- Kategori
- Şiir
Çıtı pıtı kadındı
Çıtı pıtı meleğime...Anneme...
Mini mini,
Çıtı pıtı bir kadındı.
Saçları; uzun ve siyah, yazgısı gibi
Çırpınır dururdu.
Gözleri, bakmayı bilene sığınak
Ve kederlerin en karasında son duraktı.
Kokusu, o çıtı pıtı kadının;
Unutulmuş dağ yamaçlarında,
Adana’nın portakal bahçelerinde
Ve Seyhan’ında,
Taş Köprüsü’nde,
Gazipaşa’sında, Yenibey’inde,
Baraj Gölü’nde, Dilberler Seki’sinde
Buram buram dalgalanırdı.
Gitti bir gün o çıtı pıtı kadın;
Çocuklarından, annesinden
Ve Adana’dan uzaklara.
Kokusunu, sesini , saçlarının rengini
Ve evinin balkonunda oğlunu bekleyen gölgesini alarak…
Ezel de var, ebed de…
Göçen her can yürekte…
Ruhumun sancıyan arsız yarası,
Bil ki kavuşmak var
Mutlak, kaderde…
- Toplam blog
- : 90
- : 384
- Kayıt tarihi
- : 30.01.09
Adana'da doğdum. Havasının ve insanının sıcaklığı ile ünlü bu kentte çocukluğumu büyüttüm. Üniver..