- Kategori
- Dostluk
Biz büyüdük dostluk bitti
Çocuktuk o zaman, neden dolayı birbirimize bağlandık bilmiyorduk. Sen aslında hayatla erken başlamıştın savaşına. Detaylarda gizliydi yaşadıkların. Boyuna posuna, saçına hatta gözlüğüne bakmak aklına gelemezdi o zamanlar. Sen hep küçüktün o zamanlar. Olgun bir kadının küçücük bir bedene sığmış haliydin.
Lise 1 zamanlarıydı, birgün yok oldun. Gelmedin okula, gelmeyeceğinide söylemedin. Önce koca bir gün geçti, sonra koca bir hafta. Sonra anladık ki bir daha gelmeyecektin. O zaman bir parçamın gittiğini hissettim. Yanlız değildim ama eksiktim...
Daha da büyümüştüm, yıllar geçmişti, hemde çok uzun yıllar... Büyük bir alışveriş merkezinde büyümüş kocaman bir kız görmüştüm karşımda, daha dün gibi hatırlıyorum. Serpilmiş, boylanmış, kilolanmış ve yüzünü renklendirmiştin, ustalıkla. Genç bir kadın görmüştüm karşımda, hem şaşkın hemde mutlu olmuştum. Eksilen parçam geri geldi sanmıştım.
Farklı üniversitelerde olsak da, içimizdeki o özlem ve enerjiyle deliler gibi acısını çıkarttık ayrı kaldığımız yılların. Ben yıllar sonra kardeşine kavuşmuş biri kadar mutluydum. Ortak arkadaşlar, ortak mekanlar, dört duvar hep yanyana hep cümbüştü günlerimiz.
Erasmus dedin, yurtdışı dedin, yine ayrılık dedin ve gittin. O ayrılık uzun gelmemişti, İtalya sanki çok yakındı, internet kısaltıyordu uzaklıkları, ayrılık baki değildi ya ondandı içteki rahatlık. Yinede sen orda ben burdaydık.
Artık kesin dönmüştün, İzmir'deydin, doğduğun, büyüdüğün, okuduğun şehirdeydin. Kaldığımız yerden yine devam ettik, yine güzeldi herşey. Dostluk benim için özeldi. Senin içinde öyle olduğunu düşünürdüm hep. Kardeş gibiydik, paylaştık. Hemde çok paylaştık. Cinsiyetler farklı olsada fikirler, düşünceler hep aynıydı sandık.
Okul bitmişti ya artık, araya yine ayrılık soktun. Bu sefer uzun, bu sefer uzaktı ayrılık. İngiltere dedin, master dedin, birazda iş hayatı dedin. neredeyse iki yıl yine ayrı kaldık. Güzel dostlar bıraktın bana bu arada. Ben askere gittim geldim. Yanımda senden yadigar dostlar vardı. Herşeyimizi paylaştığımız gibi öteki dostlarıda paylaştık. Paylaşmaya çalıştık belkide.
Senden bana kalan, şimdi hayatımın merkezinde güzel dostlar var hala. Onlar değerli, onları bırakılmazi onlar vazgeçilmez oldular bende. Bu sefer sen hepten yoksun.
Bir seçim yüzünden önce bana kızdın, sonra beni kızdırdın. duygular taşmıştı bende, biliyordum ve emindim. Çünkü sen çok değişmiştin ve ben her defasında dostluğumuz için susuyordum. Neden mi?
İngiltere'den gelir gelmez hayatında belirgin değişiklikler oldu. Sen çok değiştin herşeyden önce. Zamanla takıldığım bütün o 'yerel' değerleri bir anda değiştirip daha 'elit' yaptığından beri, bizim dostluğumuz tüm 'özel'liğini yitirmişti. Yaşadığın semti değiştirmen, iş hayatına girişin, tavırların, düşüncelerin başka birine aitti, sen değildin. İlişkilerinde bocalaman, mutlu olmaya çalışırken kendine olan tutumun, dolayısıyla beni hep es geçmen bir yerde bende patlamıştı.
Hatırlıyorum otobandaydım, direksiyon başında sinirler sonuna kadar gerilmiş, yoldaki şeritleri sayıyordum. Önümde arkamda hangi araç var görmeden hemde.... Beni aradığında içimden yükselen o ses bana yabancı değil, bizzat bendendi ve sen benim o hallerimi gayet iyi bilirdin. Sen haksız olan taraftın.
Geçen bir yılın içinde sana bir kez ve basit ama çok anlamlı bir cümleyle geri döndümi kabul etmedin. Bir kere aradım, geri dönmedin. Ben elimden geleni geçte olsa yaptım. Sen hiçbir şey yapmamayı seçtin.
Birbirinin katili kardeşlerden farkımız yok artık. Hayattan tek dileğim yollarımız hiç kesişmesin, birbirmizi hiç görmeyelim, görmeyelim ki gömdüğümüz o duygular dirilmesin, dirilmesin ki artık üzülmeyelim. Seni hatırladığımda yüzümde sadece ince bir tebessüm gerisi hep hüzün; biz büyüdük dostluk bitti.
- Toplam blog
- : 42
- : 2022
- Kayıt tarihi
- : 05.08.10
1983 İzmir doğumluyum. Doğduğumdan beride bu şehirde yaşıyorum. İlk, orta, lise ve üniversite hay..