- Kategori
- Blog
Dostlara selam olsun...
Az gittim uz gittim, dere tepe düz gittim... Hani böyle başlardı masallar. Dönüp baktığında gittiğin yolun bir arpa boyu olduğu.... Hani en olmazların olduğu, mutlu sonlarla biten masallar...
Bir masal gibi olsa yaşamışlığımız, bir masal gibi son bulsa...
Hani masal deyince tüm güzellikler dolar gözlerimizin içinden yüreğimize. Oysa masallarda değil midir iki başlı canavarlar, zalim krallar, kötü kalpli üvey anneler, acımasız devler, aşılmaz dağlar, ulaşılmaz sevdalar... Hep iyinin ve kötünün, güzelin ve çirkinin anlatıldığıdır aslında masal dediğimiz hayatın ta kendisi değil midir? Mutlu sondur aslında gözlerini kapatıp sonsuz uykuya daldığımız...
Yazdım, söyledim... Paylaştıkça çoğaldım. Hayat bana benzer ben hayata. İyi de söyledim belki kötü de... Melek olmak kolay mı? Değil elbette. Ama mazeretim yok kötülerime, iyilerimle avunmadım hiç...
Ben de az gittim uz gittim, dere tepe düz gittim ama bir arpa boyu değilmiş aldığım yol. Dostlarım olmuş bildiklerimin, gördüklerimin dışında. Şimdi gözlerimden süzülen yaş neyin nesi mi? Gülümseyerek ağlamak kaç kez nasip olur ki insana? Kaç kez yüzünde kocaman bir gülücük olur insanın yanaklarını gözyaşları ıslatırken?
Hiç gelmezdi aklıma, biri söylese "hadi canım "derdim, dostluğun tanımı bellidir... Dostluğun tanımını değiştirdim içimde iki gün önce...
Vefa borç mudur? Olmasın vefa biz olsun derim. Derim de birini anmasam, yazmasam adını uykularım kaçar.
Sevgili SABİHA RANA'nın(öncelikle güzel yüreğine) nice emekle, sevgiyle yaptığı söyleşisine katkıda bulunan paylaşan herkese, yazılarımı yanlız bırakmayan, beni çoğaltan, yazdıklarıyla, dostluklarıyla çoğaldığım herkese sonsuz sevgilerimi iletmek istiyorum.
Mart ayının 5. günü şehrin kar beyazı olduğu, günün ilk ışıkları ile gelmişim ben dünyaya. Tüm özlemleri olsun diye 'Özlem'koymuşlar adımı. Ha! 'Açelya' ve 'Asya' konusunda da ısrarcılarmış ama özlem ağır basmış küçük ailemizin özlemlerine...
Eylül koydum kızımı adını... Eylülü sevdiğim için, diledim oldu başka dileklerim ertelenmiş olsada. Diledim 'bir kızım olsun adı Eylül olsun' oldu. Hani anneler anlarya, aldığım nefestir Eylül, atan kaplbimdir. Onunla görürürüm, onunla bulurum yolumu, o aydınlatır geceyi...
Benim babam öğretmendi. Benim babam kahramandı. Ben küçük bir kız çocuğuydum eylül ayının 12'si,vakit gece yarısı, takvimler 1980'i gösteriyordu. Unutumadım ama yıkılmadım. Babamın onuru benim onurumdur. Taşıdım bu onuru anlattım, paylaştım http://blog.milliyet.com.tr/Blog.aspx?BlogNo=42523.
Hayat böyle acılarla geçmedi elbette. Yani 1 yaşıma kadar çok mutluydum sonra kız kardeşim bir seher vakti gelip büyüdükçe hayatımı zindan etti:) Ben bu anılara girersem çıkamam. Sizlerde hem güler hem ağlarsınız hallerime...
Yazan insan başkadır derim, yürekten inanırım farkına. Yazan, paylaşan insana inanırım,inanırım yüreğine...
Dostlar sevgilerini göndermiş. Merak etmişler yazamasam olmaz dedim, paylaşmasan olmaz...
Selam olsun sadece yüreğini bildiğim biriktirdiğimi farketmediğim dostlarıma selam olsun...
- Toplam blog
- : 90
- : 875
- Kayıt tarihi
- : 19.05.07
Ama hayatın farkındayım. Hem güzel, hem acı. İyi midir farkında olmak? Yoksa iyi midir farkında ol..