- Kategori
- Anılar
Ay ışığında ağladım (5)
Evimiz köyün diğer başında olduğu için, meraklı bakışlar arasında köyün içinden geçip yürümeye başladık. Evi köprünün başında olan teyzem, yarama bakmak için gelmek istediyse de, bir şeyim yok diyerek bağırdım ve yoluma devam ettim. Orada oyalanıp beni soru yağmuruna tutmasını istemiyordum. Tek korkum, ninemin (Anneannem) beni o halde görmemesiydi. Beni ne kadar çok sevdiğini bildiğim için, üzülmesini istemiyordum. Yönümü o tarafa dönmeden hızlı adımlarla uzaklaştım. Şansımdan dışarıda görünmüyordu. O kadar yufka yürekli biriydi ki, beni o halde görünce üzüleceğini, hatta ağlayacağını biliyordum. Bizim aramızdaki bağ, nine ve torundan öteydi. Tombul yanaklarından, çiğ damlasını andıran gözyaşlarının süzülmesine dayanamazdım.
Bize saldırmak için havlayan köpekleri önemsemiyor, tepemizde uçuşan karakargaları bile görmüyordum. Beynimdeki uğultu henüz dinmemiş, yüreğime çöreklenen korku ise peşimi bırakmamıştı.
Başımdaki sargıyı ve yüzümde desenler oluşturarak kurumaya başlamış kanı görenler, bizi soru yağmuruna tuttular. Onlara yanıt verecek halde değildim. Başımı yere eğip adımlarını hızlı hızlı atmaya başladım. Bir yandan yürüyor, bir yandan da içimden, bizi durdurup soru sormasınlar diye dua ediyordum. Ama daha ben duayı bitirmeden sorular peş peşe geliyordu. Arkadaşlarım benden önce davranarak, meraklıları bir parça da olsa giderecek yanıtlar verdiler. Geçmiş olsun dilekleri arasında yol aldık...
Evlerin bacasında çıkan duman, göye tırmanıyordu. Gökyüzünde tek bir bulut bile yoktu. İnsanı ısıran sert havaya karışan bağrışmalar, beynimin içindeymiş gibi geliyordu. Ayağımızın altında ezilerek gıcırtılı sesler çıkaran karda, ayak izlerimizi hızla geride bıraktık.
Buz tutmuş yolda ayağımın kaymaması için yavaş adımlarla yürümeye başladım. Su içmeleri için köy çeşmesine getirilen huysuz atlardan ve boğalardan korunarak yürüdük. Çeşmenin başındaki kalabalığın bize bakarak aralarında konuşmalarından iyice huylandım. Artık köyde duymayan ve görmeyen kalmamıştır diye için için sinirleniyordum.
Annemin olayı duymaması için dua etmekten başka yapacak bir şey yoktu. Ben eve girinceye kadar duymaması herkes için iyi olacaktı. Neler söyleyeceğini, hırsından bağırarak nasıl dövüneceğini gözümde canlandırınca irkildim. Önde giden çocuklar haber vermeden eve ulaşmaktan başka bir şey düşünemez olmuştum. Beyler’in koluna sıkıca yapıştım. Yere düşecek olsam doğrulacak gücüm olmadığını bildiğinden o da anlayışla karşılıyor, yürümeme yardımcı oluyordu.
Yol boyunca damların üstünden bağıran meraklıların ve yolumuza çıkanların sorularına yanıt yetiştirmekten bıkkınlık gelmişti. Birçoğunu duymazlıktan gelmemize karşın, ısrarla saçma sapan sorular yöneltmekten geri durmadılar. Peşimizden bağıranlar mı ararsın, neden kavga ettiğimiz soranlar mı? Onlara kazara yaralandığımı söylememe karşın, kimseyi inandıramıyordum. Asınla bakarsanız, inanıp inanmaları umurumda bile değildi. Ne düşündüklerini, arlarında ne konuştukları umursamıyordum bile.
Lastiklerin içine dolan kar ayaklarımı ıslattığı için parmak uçlarım zonklamaya, sızısı yüreğime vurmaya başlamıştı. Öyle üşüyordum ki, çenelerimin birbirine değerken çıkardığı sesleri yanımdakilerin duymaması olanaksızdı.
Şenlikgillerin evinin altından geçerken, bize her zaman korku veren kocaman, kıllı sarı köpek havlayacak üzerimize geldi. Tepelerde yankılanan korkunç sesi bile korkmamıza yetiyordu. Kolumdan tutmayı bırakan Beyler, kartopuyla köpeğin yaklaşmasına engel olmaya çalıştı. Yanımıza yaklaşacak olsa birimizin bacağını ısırıp yaralayacağı kesindi. Azgın köpekle, sahibi yardımımıza gelip onu uzaklaştırıncaya kadar savaştık.
Köpek tekrar geri dönüp peşimize düşmeden oradan uzaklaşmak için zorla da olsa koşmaya başladık. Koşuyor muydum, yoksa koşar gibimi yapıyordum tam anımsamıyorum. Biraz gittikten sonra geri dönüp, köpeğin peşimizden gelip gelmediğine bakmadan da edemedik. Tam eve yaklaşmıştık ki annem, gözlerini perdeleyen öfke ve korkuyla karşımıza dikildi. Gözleri büyümüş, rengi kağıt gibi bembeyaz olmuştu. Başımdaki sargıyı ve yüzümde yol yol kuruyan kanı görünce, iki eliyle dizlerini döverek ağlamaya başladı. Neye uğradığımı şaşırdım.
Omuzlarımdan tutup silkeleyerek:
“Bunu sana kim yaptı oğlum?!..” diye bağırdı.
Ağzımı açıp konuşacak gücü kendimde bulamadım. İmdadıma yetişen Beyler, durumu kısaca anlattı. Annem ağzına gelen küfürleri, bedduaları sıralayarak kolumdan tutup eve doğru sürükledi. Hırsından öylesine hızlı yürüyordu ki, arada bir ona yetişmek içim koşmak zorunda kalıyordum. Çok sinirliydi ve burnundan soluyordu. Biraz yavaş yürü, yetişemiyorum demek şöyle dursun, başımı kaldırıp yüzüne bile bakamadım…
- Toplam blog
- : 72
- : 1492
- Kayıt tarihi
- : 23.07.06
Edebiyata ortaokul yıllarında şiirle merhaba dedim. O yıllarda şiirlerim ve yazılarım yöresel gezete..