- Kategori
- Güncel
Anneler savaş istemiyor…
İnsanlar savaşmak için, savaşlarda ölmek için doğmazlar. İnsanlar yaşamak için doğarlar. Her savaş bedelini halka ödetir.
Genç yirmi yaşına gelir. Gençlik başında dumandır, damarlarında deli bir kan akmaktadır. Hayatının en deli dolu zamanında “vatana borcunu öde “derler.
“Yok”demez. Gözünü kırpmadan, düşünmeden gider asker ocağına.”Vatan borcu namus borcudur.” der görevini yapar.
Annesi babası tüm duygularını içlerine gömer,”git” evladım” derler. Yakınları “en büyük asker bizim asker” diyerek uğurlarlar genç adamı.
Oysa ülkemizin bir bölümü yangın yeridir.
Bombalar patlamakta, hain tuzaklar kurulmakta, canlar genç yaşta toprağa düşmekte.
Askerlik “vatan borcu” olmaktan çıkmış, sanki “can borcu” haline gelmiş.
Can borcunu verdikten sonra;
“Vatan sağ olsun”derler.
Hele birde Bayrağa sarılmış tabutun karşısında “ey cemaat bu şehide hakkınızı helal ediyor musunuz” diye sorar İmam efendi. Herkes helal eder hakkını.
Nasıl bir hakları geçmişse?
Asıl o şehit hakkını helal etti mi? Onu sormak lazım savaş çığlıkları atanlara.
Tabi ki “vatan sağ olsun” ama bu gençte sağ olsun. Yaşasın duygularını, hayatını. Yaşatsın anasına babasına mutlu duyguları.
Fakir ocaklarında bir tas çorba ile bile mutlu olsunlar.
Yaşamak onunda hakkı olsun.
Sadece “bedelini vererek” gitmeyenlerin değil…
Savaş nedir diye soracak olursanız;
Savaş; babasız çocuklardır, dul kadınlardır, kolsuz bacaksız, duymayan görmeyen eksik insanlardır.
Savaş; yüz ölçümü genişleyen mezarlıklardır.
Savaş; acı ve gözyaşıdır.
Savaş; cephede birilerinin kazandığı, gözyaşı ve kayıpları iki tarafın paylaştığı acının adıdır.
Savaş; aklın devre dışı bırakılmasıdır.
Savaş; insan teninde ve ruhunda iz bırakan yaradır.
İnsanlar savaşmak için, savaşlarda ölmek için doğmazlar. İnsanlar yaşamak için doğarlar. Her savaş bedelini halka ödetir. Gerek can kayıbı, gerek para gerekse mal olarak. Maddi ve manevi mutlaka bir bedeli vardır. Zamanla maddi bedel yerine konulsa da kaybedilen maneviyat asla geri gelmemekte ve insan ruhu üzerinde büyük travmalar yaşatmaktadır.
Savaşın olduğu gibi barışında bir bedeli vardır.
Barışta da kayıplar çok olur, inanç kaybedilir, zaman kaybedilir, para kaybedilir, gurur kaybedilir, öz güven kaybedilir. Barış, insanı yaşatmak için maddi anlamda kayıpları göze alabilmektir. Sonuçta bir insanın bile hayatını kurtaracaksak, insanlığı kurtarmış gibi mutlu olmaya hakkımız olur kanaatindeyim.
Bir yazarımızın yazdığı şu cümleye katılmamak mümkün mü acaba. “ Savaş ilan edenler, savaş kışkırtıcılığı yapanlar acaba cephenin en önüne kendi çocuklarını koymayı düşünürler miydi? Yazarın dediği gibi “Her savaşta ölen ilk bir çocuk vardır, bu çocuğun kendi çocuğunuz olmasını ister miydiniz?” Elbette ki böyle bir şeyi kimse istemez. O zaman çocuklarımıza yaşanılır bir dünya bırakmak için sıkılmış yumrukları gevşetmek, aklı ön plana çıkarmak, sorunları akılcı yollarla çözmek gerekmektedir.
Kim hangi anneye, ölüm “vatan borcunun” karşılığıdır diyebilir?
Anneler, babalar savaş istemiyor. Vatan çocuklarımızın yaşaması ile sağ olsun, var olsun!
Yeni bir yazıda buluşmak dileği ile…
- Toplam blog
- : 264
- : 396
- Kayıt tarihi
- : 28.07.14
1959'da doğdu. Sınıf Öğretmenliği okudu.1979'da Öğretmenlik görevine başladı. Hayatın; okumak, ya..