- Kategori
- Şiir
Bir gençlik hikayesi
Geçen gün Taksim'de,
Rastladım ona.
Yanında,
İki kızıyla oğlu vardı.
Dördü de neşeliydiler;
Göz ucuyla baktı bana...
Kim bilir?
Neler düşündü o an.
Neler geçti hayâlinden.
Lâkin,
Ne kadar da çabuk
Geçiyor zaman...
Halbuki ben,
Daha dün,
Bursa'da yatılı okurken
Pazar günleri,
Setbaşı'nda buluşur
Sonra da
Tayyare Sineması'na giderdik.
Ne kadar da romantikti;
O devrin filimleri...
Hayat bu ya,
İnanamıyor insan.
Geçip giden zaman mıdır,
Yoksa, ömür mü ?
Karmakarışık bir şey.
Ne kadar da aceleci;
Şu devran...
Arada bir,
Hatırladığım olur o günleri.
Herşey,
Dört dörtlüktü sanki.
Toz pembe hülyâlar içindeydik.
O kadar neşeliydi ki
Bir ömre bedeldi;
Gülüşleri...
Dedim ya hayat bu,
Yollar ayrıldı bir gün.
Bu ayrılık sanki,
Ruhuma saplanmış bir oktu.
Nasıl oldu bilemiyorum,
Sanırım o da bilemiyordur.
Herhalde,
Yanlış gemilere bindik,
Rıhtıma çıktığımda;
O yoktu...
Yıllar sonra o gün,
Ona rastladığımda,
Karmakarışık oldu kafam.
Hüzün dolu bir rüyâdan
Uyanır gibi,
Afalladım o an.
Sanki,
Tayyare Sinema'sında,
Birlikte seyrettiğimiz
O duyguysal filimlerden,
Birini,
Görmüş gibiydim...
Bence bu,
Çok çetrefilli bir iş.
Düşünüyorum da şimdi,
O güzel hikâyeden bana kalan,
Sadece bir tatlı hüzün
Ve
Derin bir iç çekiş...
Fahri ERSAVAŞ