- Kategori
- Şiir
Çocukça çocuk bir çocuktum ben
Henüz çocuktum ufak tefek
Çocuktan çocuk her çocuk gibi
Her çocuk gibi saldın mı korkuyu
Tir tir titrerdim çocuk yüreğimle
Dokunsanız hıçkırarak ağlar
Dipsiz kuyulardan hüzünlenen
Minicik kırıntıdan mutlu olup
Ağız dolusu gülerdim
Gök kubbede yankılanan kahkahalarımla
Çocuktum yine de çocuk
Saklambaç oynarken tökezleyen
Ağaç yoksulu Anadolu da
Güvenilir dala bağlı salıncağı olmayan
Rengi dili dini kültürü sorgulanan
Hiç oyuncağı olmayan
Atkuyruğu rengârenk uçurtmayı görmeyen
Boncuk misket bilmeyen
Birçok şeyi yırtık alfabe kitabında gören
Çokça çocuk çocuktum ben
Kömür karası karanlık gecelerde
Başımı yastığa koyduğunda
‘’Vak vak ördek’’ ne de ‘’cuf cuf trenin’’
Hikâyelerinin anlatılmadığı
Göktan üç elmanın kazara bile düşmediği
Bir türlü’’ kerevete çıkıp’’ bağdaş kurup oturamayan
Küçücük bir bireyim ben
Çocukça çocuk işte
Belki de çoğu zaman:
Yüreğinde kıpır kıpır umutları
Tomurcuklandıran bir garip
Suyun akıp yolunu bulmasını bekleyen
Belki de kaderci bir çocuk
Çokça çocuk bir çocuktum ben
Beyaz kırmızı mavi ve sarı
Renkli bayramlık elbisesi olmayan
Parlayan bir çift kundura bilmeyen
Elinde çilekli dondurması olmayan
Kaşık kaşık muhallebi
Parça parça çikolatası
Uçarcasına bineceği bisikleti olmayan
Çocukça bir çocuktum ben
Çoğu giden azı kalan ömrümün
Bundan sonrasında bir hiç kocaman
Kör kuyularda merdivensiz
Denizler ortasında yelkensiz
Beni bensiz beni sizsiz bırakanlar
Yoktunuz şimdi de olmayıverin
Belki de her şeye karşın
Büyük bir çocuk kalmakta direnen ben
Uslanmak bilmeyen biri miyim?
Sevgiye bin bir den de fazla kapısı
Penceresi sonuna kadar açık
Kocaman yürekli bir çocuğum hala
Çocukça çocuk bir çocuktum ben
Gülseren Akdaş
- Toplam blog
- : 140
- : 595
- Kayıt tarihi
- : 31.08.10
18.03.1950 yılında Samsun'un Bafra ilçesinde dünyaya gelmiş. Altı çocuklu bir işçi ailesinin üçün..