23 Ağustos '11
- Kategori
- Aşk - Evlilik
Biz
Bitmeye mahkumduk aslında. Kaderimiz en başından belliydi. Bizse görmemek için koyu bir perde çektik kaderimizin önüne. İlk başlarda çok heyecanlıydık. Zaten hep böyle olmaz mı? Hayatla beraber yüzleşebileceğimizi sandık. Ben''lerimizi bırakmaya çalıştık. Belki de başardık.
Tam ortasındaydık hayatın. O kadar güzeldiki... Gözlerinde, bakışlarında boğuluyordum. Hani derler ya "başka dünyaların insanlarıyız" diye, işte biz bunu kabul etmiyorduk. Bizim için tek bir dünya vardı; o da aşkımızın dünyasıydı. Nereden bilebilirdik ki her insanın aslında apayrı bir dünya olduğunu?
Büyük bir duvar örmüştük hayata ve insanlara. Kimseyi içeri almıyorduk. Bizim sığınağımızdı o duvar. Bazen bizi dış güçlerden koruyordu, bazen gidip içimizdekileri o duvara açıyorduk... Bazen de pişman olup kafamızı o duvara vuruyorduk. Duvar çok yüksekti, göremedik arkasında olan uçurumu. Sağlam değildi ve bir depremle yıkıldı. savunmasız kaldık sonunda. Ve uçuruma ittik birbirimizi. Çok derin bir uçuruma... Beraber düşüyorduk. Sonra ansızın bir şey oldu. Ben durdum. Baktığımda sen yoktun. Gitmek mi istedin, gitmek zorunda mı kaldın hiç bir zaman anlayamadım bunu. Öylece durup baktım uçuruma. Gözlerimi hiç ayırmadan. Uzun süre. Sadece gitmekle kalmadın. Hatırlar mısın; sen bendin bende sen... Sadece gitmekle kalmadın, çünkü beni de götürdün. Sensiz olduğum gibi bensizde kalmıştım artık. Sen gittiğinden beri bir şeyler hep eksik. Sen gittiğinden beri... Sen gittiğinden... Sen...
- Kayıt tarihi
- : 22.08.11
Psikoloji öğrencisiyim ve profesyönel müzisyenim. ..