- Kategori
- Deneme
Buz tuttu yapraklarım...
Buz tuttu yapraklarım...
Bursa'ya kar yağıyor...
Her kar yağışında çocukluğum gelir aklıma, hani paçalarımızın buz tuttuğu zamanlar vardır çoğumuzun. Anadolunun küçük bir köyünde yaşadıysanız şayet.
İşte o anları hisseder gibi oldum şimdi... Geriye baktığımızda yaşananlar arasında tozlu, purslu kalmış anılar vardırya işte o anlar. Hani günde üç, dört beş... kıyafet değiştirdiğimiz günler. Hayatımda keşkelere yer vermek istemedim hiç, ama her ne kadar kaçtımsa o kadar çok hayatımda oldu keşkeler. Büyüdükçe, bazı kederler ağır geldikçe omuzlarıma, keşkelerim daha da arttı. Belki de çocukluğumu yarım bıraktım, hayatımın bir köşesinde. Büyümeye özendim daha çok. İşte bunda bile keşke diyorum... Büyümeseydim.
Ne kadar iç çeksem şimdi kâr eder mi? Etmez elbette etmez.
Bursa'ya kar yağıyor....
Buharlaşmış camlar ardından bakıyorum geçmişime, ne kadar el bebek büyümüşüz meğer, ne kadar da güzelmiş hayatımız, bir kez daha pişmanlıklarıma kattım, yaşanmamış çocukluğumun, deli dolu günlerini. Hep kaçmak istemişim meğer çocukluğumdan, hep büyümek istemişim, daha çocukluk nedir bilmeden.
Ne kadar pişman olsam şimdi kâr eder mi? Etmez, inanın ki etmez.
Bursa'ya kar yağıyor.
Üşüyor bedenim, sarılacak sobada yok, medeniyet girdi evlerimize. Yıllar önce babalarımızın kestiği ağaçların faturalarını ödüyoruz şimdi, hani kesip de yerine dikmediği ağaçların faturaları. Elektrikler gitse de şimdi yakacak çıra yok elimizde, bir el feneri var yada bir mum, onlarda tutmuyor çıranın yerini, hani kokmuyor buram, buram... Ya da is yapmıyor duvarları. Dedim ya medeniyet girdi evimize, mobilyaların üzerine bir toz konsa, bırakın konmayı daha havadayken yakalar olduk, orada durdukça bizi hasta yapmasın diye, tozda neymiş, çıplak ayaklarla yürürdük biz kar üstünde…
Bursa'ya kar yağıyor...
Kayacağımız tepe yok, geçmişimizi bırakıp da geldiğimiz bu yerde. Bırakın tepeyi, şimdi çıkıp kar topu oynayacak kimseler bile kalmadı geçmişimizden. Defnettik tüm geçmişimizi, girdik bir çatı altına... Varsa yoksa, iş, ev, kahvehane köşeleri. Ondan sonra al kızı ver papazı, kar yağıyormuş umurumuzda değil artık, sel basmış, deprem olmuş... Kulaklarımızı tıkadık çıkan her sese, gözlerimizi kapadık tüm gölgelere. Koskoca geçmişimizi bir kağıt parçası kadar bırakıp buruşturduk attık bir kenara... Biz neydik, ne olduk, nereden geldik unuttuk artık...
Bursa'ya kar yağıyor,
Buz tuttu anılarım...
Bursa'ya kar yağıyor,
Buz tuttu yapraklarım...
Artık meyve vermişim, çiçek açmışım neye yarar...
Sevgiler...
Bursa, 09.03.2011 - 23:51
- Toplam blog
- : 12
- : 587
- Kayıt tarihi
- : 10.02.11
Recep GÜLER Bursa’nın Orhaneli ilçesine bağlı şirin ve küçücük olan Gazioluk Köyü’nde 1984 yılında d..