- Kategori
- Gündelik Yaşam
Boşanmak
Ne kadar da şirindiler. Eve girdiğimde gördüğüm manzara içimi açıyordu. Çocuklarım sırayla kendilerini öpmemi bekliyordu. Batu “önce ben” diyordu. “Çünkü ben büyüğüm”
Onları böyle neşeli gördüğümde her şeyi unutuyordum. Zaten de öyle olması gerekiyordu ya. Fakat şimdi, “bu neşeleri bozulmasın” dedim içimden. Boşandıktan sonra da beni böyle karşılamaya devam etsinler. Boşandıktan sonra da yine böyle göreyim onları.
Sonra onlara bunu yapmaya hakkın yok diye geçirdim içimden. Onları mutsuz mu edecektim? Bu soruları defalarca sorup cevaplarını vermiş olsam da onları o halde görünce yine geliyordu sorular aklıma. Fakat benim sorularımdan çok daha keskin, çok daha içime işleyen sorular soruyordu Batu. Nereye gidiyorsun baba?
Gonca düğmemi dikmek için montumu eline aldığında bunu soruyordu bana. İlk önce sorusunu anlamamış, ne diktiğini sorduğunu sanmıştım ama nereye gittiğimi soruyordu. İlk şoku yemek yerken yaşatmış, “ben seni çok bekledim” dediğinde lokmalarımı yutmakta zorlanmıştım. Bir yere gitmiyorum dedim. Gonca ablan montumun düğmesini dikecek. Buradayım. Bu gece buradaydım peki ya yarın gece? Yarın gece burada olmayacaktım oğlum. Bunu sen de biliyorsun. Fakat ikimiz de bundan bahsetmekten hoşlanmadığımız için soruna sadece buradayım diye cevap veriyorum.
Yarın gece yanında olmayacağım. Beni annen kadar sık görmeyeceksin. Evet ben bu arayı çok açmayacağım ama beni görme sıklığın daha farklı olacak. Biz sana farkettirmemeye çalışacağız ama sen hisseceksin. Hisset de zaten. Hisset ama üzülme. Üzül ama içine atma. Fakat ne yaparsan yap asla kendini suçlama. Ben mutluluğu seçmeyi yeni gördüm. Gördüm diyorum çünkü öğrendim diyemiyorum. Biliyorum diyemiyorum ama sen mutluluğu seç. Bu gün 21.12.2010, belki tam iki sene sonra dünya daha farklı dönecek, belki tüm galaksinin yeri değişecek, ama sen dünyanın nasıl döndüğüne veya nasıl döneceğine benim kadar kafa yorma. Sen sadece akışa uy.
Boran banyodaydı. Batu, Pelin ve ben oturuyorduk. Pelin yeni evlerini tuttuktan bahsetti. Bu bildiğim, beklediğim bir şeydi ama beni sarsmıştı. Nasıl yani diye geçirdim içimden. Artık bu evde turmayacağız öyle mi? Evin odalarından, ne zaman taşınacaklarından, evin semtinden falan bahsediyordu. Bu evde ben oturmaya devam etsem, ne kadar dayanılmaz olurdu her şey. Evdeki tüm anılar suratıma çarpardı. Özellikle de çocuklarla ilgili olanlar. O nedenle onun bu evde oturmak istemeyişini çok iyi anlıyordum.
O anlattıkça durumla daha bir yüzleşiyordum. Ne kadar soğuk bir şey boşanmak. Evde asılı duran silah gibi. Katil gibi. Ölüm gibi.
- Toplam blog
- : 4
- : 337
- Kayıt tarihi
- : 20.12.10
Hayatı anlamaya çalışırken, ustalardan hayatın anlaşılamaz olduğunu öğreniyordum. Öğrenmek denilen ..