- Kategori
- Gezi - Tatil
Balığın kılçığı
Tekirdağ'da Sahil'de Palamut.
Tekirdağ ilimizden, size bir de balık hikâyesi yazayım.
Tekirdağ’da, köfteci olarak, “Ali Baba” ve “Ali Usta” isimlerini görünce, “Ali Gülcü” aklıma geldi.
Sahil’de, balıkçı mekânlarına doğru gittik.
Balıkçılar deniz kenarına sıralanmışlar.
Tezgâhlarda, çeşit çeşit balık. Bende bakıyorum alık alık. Balıkların fotoğraflarını çektim. Balıkların hepsi taze.
Hepsi, “alın beni yiyin beni” diye bağırıyor. Tezgâhtan kaçıp da, “rakı şişesine saklanan var mı, ” bilmiyorum.
Tekirdağ’da olacak da, şişeye saklanmayacak balıklar. Kimse inanmaz.
Yürüdüm,
Sahil’de, deniz kenarına boylu boyunca masalar sıralanmış. Tepelerinde, birer gölgelik. Genci yaşlısı, dedesi ninesi, herkes Sahil’de.
Her masa insan dolu. Çaycıların, biri gelip biri gidiyor. Yol arasında oturanlar, deniz kenarında boşalan masaları kapma yarışına girmişler. Kapamayan darılıyor.
Masalar kapanın elinde kalıyor.
Her çeşit satıcı var.
Mevsimi geldi ya. Her köşede, bir kestaneci.
Bizim Kazdağları’nda, bu yıl kestane bol. Dereler kestane dolu. İnsanlar, domuzlarla kestane toplama yarışına girmişler.
*
Bir kitap satıcısından, ikinci el kitaplar aldım.
Ne yapayım, “birinci el kitap” alacak para yok bende.
Kitapçı bana bir el ilanı verdi. Tekirdağ’da, “Kitap Bahçesi” varmış. Okuduğun kitabı getiriyorsun, yerine başka kitabı götürüyorsun. Üye olursan, doğum günlerinde kitap hediye ediyorlar.
Çiçek bahçesi olur da, kitap bahçesi olmaz mı?
Olur.
Harika.
*
İnsanlar, “Tekirdağ Sahili’ni” doldurmuşlar. Güzel!
Hangi akıllı otomobillerin o alana girmesine izin vermiş? Anlaşılır gibi değil. Adam kıçınıza dayanıyor tamponla.
Şöyle, elini kolunu sallaya sallaya tembellik yapma hakkı yok insanın.
Birden aklıma geldi. Bizim blog arkadaşı, “Ali Gülcü” balık işi ile ilgili diye.
Döndüm balıkçıların yanına.
“Körün taşı, kelin başı.”
Dünya küçük.
Belki birisi tanır. İnek Şaban’ın, İstanbul’da köylüsünü araması gibi. Gittim balıkçıların yanına sordum.
Balıkçının birisi tanıdığını söyledi. “Muratlılı” dedi gibi geldi bana.
Ben fotoğraflarını çekmiştim ya balıkların. Daha sonra, nasıl olmuş fotoğraflar diye baktığımda şaşırdım.
Balıklar tezgâhlarda çok güzel. Güzel de.
Bu balıkları kim yiyebilir?
Palamut, küçük boy 5 lira,
Diğer boylar, 15 ile 17.50 lira.
Vallahi diğer balık fiyatları da o biçim.
Bizim Yenice’de, bir kadın sabahtan akşama 20 lira yevmiye ile çalışacak. Bir palamut alacak. Kalan parayla da iki ekmek bir limon.
Akşam yiyecek.
Yemezler abi!
Bizim Yörükler, bu balığı yemezler.
Yenmez!
Bu balığın kılçığı, bize batar.
Ertesi gün gittiğimde, tezgâhlar balık doluydu. Birgün önceki balıkların, satılıp satılmadığını bilmiyorum. Bir önceki gün tezgâhtaki balıkların parmak izini alsaydım, bilebilirdim.(!)
Balıkların elleri, parmakları var mıydı ya?
Ver vatandaşa, asgari ücreti.
Ver palamudu, 17 buçuğa.
“Aman şu fasulye kaynamaz” oldu.
“Yandan Halimem yandan.”
Vatandaş en iyisi, “meşe palamudu” yesin.
*
Tekirdağ’a indiğimde saat 05.30’du.
Saat 09.30’kadar otogarda kaldım.
Saat 8.30 sularında, bir adam bir kasa uskumru balığı ile geldi. Otogarın altındaki yolla, aşağıdaki şehirlerarası yol arasında kalan çay bahçesine oturdu. Kaldırımın kenarında, çay bahçesinin duvarı üstünde işe başladı. Balıkları, minik kasalara, deniz suyu ile ıslayıp ıslatıp istifledi. Her kasada 10 balık. Balıkları paketleyip, Edirne’ye gönderiyormuş her sabah.
Her gün bu işi yaparmış. Yevmiyesini alırmış.
Sahilde satılan balıkla, bu adamın aldığı bir kasa balık fiyatı arasında bir anormallik vardı.
Balığı, birileri uçuruyor galiba!
Balık, yere konamıyor.
Merak ediyorum. Denizde, “balık tutanlar mı, satanlar mı” daha çok şettiriyo?
Fotoğrafları incelediğimde. Bir tezgâhın iç kısmında bir sandık gördüm.
“Bahşiş Kutusu”
Balık temizliği yaptıranlar, bu kutuya gönlünden geçen parayı atarmış.
Birisi öyle söyledi.
Tekirdağ, çok hoşuma gitti.
Konuştuğum insanları, hiç yabancı bulmadım.
Bizim köyden Memet dayı. Komşu köyden Hasan Dayı.
Sahilde bir masada; “çantamı, cüzdanımı ve telefonumu” unutsaydım.
Bulanlar, “Çanakkale’ye kadar getirirlerdi” inancı belirdi bende.
Tekirdağ, ”Köfte Cenneti” olmuş ya.
Aslında daha başka cennetlerde var, Tekirdağ’da.
Aslında, yurdumuz bir cennet.
Trakya, “küçük cennet.”
Anadolu, ”büyük cennet.”
Her şey güzel de.
Yaşadığımız her yer cennette.
Birileri çıkıp da, “cehenneme çevirmese” memleketi.
Cahit Sıtkı’nın dediği gibi;
“Memleket isterim.
Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun.
Olursa bir şikâyet ölümden olsun.”
Hayali bile güzel!
Ne dersiniz?
- Toplam blog
- : 420
- : 1641
- Kayıt tarihi
- : 19.12.08
1957 Çanakkale/Yenice doğumluyum. Öykü ,deneme, şiir yazarım. Yazdığım bir çok şiirin bestesini d..