- Kategori
- Gündelik Yaşam
Çingene kızı (Kurtar beni)
Sabah sabah haftabaşı duruşmaya gidiyorum. Parası alınmış bir dava uzadıkça uzadı. Hava da yağmurlu. Sinirlerim tepemde. Suratım asık. Bir haftadır, bu dünyaya niye geldik, amacımız ne gibi salak salak şeyleri düşünmekten kafam ambole olmuş.
Adliyenin merdivenlerini çıkıyorum… Kalabalık… Sigara dumanı… Havasız koridorlar…Tam o sırada gözüme bir çingene kızı çarpıyor. Uzun sarı saçlı, mavi gözlü, şalvarlı… Sarılı pembeli şalvarlı. Şalvarından hafif göbeği çıkmış 30 yaşlarında , belki de 20 bir kız. Sandalyeye kaykılmış… Evet evet kaykılmış…Kendini öne doğru itelemiş , ağzında kocaman bir gülümseme… Gülücük o kadar büyük ki sanki bütün adliye adliye gülüyor. Gözlerine baktım hemen. Gözleride aynı onlarda aynı, kocaman kocaman gülüyorlar… Hiç sorunu yok… Gülüyor…
Ben de gülmeye başladım . Üç katı gülerek çıktım.
Bu çingene kızı beni güldürdü.
KURTAR BENİ
Bir ağacın gövdesine sırtımı dayadım. Bu ağaç söğüt ağacı. Benim yükümü çeker bu ağaç. Yapraklarından birkaç tane koparıp etrafa saçıyorum. İddiasız, kendine özel olmayan sıradan yapraklar. Koparmama , gövdesine yaslanmama ses çıkarmıyor. Kendi halinde, kendi kendine yaşamaya o kadar alışmış ki. Beni bile sinesine çekti.
Ben ağaç seçtim mi? Görkemli olsun, asil olsun dedim, başı göklerde olsun dedim mi? Ben onu kabullendim o beni kabullendi... Şimdi bu isyan niye.
-Hayatımdan, yaşantımdan hiç memnun değilim. İstemediğim bir hayatı yaşamak zorunda kalmak beni çok üzüyor.
-Biliyorum.
-Beni kurtar
-………!
- Ne olur beni kurtar. Çek al bu hayatın içinden
-Ben o kadar güçlü değilim
-Gerçekten mi?
-Evet benim o kadar gücüm yok.
-keşke olsaydı.
-Keşke.
- Toplam blog
- : 115
- : 1244
- Kayıt tarihi
- : 17.07.06
Tek düşüncem yaşadığım dünyayı nasıl yorumladığımı başkalarının bilmesidir. Aslında yorumun özünde t..