- Kategori
- Eğitim
Atatürkümüz'e mektuplar
16 temmuz,1934, vatanın bağrında
Mektubuma senin çok hoşuma giden sözlerinden biri ile başlamak istiyorum, "Beni anlamak demek, mutlaka yüzümü görmek demek değildir. Benim fikirlerimi, duygularımı anlıyor ve hissediyorsanız bu yeterlidir."
Güzel ülkemiz, tıpkı Kurtuluş Savaşı öncesi gibi sıkıntılar içinde. Sınırları çizilmiş, bir karış toprağımız bile fiilen işgal altında değil. Buna cesaret edemeyen aynı güçler, ülkemizde bir iç savaş çıkartarak emellerine kavuşmak istiyorlar.
İleri görüşlülüğü ve derinliği sadece akademik kariyer sahiplerinde görenler seni anlamıyorlar.
Aç, sefil, yoksul ve düşmanı çok bir halktan, nasıl tek bir ulus yarattığını aradan bir asır geçmesine rağmen hala anlayamadılar.
Günümüzün akademik kariyer sahiplerinden bazıları, kariyerlerini, doktorluklarını, profesörlüklerini durmadan ön plana çıkarıp unvan gölgesine sığınarak, kurduğun Cumhuriyeti tartışmaya açtılar. " İkinci Cumhuriyet " diye tutturdular.
Statik, durağan kalmayı biz de sevmiyoruz. Ama bir ülkenin devlet yönetim anlayışında temel değerler olmalı değil mi?
Sen dış düşmanlarla uğraşırken, tahmin ettiğin gibi ne çok iç düşmanın varmış. Yüz yıldır besledikleri kinlerini kusmaya başladılar.
Gaflet, delalet ve ihanet sözcüklerini niçin kullandığını daha öğrenebilmiş değiliz.
O gün isyan edenler bugün hortladılar.
Şimdi uzaklardasın. Belli de yukarılardan, aşağılardan bir yerlerden olup bitenleri izliyor bıyık altından gülüyorsun.
Sahi sen, hiç bıyık altından güler miydin? Yoksa, şiirlere yazdıkları gibi, kaşlarını çatıp üzülüyor musun?
Senin aramızdan ayrılma yıl dönümüne üç gün kala çocuklara dedim ki,
“Atatürkümüz'e bir mektup da siz yazın, bakalım hangimizin mektubu güzel olacak?”.
Bugün, yazdıkları mektupları getirdiler. Onlardan bazıları, mektuplarını allamış pullamış, sarı zarfa koymuş. Sarı zarfları, saçlarına benzetmişler. Kimi mavi renkli kağıda yazmış, onu da gözlerine benzetmişler. Bıkmadık usanmadık, tek tek okuduk. Meğer neler yapmışsın neler ; devrimlerden bile bahseden olmuş. Yaşları sekiz dokuz. Peçeli kadınların kafes arkasından kurtulmaları, okuma yazma, Türk milletinin karanlıktan aydınlığa çıkışı, Cumhuriyet, Kadın Hakları, mahkemeler, düşmanın yurttan atılması, birlik ve beraberliğin sağlanması. Türk dilinin yabancı diller boyunduruğundan kurtarılması, çağdaş uygarlık yolunun açılması gibi konularda toplanmış övgüler.
En çok da Doğu ve Güneydoğu'dan gelen aile çocuklarının mektupları duygulu.
Çocuk dünyası bu; üzüntülerini ıslak bulutlara, sevinçlerini Bandırma Vapuru’nun köpüklerine benzetenler olmuş.
Hele biri, “ne zaman geleceksin, seni çok özledik” diye yazmış. Hemen aklıma, “darbe” çağrışımı geldi. Ama, çocuk işte, darbe çağrıştıracağını ne bilsin?
Sonuç, sizin de gördüğünüz gibi onların mektupları benimkinden daha güzeldi.
E, olacak o kadar.
Onlar teknoloji çocukları,
Onlar çağdaş uygarlık yolunda ilerleyenler.
Onlar senin çocukların.
Onlar Atatürk çocukları. Hüseyin Seyfi
- Toplam blog
- : 498
- : 1546
- Kayıt tarihi
- : 12.08.07
Öğretmen Okulunu ve İktisat Fakültesi Kamu yönetimi bölümünü bitirdim, eğitimciyim, İyi derecede ..