- Kategori
- Siyaset
Barışın Dilini Kutsamak
Antalya’da yaşayanların gözüne ilişti mi bilemiyorum ama, bu sene Antalya’nın hemen her yeri malta eriği ile dolup taşmış durumda. Bütün bağ ve bahçeler, yol kenarları, kaldırım üstleri… Her yanda malta eriği ağacı ve dallarında turuncu renkteki salkım salkım malta erikleri… Hurma’dan, Çakırlar’a, Lara’dan, Konyaaltı’na kadar her yan malta eriklerinin istilasına uğramış durumda. Lakin her yanda bu denli çok malta eriği varken pazar tezgâhlarında malta eriğinin kilogram fiyatı üç liradan başlıyor.
Mayıs ayının başından beri oturmuş olduğum sitenin kuytu bir köşesinde, gözlerden ırak noktada bir malta eriği ağacı gözüme ilişti. Dallarında salkım salkım malta erikleri… Lezzetli mi lezzetli, yemelik mi yemelik… Her sabah ve her akşam mutlaka eve giriş ve çıkışımda ağacın bulunduğu o kuytu köşeye gidip, dalından birkaç tane kopardığım malta eriğini keyifle yiyorum. Ve bu gün itibariyle ağacın üzerinde tek bir tane dahi malta eriği kalmadı. O ağaçtaki malta eriğinin tadını kesinlikle özleyeceğim.
Bir an için çocukluğum geldi aklıma… 1970’li yılların sonu ve 1980’li yılların ilk yarısında da İstanbul’da ikâmet ettiğim bölge aynen şimdiki gibi meyve ağaçları ile doluydu. Malta eriği ağacı o yıllarda da bahçelerin en nadide ağaçlarındandı. O yıllarda malta eriğine, yeni dünya veya muşmula derdik. Yeni dünya bana tuhaf gelmiyor ama neden muşmula dediğimizi hiç bilemiyorum.
O yıllarda mahallenin çocukları olarak, o bahçelerin duvarları üzerine çıkıp meyveleri koparmaya çalışırdık. Şüphesiz ki daha lezzetli geliyordu o meyveler bizlere. Dalından koparmanın tadı olsa gerek. Şimdilerde düşünüyorum da neden bizler o çocukluk yıllarımızda bu gibi şeyleri daha dolu dolu yaşamadık diye. Ağaçların dallarından bol bol meyve neden hiç toplayamadık ki? O meyveleri dolu dolu yemek varken ve ağzımızın suyu akarak, ellerimiz, ayaklarımız kirli bir halde o meyveleri yemek, yiyebilmek varken…
Şu aralar meyve mevsiminin en zevkli ayları… Bir süre sonra pazar tezgâhları daha bir şenlenecek. Kirazlar, erik çeşitleri ve saire yaz meyveleri pazar tezgâhlarındaki yerlerini alacaklar. Ama ben yine de dalından koparıp yemenin tadını hiçbir şeye değişmem. Keşke çocuk olsaydım ve hep çocuk kalsaydım… Hiç büyümeseydim…
?))) Belki uçuk ve melankolik bir istek olsa da benim bu isteğim, gerçekten böyle olmasını çok ama çok isterdim. Belki temiz ve saf bir istek olsa da benimkisi, “bu topraklarda çocuk olsan ne yazar” dediğinizi duyar gibiyim. Bence de… Çocuktuk ama… Evet, sadece çocuktuk… Belki meyve bahçelerinin kenarındaki duvarların üzerine çıkıp kopardığımız meyveleri iştahla yemenin tadına varıyorduk çocukken ama bizler, bu toprakların çocukları barışın ve kardeşliğin dilinden uzak büyüyorduk. Doğrusu bu… Yaşımız kemale erdi ve biz halen barışın dilinden uzak bir şekilde hayatımızın kalan kısmını tamamlamaya devam ediyoruz. Barışın dilinden yoksun bir hayat sürmek şansızlığımızın ta kendisi olsa gerek. Neden biz de barışın dilini kullanmak hep zor oldu? Anlaması da, anlatması da öyle zor ki…
Aslında konuyu getirmek istediğim nokta tam da burası. “Barışın dilini kutsamak”. Ama nasıl? Öyle ya, nasıl olacak barışın dilini kutsamak ve o dile yüce bir kimlik atfetmek? Bu topraklarda bu sorunun yanıtını vermek, barışın diline yüce bir kimlik atfetmek sanırım bir hayli zor.
Daha birkaç gün önce askeri operasyonlar sonrasında öldürülen 12 PKK gerillasının cenazeleri üzerinden öyle olaylara tanık olduk ki, bu süreçte nasıl barışın dili bizim yegâne dilimiz olacak? Sınırın öte tarafında kalan sekiz PKK gerillasının cesetlerini almak için binlerce kişi sınırın öte tarafına geçmek adına sınıra gelip dayanıyor ve bu insanların büyük bir kısmı askerler tarafından durdurularak, ancak birkaç yüz kişilik bir grubun cenazeleri almak için sınırın öte tarafına geçmesine müsaade ediliyordu. Bu birkaç yüz kişilik grup her türlü tehlikeyi göze alarak sınırın öte tarafına geçti ve dört kişinin cenazesini alarak geri döndü. Eylemsizlik kararı almış bir örgüte karşı yapılan bu operasyonun altında çok şeyler aramak mümkün… Barışın dilini hakim kılmak adına adımlar atmak gerekirken, neden eylemsizlik kararı almış örgüte böyle bir operasyon yapılıyor? En nihayetinde biliyoruz ki ortada yürütülmekte olan barış görüşmeleri var. Ama görünen o ki, milliyetçi oylara tevessül eden AKP’nin, MHP tabanına göz kırpmak adına izlemiş olduğu bir strateji olarak bu durumu düşünsek yeridir. Veya AKP dışında askerin kendi başına böyle operasyon gerçekleştirme ihtimalidir. Her neyse… En nihayetinde barış sürecini baltalamak adına yapılan bu operasyonların kimsenin hayrına olmadığı malum…
Yakın zamanda benzer bir operasyona daha tanık olmuştuk. Eylemsizlik kararı almış olan örgüte yönelik bu operasyon sonrasında da öldürülen PKK gerillalarının cenazelerine yüzbinlerce insan katılmıştı. Evet… Televizyonlardan, haber kanallarından, internet sitelerinden izledik… Yüzbinlerce insan bu cenaze törenlerine katıldı. İşte tam da bu manzarayı doğru okumak gerekiyor. “En nihayetinde teröristin teki” diyerek barışın dilini baltalayan bu yaklaşımlara söyleyebileceğimiz yegâne şey, o teröristin de bir ailesinin olduğu, ahbaplarının olduğu ve o cenazeye sahip çıkacak birilerinin her zaman var olduğudur. Peki bu şekilde mi barış tesis edilecek? Bu şekilde mi yeni kuşaklar barış dilinin o erdemli kimliğine sahip olacaklar?
Kürt hareketi son ölümler üzerine üç günlük yas ilan etti. Oysa egemenlerin kullanmış olduğu dilde, aynen şöyle bir ifade “teröristlere sahip çıktılar ve o teröristler için yas ilan ediyorlar”. Bu nasıl bir dildir ki, her türlü insani değeri dahi silindir gibi ezip geçiyor. Oysa cenazeye ve yasa saygı insan olmanın en asil davranışlarından bir tanesidir. En kanlı savaşlarda ve nefretin en sert hallerinde dahi cenazeye ve yasa saygısızlık en büyük ayıp olarak nitelendirilmiştir. Bu ayıp bir günah olarak tanımlandığı gibi namertlik olarak dahi isimlendirilmiştir.
Kürt hareketinin üç günlük yas çağrısına CHP Diyarbakır il örgütü seçim bürosunu kapatarak katılmış. Ve bunun üzerine savaşın dilini körükleyen medyanın kendini bilmez çevrelerinden Bugün Gazetesi, Yeni Şafak Gazetesi ve hemcinsleri “BDP-CHP kepenk kapatıyor”, “CHP teröristler için yas tutuyor” gibisinden savaş dilini kutsayan yaklaşımlarda bulunulmasının bu güne kadar bize bir fayda getirmediği ortadayken, hiç olmazsa bu dili genç kuşaklara taşımanın ne alemi var.
Bizler savaşı kutsayan bir dille büyüdük de ne oldu? Kanın akması mı durdu? Bizim ömrümüz bu dilin iğreti soğuk yüzüyle bitiyor, hiç olmazsa yeni kuşaklar bu dille tanışmasın.
- Toplam blog
- : 1509
- : 1145
- Kayıt tarihi
- : 07.08.07
Yazarım... Okurum... Öğrencilik yıllarımda çok yazdım... Kompozisyon derslerinde yazdım... Duvar ..