- Kategori
- Aşk - Evlilik
Aşk' ın zamanaşımı
Kadın- Bana seni ne kadar sevdiğimi sormayacak mısın?
Erkek- Ne kadar?
Kadın-Sonsuz Kadar... Peki sen beni ne kadar seviyorsun?
Erkek-Ben de sonsuz kadar...
Kadın- (elindeki yastığı hiddetlice kocasının yüzüne fırlatır.) Hayır salak seni sonsuz çarpı sonsuz kadar seviyorum diyecektin
Ayrışmalar sarmıştır oldu olası dünyalarımızı. Cinsiyetler ayrışmış, Ten renkleri ayrışmış.. Kıtalara, Ülkelere, Şehirlere,Sokaklara ayrışmış.... Bizleri bir diğerinden "ayrı" tutan nedenlerimiz biz daha yokken derince belirginleştirilmiş. Bütün çizgilerimiz biz daha yokken kırmızılaştırılmış. Bu çıkmaz çember bütünlüğünden ilerlediğimiz yaşlarımızda sıyrılmak isteriz sonra. Ama belkide fark etmeden aynı kıtada, aynı şehirde, aynı kitabı okuyan, aynı müziği dinleyen, aynı yazıları okuyan birilerini arttırırız gözlerimize. Biz daha doğmadan çizilmiş kırmızı çizgilere kendi çizgilerimizi ekleyip kendi içine küçülen sprial bir çembere dönüştürüveririz dünyamızı.
Bir gün bir şehirde, tamda sıkça kitap okuduğumuz bir masada bizim sandalyemizde bizim müziği dinleyen biri bu sprial dünyamızın merkezine girmesini bekleriz. Uzun günler, sihay geceler, baharlar kışlar ve bir sürü yağmur günlerinden sonra hala o masanın o sandalyesinde bizden başka birilerinin oturmadığını gördükçe başka bir şehrin başka bir masasına saldırırız. Başka bir spirial dünyamız olur. kendi merkezimizden uzaklaşma yolunda ilk adımlarımız bizi ürküttükçe başka bilmediğimiz şarkılardan destek alır, bu şarkılarla cesaretimizi yenileriz...
Hayatın gerçeklerine duyarlı yanlarımız bizi çimdiklerken, başka dünyalarımızı gözetlemek ve kontrol etmek sprial girdaplar arasında bizi hipnoze ediyer. bütün bize rast gelen aşklara kimi yerde gıpta ederken kimi yerde "çoklu seviyeli aşk" oyunlarından iğrenirsiniz. Ancak bütün dünyalarınızı merkezinize toplayıp lise yıllarında ergenliğinizin sizi sürüklediği "süzme salak" yaşlarından bıraktıklarınızdan daha fazlasına yetecek kadar bilinciniz ve cesaretiniz vardır..
Sahiplik duygularına iyice kapıldığımız yaşlara geldiğimizde beklediğimiz masada beklediğimiz sandalyede oturan kişi, artık "dünyamızın merkezi olmalı mıdır" sorusuna takılır umulmadık bir şekilde. çünkü hayatlarımız ve dünyalarımız onca kışlar, mevsimler, yağmurlar, uzun gündüzler ve siyah geceleri atlattıktan sonra öylesi bir şekilde bizde sahiplik duygusunu perçinlemiştir ki, hiçbirinden ödün vermeye yeltenemeyiz. hiç bir arkadaşımızı veya hiç bir eşyamızı değiştiremeyeceğimiz bir yaşlı ruha bürünmüş bedenlerimizi kalınca bir kabuğun içine atmışızdır... Bütün varlıklığımıza rağmen ellerimiz kilitlenir, avuçlarımız sıkılaşır. Diğer gelmiş geçmiş bütün dünyaların çizgilerine sıkışan bedenimizi oluruna bırakırken, eşyalarımız ve işlerimiz bizi kendi düzenine hapsetmiştir.
Artık aşk bize fazlasıyla pahalıdır....
- Toplam blog
- : 17
- : 683
- Kayıt tarihi
- : 12.10.06
....... .. ...... ..