- Kategori
- Futbol
Efsane, mesthane, kuzu kuzu kestane.
Her takımın çeşitli devrelerinde, çeşitli nedenlerle başarı grafiği iniş çıkış gösterebilir. Doğaldır. Dünyada hiçbir takımın, her sene başarılı olma garantisi yoktur. Yense de yenilse de, Fenerbahçe’li için Fenerbahçe bir efsanedir. Yenerse sevinir, yenilirse üzülür. Kızar, küser, sevinir, mutlu olur. Fenerbahçe yaşamının rengidir. İstediği tek şey vardır sadece onun başarısıdır.
Fenerbahçe bir efsanedir.
Fenerbahçe taraftarı yılda 30.000 kombine bilet alır, kombinesi olmayan, Şükrü Saracoğlu stadının o muhteşem ortamında Fenerbahçe’sini seyredebilmek için en azı 40 lira bilet bedeli öder. Paranın en kıt olduğu devirde o para gözüne gözükmez, takımı kazanırsa, hele biraz da iyi oynadıysa ‘’mest olur’’ dertlerini unutur.
Ş.Saracoğlu stadı bir mesthane’dir.
Ercan Saatçi iyi bir Fenerbahçe’lidir. Ankaragücü maçından hemen sonra yazdığı yazısında herşeyden sıkıldım artık deyip, sıkıldıklarını yazmış ve sıkıldıklarının arasına ilave etmiş;
İyi günde maça gelip, kötü günde gelmeyen seyirciden sıkıldım demiş. Seyirciye de sitem etmiş.
Ercan kardeşim maça gazeteci kimliği ile mi yoksa parayla mı giriyor orası ayrı konu. Yüksek bilet fiyatları, taraftarın zaten azalan maddi gücünü zorluyor, farkında olmayabilir. Ona sormak isterdim, kötü yemek yapıldığını bildiği bir lokantaya çoluk, çocuğu alıp, her hafta yemek yemeğe gider mi?. Bu stad en ufak bir ışık gördüğünde dolar. Dükkan iyi de, bu yıl ahçı kötü. Malzeme yetersiz. Yemekler lezzetsiz. Damak tadı yok. Bir gelen bir daha gelmiyor. O yüzden artık bir gelen de kalmadı, herkes geldi, şimdi hiç kimse gelmiyor.
Fenerbahçe yönetimi diğer branşlarda ve tesisleşme ile büyüme konusunda başarılı, futbol konusunda hatalıdır. Avrupa Kupası kazandı diye getirilen, enerjisi bitmiş, ülkesi dışında çalışmamış, kariyerinin sonundaki bir teknik adamın bu takıma katkı sağlayamayacağını o taraftar biliyordu. Yapılan transferlerin yetersiz olduğunu da, kulübenin zayıf olduğunu da..
Bunların hepsi Divan’da soruldu.
Kendi bütçesinin ancak 1/10 u kadar bütçeyle Sivas gibi mütevazi bir takımın, bitime 5 hafta kala şampiyonluğun en büyük adayı olması bile bu taraftarın umurunda değildir. O kendi takımına bakar ancak. Bakar ki ruh yok, ancak o zaman umudu keser, küser, gider, o ruh gelene kadar. Bu bir cezadır. Anlayana….
Fenerbahçe’nin basketbol maçında futboldan çok seyirci vardı, tabii ki coşku. Yer olsa bir salon daha dolardı A.İpekçi gibi. Sevgi hak edene gidiyor. Tepki de öyle.
O taraftar, herşeye tahammül edebilirdi. İhaneti hazmedemiyor, terbiyesizliği de. Sahanın içinde kendisini alkışla protesto edeni, alkışla protesto eden futbolcuya bak!.. Alınganlık yapıyor! Taraftarla dalaşmasa, arkadaşıyla dalaşıyor. Mağlubiyet sallamıyor da taraftar protestosuna hasta oluyor. Küme düşmeye namzet olanından, haftalardır maç kazanamayan kim varsa Fenerbahçe’yi rahatça yeniyor. Umurunda değil. Takmıyor.
Kırk yılda bir oynama şansı bulmuşlar bunu değerlendirmek gibi amaçları yok. Yetenekleri yok, ruhları da. İster sahada olsun, ister cezalı, ister arızalı…Kimi sihirbaz, kimi cambaz, kimi panter, kimi gol kralı. Unvan çok, oynaması gerekenler ortada yok, oynayanlarda ise hiçbir şey yok.
Bu kadar kolay kebap olduklarına göre...
Kuzu kuzu kestane de budur.
- Toplam blog
- : 465
- : 918
- Kayıt tarihi
- : 15.01.09
İstanbul doğumluyum.. İstanbul'un tramvaylı döneminden bu şehirde yaşıyorum. Gençlik yıllarında ..