- Kategori
- Özel Günler
Çocukluğumu ararım doğum günlerinde

Ben doğum günlerinde nedense hep hüzünlenirim. Başkalarının hüzünlerini, acılarını paylaşmak kadar sevinçlerini, mutluluklarını da paylaşmak insani bir davranıştır ama ben nedense doğum günlerinde hep buruk olurum.
Hele ki çocukların doğum günleri beni hepten hüzne boğar. Onların mumları üfleyişlerindeki, pastayı kesişlerindeki ve dudaklarının kenarlarına, hatta yüzlerine kremalar bulaştırarak pasta yemelerini gıptayla izlerim. Hele hele pasta keserken ellerinden anneleri tutup, düzgün kesmelerine yardımcı oluyorsa, ve de bu pastayı paylaşacak akranları varsa yanlarında kaybolur giderim, mumların tüten dumanlarında.
Ben doğum günlerinde hep bir hoş olurum.. Hele ki masum yüzlü bir çocuksa pastayı kesen, ve de şirin, dünya güzeli bir annesi varsa çocuğun, hayallerimde yok olurum. Ben çocukları de severim, doğum günlerini de.
Ve de çocuklarına doğum günü yapan anneleri.
Doğum günleri yaşadığının kanıtıdır insanların. Doğum günlerini paylaşmak sevincine ortak olmaktır çocukların. Ve doğum günü pastasından yemek tadına varmadır yaşamanın.
Ben doğum günlerinde hep hüzünlenirim.
Ve utanırım biri doğum günümü sorsa, ne zaman diye.
Ve de hep unuturum ne zaman doğduğumu ya da nüfus cüzdanımdaki gerçek olmayan doğum tarihini.
Belki bundandır hüzünlenişim, belki de hiç kutlamadığımdandır bir kez bile çocukluğumda. Ne pasta kesmeyi bilirim, ne de annem benimle tutmuştur bıçağı. Yüzüme gözüme bulaştırırken kremayı, fotoğrafımı çeken kimsede olmadı beni seven. Hediye desen adını bile duymadım, arkadaşlarımı eve çağıramadım, ‘parti var gelin’ diye.
Ben ne doğum günü bildim, ne de doğum günü pastası.
Sekiz kardeşin en küçüğü, annemin kazan dibi, bir köşede büyüdüm gözden ırak.
Bu yüzden çocukları severim, çağırırlarsa doğum günlerine giderim. Onlar üflerken mumları, ben çıkan dumanlarda gizlenirim. Çocukluğumu ararım kremalı masum yüzlerde….
Hüzünlenirim...