- Kategori
- Şiir
Duyurabildiklerime
DUYURABİLDİKLERİME
“Odandan çıkmana gerek yok.
Masanda oturmaya devam et ve dinle.
Dinleme bile, sadece bekle.
Bekleme bile.
Gerçekten sakin ve yalnız ol.
Dünya özgürce sunacaktır kendini sana.
Maskesinden sıyrılmak için başka seçeneği yok.
Huşu içinde yuvarlanacaktır ayaklarının dibine.”
Franz Kafka böyle demiş demesine de gel bana sor, masa başında dünyanın maskesi düşecek de, ben de büyük bir şevkle “deee!” diyeceğim. Ölme eşeğim ölme (yaza yonca bitecek)! Beklerken canım çıkıyor vallahi!
MERHABA ŞİİR
“Aşk şiirleri yazmak istiyorum.”
Dedi kadın.
“ Yaz öyleyse.”
Dedi diğer bir kadın.
“ Ya beni âşık sanırlarsa!”
“Korkarım!” dedi,
Aşk şiirleri yazmak isteyen kadın.
İşte buydu yaşamın paradoksu:
Aşk şiirleri yazacaksın.
AMAAAA,
Âşık olmayacaksın!
Kendimden yola çıktım,
Kendimi de anlayamadım.
Oğlumun babasıydı
İlk ve son şiirimi yazdığım.
“Seni çok ama çok seviyorum”
Cümlesinden yola çıkarak
İri iri puntolarla yazılmış
Yaklaşık iki metre uzunluğunda
Bir akrostiş şiirdi.
O gün bu gündür
Bir başka ilk şiirimdir
Bu yazdığım.
Yeni yeni ayırdına vardığım
Aşk ateşinin yanması adına.