım hocam?'' deyince o da gülümsedi. Az gülerdi öğrencilerine, onun için gülüşü çok pahalı ve değerliydi. Sonra ekledi:''İlacı biz alırız, düşünme.'' Ilık bir şeylerin içime aktığını fark ettim. Elleri, bakışı, hareketleriyle beni kucaklamış, sanki yatağıma kadar taşımıştı hocam.
Aradan on yıl geçti. Sol elimde bir paslı hançer duruyor. Hançer boşta değil, iş yapıyor. Tam o adamın, o dostun kalbinin ortasında. Çeksem çekemiyorum, bıraksam bırakamıyorum. Hançer elime yapışmış duruyor. Ben o dost öğretmenden uzaktayım; ama elimdeki paslı hançerle, yanında, yüreğinin ortasındayım. O, bana ara sıra gülümseyen koruyucumun, artık yüzündeki gülümseme yerini acılara bırakmış.
O dost hep bana:''Kesişiyor yollar/ Kesiyor kanını insanın hevesleri/ Yalnızlık soğuk rüzgarda daha da vınlıyor / Islığını duyar gibi oluyor insan kaçışların/ Gelgitlere kurban gidiyor sevdalar.... diyordu.
Şimdi o dost, tıpkı onun bana zamanında yaptığı gibi yapayım istiyor. Güleyim yüzüne, içimi ılık şeylerle zamanında doldurduğu gibi ona bir şeyler vereyim istiyor, biliyorum. Peki nasıl? Cevabını bir türlü veremiyorum ey dost. Hangi elle, hangi yürekle? Bir rüzgar bekliyorum artık, içimdeki karanlığı silip süpürecek. Yoksa kopmaz elimden kalbine sapladığım paslı hançer. Sana olan borcumu ödemek öylesine zor, öylesine zor ki, bir bilebilsen. Ey dost!!!!!
Zaten ayakta zor duruyor, zor konuşuyorum. Önce yere baktım, baktım. Sonra doktorun yüzüne. Dudaklarımı ısırmak istedim, utandım. ''Var, kimselerim tabi ki, olmaz mı doktor bey!'' diyebildim. Gerisi gelmedi. İçimi dökmek istedim doktora. Sonra vazgeçtim. Annemi, babamı, yoksulluğu sayıp dökmek istiyordum. Parasızlığı, köylü olmanın zorluğunu, sefaleti.''Aklını peynir ekmekle mi yedin kızım?'' dedim kendi kendime. Doktor bana artık bakmadan ilacımı yazıyordu sarı renkli reçeteye. Yazdı yazdı... Doktor ufak tefek bir şeydi, benim gibi. İki tık tık bir sürü ilaç devriydi. ''Üç gün istirahat sana.'' dedi. Yüzüme bir daha bakar gibi yaptı:''Çok zayıfsın, biraz kilo al.'' demişti.
Reçeteyi elime aldım.Beş tane ilaç yazmıştı doktor. O ilaçları alıp köye gidecektim üç günlüğüne. Zorlukla eczahaneye yürüdüm. Cebimde para olmadığını unutmuştum. Kapıdan içeri girdim, eczacıya baktım, param olmadığı aklıma gelince dışarı çıkmak istedim. Eczacı seslendi: Gel kızım, bir şey mi diyecektin?''Ona dönüp ''yok'' diyebildim sadece. Tam bir umutsuzluk ve hayal kırıklığı doluydu o anlar benim için.
Yine, tek sığınağım olan okula gittim.Umudum ordaydı. Annem köyde, babam Antalya'da çalışıyordu. Onlara ulaşamazdım. Okulun kapısına gittiğimde, kapı kontrolü yapılıyordu. Nöbetçi öğretmen beni görünce anlamlı anlamlı baktı. Beni acıdığını, yüzünün tuhaflaştığını görür gibi oldum. Yüzümün rengi daha da sararmış olmalıydı ki sordu:''Berbat görünüyorsun, nen var?'' Gerçekten öyleydim, her an düşecek haldeydim. Eğer başım döner ve düşersem rezil olacağımı düşündüm. Ama çare yoktu. Öğretmene:''Çok kötüyüm, hocam.'' dedim. O arada, beni üst kattan süzen bir diğer öğretmenimin aşağıya indiğini gördüm. Benim dostum, arkadaşım, can yoldaşım oydu. Hemen yanıma geldi:''Geçmiş olsun, haberim vardı.'' dedi. Nasıl haberi vardı anlayamadım. Sararan yüzüme baktı, dondu kaldı adeta. Ona gülümsemeye çalıştım, hayret ettim sonra buna.Hasta halimle ona gülümsüyordum. Bir enerji alışverişiydi bu, belki yıllarca sürecekti. Onun o anki sıcak, umut aşılayan sözlerini, bakışını unutamadım:''Merak etme, rahat ol, eve haber veririm.''dedi. ''Bu kadar ilacı nasıl alırım hocam?'' deyince o da gülümsedi. Az gülerdi öğrencilerine, onun için gülüşü çok pahalı ve değerliydi. Sonra ekledi:''İlacı biz alırız, düşünme.'' Ilık bir şeylerin içime aktığını fark ettim. Elleri, bakışı, hareketleriyle beni kucaklamış, sanki yatağıma kadar taşımıştı hocam.
Aradan on yıl geçti. Sol elimde bir paslı hançer duruyor. Hançer boşta değil, iş yapıyor. Tam o adamın, o dostun kalbinin ortasında. Çeksem çekemiyorum, bıraksam bırakamıyorum. Hançer elime yapışmış duruyor. Ben o dost öğretmenden uzaktayım; ama elimdeki paslı hançerle, yanında, yüreğinin ortasındayım. O, bana ara sıra gülümseyen koruyucumun, artık yüzündeki gülümseme yerini acılara bırakmış.
O dost hep bana:''Kesişiyor yollar/ Kesiyor kanını insanın hevesleri/ Yalnızlık soğuk rüzgarda daha da vınlıyor / Islığını duyar gibi oluyor insan kaçışların/ Gelgitlere kurban gidiyor sevdalar.... diyordu.
Şimdi o dost, tıpkı onun bana zamanında yaptığı gibi yapayım istiyor. Güleyim yüzüne, içimi ılık şeylerle zamanında doldurduğu gibi ona bir şeyler vereyim istiyor, biliyorum. Peki nasıl? Cevabını bir türlü veremiyorum ey dost. Hangi elle, hangi yürekle? Bir rüzgar bekliyorum artık, içimdeki karanlığı silip süpürecek. Yoksa kopmaz elimden kalbine sapladığım paslı hançer. Sana olan borcumu ödemek öylesine zor, öylesine zor ki, bir bilebilsen. Ey dost!!!!!
- Toplam blog
- : 4
- : 367
- Kayıt tarihi
- : 06.08.08
İlk ve orta öğrenimimi Rize' de tamamladım. Önlisans düzeyinde işletme eğitimi aldım. Bir süre marke..