- Kategori
- Okullar
Büyük adam olmak
Daha, hayatı, insanları kendimizi bile tanımadan düşeriz okul yollarına… niye gittiğimizi bile bilmeyiz oysa ki okula, silgi kokan sınıflarda başlar maceramız, bir hevesle okumayı yazmayı öğrenir, ilk arkadaşlıklarımızı kurarız, sonra ilk okul biter, ardından ortaokul gelir,ders çalışmak ilk okulda ki heyecanı vermez artık, sorarız annemize(babasına soran varmıdır bilmem) :anne niye okula gidiyoruz, niye ders çalışıyoruz? ” diye. “ Okuyup büyük adam olmak için çocuğum ” cevabını alırız... “ Okuyup büyük adam olmak için ” bir gazla liseyi’ de bitiririz… ama nedense bitmez bu “ okuyup büyük adam olma ” mücadelemiz, önümüzde üniversite vardır, bunun için dershanelere gider, gecemizi gündüzümüze katarız…çok azımız ilk senede kazanır, birkaç sene, üniversite için çabalarız… Bir çoğu bu yolda pes eder, erkekler asker’ e gider, kızların bir kısmı artık “ ev kızı ” olur, kendisine hayırlı bir kısmet bekler, bir kısmı da ufak bir işte, cuzzi rakamlarla çalışmaya başlar…
Üniversiteye gidenlerimiz ise diğerlerinden daha şanslı görürüz kendimizi,bizler çalışmış ve üniversitelerimizi hakkımızla kazanmışızdır,ilk sene büyük bir rehavet çöker üniversite öğrencilerine,artık nede olsa “büyük adam olma” hedeflerine yaklaşmışızdır,üniversiteli olduğumuz için ilk seneler derslerle de fazla ilgilenmeyiz, ne de olsa yıllardır “Okuyup büyük adam olmak için” çalışmış ve bunu artık yavaş yavaş yakalamıştırız…sonlara doğru fark ederiz altta ki derslerinde bizlerle geldiğini,o zaman anlarız ki mücadelemiz daha bitmemiştir…yeniden başlarız ders çalışmalara,vizeler,finaller,bütünlemeler…Yoruluruz artık şu okul bitse de “büyük adam” olsak artık deriz…Kimimiz zamanında,kimimiz ise uzatmalı olarak bitiririz okul’u.
Artık yıllardır verdiğimiz mücadelenin sonuna gelmiş ve “büyük adam” olmuşturuz… Daha ilk iş başvurumuzda anlarız,hala “büyük adam” olmadığımızı…sayısız iş başvuruları,cv hazırlıkları, “siz şimdi gidin,biz sizi sonra ararız” göndermeleri…Yılların mücadelesinin sonu budur işte,23-24 yaşlarında annemizin,babamızın eline bakarız hala utanarak,evde herkesin somurtması bize yönelikmiş gibi gelir artık bizlere,lokmalar bile boğazımızdan zor geçer..sessiz sessiz ağlar,kahrederiz…neye kahrettiğimizi bilmeden……
- Toplam blog
- : 18
- : 1192
- Kayıt tarihi
- : 26.09.06
Bu zamana kadar toplumda, televizyonlarda gördüklerime, gazetede okuduklarıma hep tepki duyar ve bu ..