- Kategori
- Gezi - Tatil
Büyükada'yı Geziyorum
Deh deh düldül . . . .
İnsanoğlu kuş misali,
Bir gün orada,
Bir gün de burada.
Ama,
Genelde bir ayağı toprakta . . .
Pazar günü ne edelim, ne ettirelim derken Seçil, ben, Furkan çıktık evden dışarıya. Saat sanırım 13:00 filandı. Öğlen sıcağının ateşinde yanacağız derken Allah yardım etti acıdı bize. Hava ne güneşli ne de soğuktu. Ilık bir gölge hakimdi. Tıttırı pıttırı yürüken Furkan'ın bebek arabası elimde, Kartal - Topselvi minibüsü geçiyordu. Genelde pek fazla denk gelmez bu hattın minibüzü ama şans işte yanımızdan geçiyordu.
Seçil : Hadi aşkım Kartal'a gidelim. Hem Furkan oradaki büyük parkta oynar .
Ben : Tamam bakalım hadi gidelim.
Furkan : Baba biz neyeee gidiyoyyuuuuzz, payka mııı ?
Ben : Evet oğlum senin sevdiğin kumlu parka.
Furkan : Baba biz neyeee gidiyoyyuuuuzz, payka mııı ?
Ben : Evet dedim ya paşam parka gidiyoruz.
Furkan : Baba biz neyeee gidiyoyyuuuuzz, payka mııı ?
Ben : Hasmin Allaaahhh.. Evet oğlum parka parka.
Seçil- Furkan ikilisi oturdu arka beşliye ben de yer olmadığı için ayakta kalmıştım. Bir yandan da bebek arabasını ; hareket halindeki minibüsün içinde zorlukla kapatmaya çalışıyordum. Şoför bir fren yaptı, az daha sırtım dönük uçarak öncama doğru matriks gibi uçacaktım. Belki de o anda ağır çekimde yol parasını da verebilirdim şoföre :)) Matriks Evulation modunda :)) O anda içimden bir sövmek geldi ama ben de beynimi frenledim. Yakışmazdı bünyeme boşa sövüneyşın.
Neyse efendim, Kartal'a gelmiştik. Hava da yavaş yavaş ısınmaya başlamıştı. dediğim parkta Furkan yarım saat filan oyalandıktan sonra eşim :
" Aşkım sana bişey söyliim mi ? "
_ Söyle bebeğim.
" Ada'ya gidelim mi ? "
_ Hangi adaya ? Eşek Adası'na mı, Sedef Adası'na mı yoksa Heybeliada mı ?
" Büyükada'ya ".
_ E oluuur.. Zaten senelik iznimde aklımdaydı ama fırsat olmadı bitanem . İyi olur. Hadi gidelim. E Furkan'ı nasıl kanıdırp koparacağız parktan ?
" Sen halledersiin. "
_ Furkaaan. Paşam hadi gel seni gemiye bindireyim.
" Ben gitmiyceem gemiye. Buyda kalcaam. Paykta duycaam.
_ Ama bak seni gemiye bindircem, martılara bakacağız.
" Baba beni gemiye bindiiiyy . "
_ Hadi bakalıım gemiye biniyoruuuz. . .
" Baba gemi neyde gemiiiii ? ( bir de her lafın sonunu sesini incelterek uzatıyor ya bitiyorum ) :))
_ Gemi orada oğlum bizi bekliyor.
" Baba gemi neyde gemiiiii ?
_ Binince görürsün paşam.
" Baba gemi neyde gemiiiii ?
_ . . . . . . ????
35 dakikalık Kartal'dan Büyükada'ya tekne yolculuğumuzdan sonra adaya ayak bastık. İnanılmaz bir görüntü vardı. Sanki geçen hafta gezdiğimiz Sultanahmed Meydanı buraya taşınmış. İğne atsan yere düşmeyecek. O derece. Ama harika bir doğası ve gezilesi yerleri var adanın. Burada genelde Ermeni vatandaşlar yaşıyor. Ama Türk vatandaşlarımız daha çok tabii ki.
Çoğunluğu da yaşlı insanlar. Buranın yerlileri. Türk-Ermeni dost dost yaşıyorlar yıllardır. Buranın ilginç yanı ; sadece Polis, İtfaiye, Zabıta ve Ambülans aracı var adada motorlu taşıt olarak. O yüzden de tertemiz bir havası var. Zaten her tarafı deniz. Püfür püfür esiyor. Buranın ençok kullanılan taşıtı bisiklettir. Heryer bisiklet. Herkesin kapısının önüde otomobil yerine bisiklet parkedilmiş. Harika bir görüntü. Onlarca bisiklet mağazası, bisiklet tamircileri var. En önemlisi de buranın en eski taşıtı Fayton'dur. Vızır vızır faytonlar geçiyor çift şeritli ada yollarında. Dıgıdık dıgıdık nal sesi adeta kulaklarınızda melodi gibi tınlıyor. Mükemmel bir yer Büyükada.
Eskiden Osmanlı döneminde sadece faytonlarla gidip gelinirmiş ya. Ne kadar güzel. Buraya gelip bir fayton turu yapmanızı tavsiye ederim. Buranın yolları yokuş olduğu için kendinize çok dikket etmeniz gerek. Neden mi ? Atlar her an karşınızıa zınk diye çıkabiliyor. Bir at yokuş aşağı hızla inerken nalı kayınca iki seksen yayılıyordu yola. Allah korusun felaket olur o hızla insanların üstüne gelirse. Yazık hayvanlara. Bir yandan da acıyorum ama. Fayton sürücüleri hayvanlara pek iyi davranmıyorlar. Sanki tarlada bir öküze toprak sürdürür gibi davranıyorlar.
Birkaç tane lüks otel, birkaç tane de pansiyon var burada. Bence buranın engüzel pansiyonu Ada Pansiyonu. Geriye kalanlar da oturulan evler. Evler dediysem normal ev sanmayın. Buranın % 80'i hep yalılar ve köşklerle dolu. İnsan yalıların arasında dolaşırken mor bahçe duvarlarından sarkan mor salkımlar nezaretinde , kendini bir zamanlar Aydan Şener'in oynadığı Çalıkuşu filminde sanıyor . Kocaman bahçeli bembeyaz köşkler, bahçelerindeki devasa havuzlar, mistik tarih kokusu, ağaçlarla kenarları süslenmiş yollar mükemmel bir manzara oluşturmuş. Bir yandan da mükemmel denizin görüntüsüyle esen mis gibi deniz kokusu. İnanın yaşamaya değer bu güzellikleri. İnsan yaşadığına ve bu havayı teneffüz ettiğine şükrediyor.
Daha sonra dönüşte az daha bir atın altında kalacaktım. Furkan arabasında otururken ayaklarını tekerleklere yaslayıp duruyordu. Ben de yapma oğlum etme oğlum diye onunla alakadar olurken kaldırımda değil yolda yürüyorum o sırada, kafamı kaldırmamla kendimi kaldırıma atmam bir oldu :))) Yanımdan hışımla bir fayton geçti. Atla aramda sadece 1 metre mesaf kalmıştı :)) Yani anlayacağınız ertesi gün manşetlerde " Atın ölümü Gökhan'dan oldu " ya da " İstanbul - Büyükada'da bir kişi , atla trafikte kafa kafaya çarpışarak can verdi " ya da " Bir yaya Sür- ATle gelen atla çarpıştı sadece kafalarda hasar oluştu " gibi başlıklar atılabilirdi :)) Allah korusun gerçekten ya verilmiş sadakam varmış. Az daha AT Yolu' na gidiyorduk :)))
Yaşadığımız ikinci facia ; dürüm yediğimiz yerde oldu =) Korkmayın canım bu sadece gıdasal bir facia. İşin gerçek özünü anlatmak gerekirse kazıklandık. Bir Adana dürüm kebap 5 Lira. ( Parasına göre bayağı dolduracak dürümün içini diye ağzımızı sulandırmıştık ) . İçinde sadece bir tutam ufacık et ve gerisi marul, patates. Yediğimiz şeyin ufaklığına mı yanalım, yoksa ödediğimiz 27 Liralık hesaba mı ? Resmen turistleri soydukları gibi bizi yani kendi vatandaşlarını da yolmaktalar esnafcıklar. Domates : 2.5 Lira, Kayısı : 6 Lira, İncir : 7.5 Lira . . . Fiyatlar ortada işte. Turistik yer diye resmen yoluyorlar milleti. Buranın tek eksi yönü de buydu.
Akşamüstü saat 6 gibi yola koyulduk ve evimizin yolunu tuttuk. Bir hayli yorulmuştuk. . .
Not : Allah kahretmesin fotoğraf makinamı almamışım yanıma !!!
- Toplam blog
- : 749
- : 1983
- Kayıt tarihi
- : 11.10.07
Yazmanın hayatın akışının bir parçası olduğu kanısındayım. 6 Mayıs 1982'de doğdum ve İstanbul Kar..