- Kategori
- Tarih
Demiri ergitip yuğmak...
Demiri ergitip yuğmak [1]
XX. yüzyıl başlarında sanayi devrimiyle hızla gelişen Avrupa ülkelerine kendi iç pazarları zamanla yetersiz hale geldi. Üretim fazlalarını satmak için gelişmekte olan ülkelere göz diktiler. Kendi aralarında güç, paylaşım ve egemenlik savaşları başladı. Bugün olduğu gibi dinsel ve etnik kimlikler küresel güçlerin ülkeleri yıkmak için kullandığı siyasal silahlardı.
Balkanlar, Kuzey Afrika, Ortadoğu, Kafkaslar ve Kırım’a kadar bir çok halkı barındıran Osmanlı İmparatorluğu, etnik ve dinsel farklılıkların kışkırtılmasıyla parçalandı, yıkıldı. Birinci Dünya Savaşı sonunda paylaşıldı. 1919 Sèvres antlaşmasıyla sınırlar yeniden çizildi: Osmanlı eyaleti olan Filistin, Suriye, Irak ve Kafkasya’da bağımsız devletçikler oluşturuldu.
Özellikle petrol yataklarının bulunduğu havzaların (Musul-Kerkük, Basra, Bakü, Kafkasya ve Kuzey Doğu Suriye) Türkiye’den koparılmasına özen gösterildi. Anadolu’nun, Kafkasya ve Asya’daki Türk halklarıyla olan toprak ve sınır bağlantısı Gürcistan ve Ermenistan ile tıkanarak ülke izole edildi. Sonuçta Türklere kala kala Anadolu ve Trakya’dan küçük bir parça, baştan başa yanmış yıkılmış bir ülke, aç, sefil, okuma yazma bilmeyen cahil bir halk kaldı. Ülkeyi bu duruma getiren İttihat Terakki’nin kurmay heyeti Alman denizaltılarıyla, padişah da bir İngiliz zırhlısıyla yurt dışına kaçtılar.
Sahipsiz ve kimsesiz kalan ülkede Cumhuriyet işte bu koşullarda kuruldu, ümmetten millete, hilafetten cumhuriyete geçildi. Bu arada 1917 Sovyet Devrimi ile insanlık zenginlik ile gücün belli bir azınlığın elinde olduğunu ve bunun emek sömürüsünden kaynaklandığını fark ediyordu. Rus çarlığını yıkan Sovyetler Kurtuluş Savaşında ve sonrasında Türkiye’ye destek verdi.
Ancak, Türkiye’deki bu büyük ulusal devrim fazla sürmedi. Türk sanayinin yeteri kadar gelişmemesi, devrimi sürükleyecek ulusal burjuvazinin yokluğu, işçi sınıfının azlığı, 1938den sonra işbirlikçi iktidarların siyasete egemen olmasıyla cumhuriyet kısa sürede emperyalizmin kucağına düştü. Devlet eliyle ite kaka var edilen ulusal burjuvazi çıkarlarını küresel kapitalizm ile özdeşleştirdi. Aşiret reisleri, toprak ağaları ve taşra eşrafı da karşı devrimin yanında konuşlandı.
Bu gerici ittifakla oluşturulan siyasal iktidarların ilk işi emek ve insan sömürüsüne başkaldıran sol ideolojiyi dışlamak oldu. Sosyalistler, Komünistler ve devrimcilerden oluşan Türk inteligentsiyası (aydınlar) ağır baskıya uğradı, işkenceden geçirildi, zindanlarda çürüdü, öldürüldü, yok edildi. Böylece “aydınlanmayı topluma taşıyacak en büyük insan gücünden cumhuriyet yoksun bırakıldı.
Sol hareketin öncüsü 1968 kuşağı toprak baskılara karşı var gücüyle ölümü pahasına direndiyse de 12 Mart 1971 darbesiyle durduruldu. O darbeyle inteligentsiya darağaçlarında, işkencelerde susturuldu. Dağlarda, kırsalda vuruldular, yok edildiler. 12 Eylül 1980 darbesiyle de karşı devrim büyük bir atak yaptı: Küreselleşme sürecine geçen Anglo-Amerikan emperyalizmi ekonomik, politik, ideolojik, kültürel, her alanda egemen oldu. Karşı devrime direnen yazarlar, aydınlar, gazeteciler, profesörler, bilim insanları, üniversite gençleri derin devletin tetikçileri tarafından tek tek öldürüldü, Sivas’ta olduğu gibi toplu halde yakıldılar.
Özellikle son 10 yıl içinde “Büyük Ortadoğu Projesi” kapsamında uygulanmaya başlanan açılım süreci ile ülke parçalanma ve iç savaş tehdidi altında kalırken, Nobel ödüllü Orhan Pamuk’un romanlarındaki gibi Atatürk ve Atatürk simgelerinin aşağılanması, “Türk” sözcüğü ve devrimlerle dalga geçilmesi moda oldu. Özellikle kimi sol çevrelerde postmodern gericiliğin söylemlerini kullanarak Atatürk’e yapılan hakaretler, devrimlerin yanlışlarını öne çıkarmak toplumda yaygınlaştı. Bunun neticesinde Atatürk büstlerine, heykellerine yapılan saldırılar tırmanışa geçti.
Dün olduğu gibi bugün de meydanı boş bulan Anglo-Amerikan koalisyon, bilim ve eğitimden yoksun toplumların bulunduğu coğrafyalara algı yönetimleri, dezenformasyon, think tank, toplum mühendisliği, etnik milliyetçilik, mezhepsel ayrımları kullanarak saldırmayı, komşuyu komşuya, kardeşi kardeşe kırdırmayı, savaşları ve cinayetleri kendi topraklarından mümkün olduğu kadar uzak tutarak, kukla diktatörler yaratarak kendi kasasını ve onların kasalarını doldurmayı sürdürüyor.
İçinde yaşadığımız günlerde gördüğümüz gibi küresel egemenlerin peşinden sürüklenmek ülkemizin sivil ve askeri yapısını, siyasal partileri, devlet kurumlarını yabancılar tarafından kolayca manipüle edilebilir hale getirmiş, ülkemiz dış politikada diplomasi ve tarih bilgisi olmayan, beceriksiz, teslimiyetçi, görgüsüz ve arabesk ellerde, tıpkı Osmanlının son dönemlerinde olduğu gibi bir yağma, yıkım ve iç savaş sürecine girmiştir.
Ancak, bilinmelidir ki her çöküş ve yıkım yeni bir toplumsal değişim ve dönüşümün potansiyel dinamiklerini de kendi içinde taşır. Çöküş ve yıkım belirtileri aynı zamanda çok büyük tarihsel değişimlerin habercileridir. Bu tarihsel değişiminlerin bir başka yeni devrime yol açması kaçınılmazdır. Türkiye bu gelişmelerin sonucunda, ikinci bir devrim sürecinin içine girerek tüm bu utancı ve pisliği temizleyecek, ezilen uluslara yeniden örnek ve önder bir ülke konumuna er veya geç gelecektir. Tarih bilgimiz ve bilincimiz olduğu sürece hiç bir güç ülkemizi küresel egemenlerin taşeronu ve payandası haline getirmeyi başaramayacaktır. Demiri ergitip, yuğmanın zamanı gelmiştir.
(Kaynakça: “Elveda Eski Türkiye, Merhaba Yeni Türkiye”, Vildan Sevil, Milliyet Blog)
[1] Demiri eritip sıkıştırmak
- Toplam blog
- : 129
- : 1871
- Kayıt tarihi
- : 27.07.06
1968 yılından bu yana dinler tarihi, mitoloji, sosyoloji, antropoloji, dinbilim, teozofi, metafiz..