Çöküş

Boşluktaki yanım, umutsuzluğumu besleyen çakıl taşlarım, vazgeçtiğim bin parçam, çoktan terkedip giden sarhoşluğum; elimde kalanlara ne fayda...

Daha az, unutur gibidir elimde kalanlar.. Azala azala dır.. Ölüm gibi..

Kendimi iyileştirirken, adım adım artarken, sevgidir tükettiğim..

Gönlü ağırlaştıran yokluktaki karanlığı örterek yaşamaya çalışırken de keza..

Saflığın ıssız yozluğu, kirli kalan örtülmüşlüğüdür, kalabalığa döktüğüm yalnızlığım..

Uçurumun kıyısında kalmış bir çöküştür bu.

Usulca kalır kıyıda, kendini bilerek..

Alıp başımı gitmek istedim, her fırsata bir umut verdiğim için. Düşleri yazmam bundan. Karaladığı..