​ Çaresizliğin kollarından umudun kollarına... / Anılar / Milliyet Blog
Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

25 Haziran '07

 
Kategori
Anılar
 

Çaresizliğin kollarından umudun kollarına...

Çaresizliğin kollarından umudun kollarına...
 

Sönmekte olan bir yıldız ve çaresizliğin kollarında isimli yazılarımın devamı...

O yaşayamamış olduğu çocukluğunun etkisi altında herşeyin o kadar da basit ve kolay olmadığının farkında değildi. O sadece zincirlerini koparmak, özgür olmak, sevmek sevilmek istiyordu. Hayatındaki sevgisizlik içinde yanan ateşi daha da alevlendirmişti. Arkadaşlarının ona 'güzel bir bayan olduğunu, onu her gün döven, aşağılayan bir adamın yanında ne işi olduğunu, bu güzelliğiyle daha iyi bir evlilik yapabileçeğini' söylemeleri hayallerini gerçekleştir me gücü vermişti.
Belkide bana söyleyemediği başka hayalleride olabilirdi. Tıpkı manken, artist olmak için pembe hayallerin peşinden koşan küçük bir kız da olabilirdi. Hikayesini anlatırken konudan konuya atlıyor, bazen ağlıyor bazen de sebebsiz yere katıla katıla gülüyordu. İnsana güven vermeyen bir ruh hali içinde olduğu da bir gerçekti. Gizlemeye çalıştığı duyguları şu sözleriyle kendini ele veriyordu.
' Çamaşır makinem, elektrik süpürgem, televizyonum bile yok abla. Dantel işliyordum . Kendime birşeyler alırım diye ama nafile elimden herşeyi alıyordu, hiç para bırakmadığı halde... Güzel elbiselerim olsun istiyorum. Güzel görünmek saçlarımı yaptırmak, makyaj yapmak, iyi ve rahat bir yaşam istemek suç mu? Benim arkadaşlarımdan ne farkım var? Onların herşeyleri var. Güzel giyiniyorlar bazen çocuklarını bana bırakıp erkeklerle çıkanlar bile var.'
Şaşırarak sordum çünkü farklı şekilde düşünmeme neden olacak şeyler de söylemeye başlamıştı.
Evliler miydi?
Peki onların yaptıklarını onaylıyormusun?
Hayır doğru olmadığını biliyorum. Lütfen beni yanlış anlamayın. Onlar gibi yaşamak istiyorum ama onlar gibi yaparak değil. Kocama arada beni dışarı çıkarmasını söylerdim. Cevabı 'otur evinde ne işin var dışarlarda' diyor ve kendisi gece yarılarına kadar gelmiyordu. Eve içkili gelir ve beni istemediğim şeyler yapmaya zorlardı.Karşı çıktığımda ise döverek dışarı atıyordu. Defalarca kapının önünde ağlayarak sabahlara kadar bekledim. Son kavgamızda Allah bir gün beni senin elinden kurtaracak diye bağırdım. uzun saçlarımı eline doladı beni cekerek yine kapı dışarı attı. ve ' O yalvardığın Allahın seni kurtarsın bakalım'dedi. Beni içeri almadı.Kendi kendime bir daha ne olursa olsun dönmicem diye attım kendimi dışarılara işte...
'Ailen yokmu sana yardım edecek' diye sordum.
'Hayır ben küçükken babam ölmüş hiç tanımadım. Annemide başka birine vermişler. Abilerimi de yetiştirme yurtlarına dağıtmışlar. Annem bir tek kızımı alıyım hiç olmazsa demiş. Bende yedi yaşına kadar annem ve üvey babamla yaşadım. Annemde hastalanıp ölünce, dayım beni çocuğu olmayan bir aileye sattı. Onlarda evladlık aldılar. Kadının çocukları vardı da, adamın yoktu. Sonra 16 yaşıma kadar onlarla yaşadım babalığım beni severdi ama karısı eziyet ederdi. Sonrada beni bu lanet adamla evlendirdiler bir daha ne aradılar ne de sordular.'
Hikayesi bitmişti. Fakat aklıma gelen soruyu soramadan edemedim.
Bu otobüste başkaları da var neden beni seçtin ? Gözlerini yere indirdi. Ne söylemesi, gerektiğini düşünüyordu sanırım ben de sorgulayan gözlerle cavabını bekliyordum. Kekeleyerek ! şeyy... 'siz iyi bir aileye benziyorsunuz.'
Kardeşimle beni evli, oğlumuzla birlikte mutlu, uyumlu bir çift ve belkide özlem duyduğu bir aile...
Kaanın oğlum olduğunu doğru tahmin etmişti ama yanımdaki yakışıklı bey kocam değil, kardeşimdi. İşin tuhaf yanı benimde parçalanmış bir yuvam vardı. Aslında gerçekten yardım isteyebileceği doğru adresteydi. Onu anlıyordum, ondan daha şanslı bir kadın olduğumu ise o anda fark ettim. Beynimde şimşek gibi çakan bir duygu ve beni sarsan bir düşünce... Ben de onun yerinde olabilirdim! Herkes olabilirdi. Bunun böyle olmayacağını kim garanti edebilirdi ki... Benim şansınm fırtınada sığınabileceğim bir liman bulmamdı. Bu liman ailemdi. Kararlarımda beni destekleyen, her zaman beni sevgiyle kucaklayan ailemdi. Çocukken ' bir meslek sahibi olmak, erkekten çok kadın için gereklidir.' diyerek karşılaşabileceğim tehlikeleri bana sevgiyle anlatan annemdi.
Yıldızla karşılaşmamız bir tesadüf değildi. Aslında hayatta hiçbirşey tesadüf değildir. Onun benden benim ise ondan öğreneceğim çok şeyler vardı. Evet o benden yardım istemişti ve pisliğe bulaşmak üzereydi. Düşmüştü. Maalesef bazı insanlar düşmesi için bir tekme de kendileri atmışlardı. Önyargısız bana uzatılan bu eli sıkıca kavradım onu ayağa kaldırıp, kendi ayaklarının üzerine sağlam bir şekilde basması için yardım ettim. Öğülecek bir şey yapmadım sadece insanca yaklaşmam gerektiği gibi, elimden gelen yardımı önyargısız sevgiyle sunmaya çalıştım. O ise beni hiç hayal kırıklığına uğratmadı. Kaçınılmaz bir gerçek var ki... o da, ben de çok şey öğrendik. Mücadelemizi elele vererek yaptık. Yaşadıklarımız roman olur derler ya işte öyle bir şey...

BEKLENMEDİK BİR ŞEKİLDE HAYATIMA BİRİ GİRDİĞİ ZAMAN BANA BİRŞEYLER ÖĞRETTİĞİNE VE BENİMDE ONA BİRŞEYLER ÖĞRETTİĞİME İNANIRIM. KİM OLDUĞUMUZU DENEYİMLEMENİN VE İFADE ETMENİN YOLU OLAN BU BASİT GERÇEĞİ GÖRDÜĞÜMÜZDE, ANLADIĞIMIZDA O BÜYÜK GERÇEĞİDE GÖRMÜŞ OLUYORUZ. VAR EDEREK VAR OLMANIN DAYANILMAZ HAFİFLİĞİNİ... :)))

 
Toplam blog
: 51
: 952
Kayıt tarihi
: 24.05.07
 
 

Herkes bu evrende bir şekilde var olmaya çalışıyor. Kimi güzelliğiyle, kimi zenginliğiyle, kimi resi..