- Kategori
- Gündelik Yaşam
Elini Son Defa Yanağıma Koy...
Dün… Henüz sabahın o erken saatinde Antalya’nın semalarında masmavi bir gökyüzü güne sirayet edeceğini muştuluyordu. Pürüzsüz ve naif… Tertemiz… Pırıl pırıl… Güneş ışınlarını üzerimize boca ederken… Biz, portakal ağaçlarının altında o güzelim günün kucağına bırakmıştık kendimizi. Etraf kekik, nane, portakal kokuları ile şenlenmişti. Ve işte tamda o anda, kendimi güneşin kollarına bırakmıştım ki, o şarkının melodisi takılı verdi kulağıma… Yumuşak bir ses… Leman Sam’di şarkıyı söyleyen. O kadife sesi ile ruhumu teslim almıştı. Tatil gününün sabahında dinlenceye kucak açıyorduk Leman Sam’ın sesi ile…
- Elini son defa, yanağıma koy,
- İstemiyorsan
- giderim giderim…
- Serin bir sonbahar akşamında söz,
- İsmini unutur
- Silerim silerim…
- Tuttuğun kalem olsa yüreğin ellerim,
- Bir defada hayatsa
- Bebeğim, bebeğim, bebeğim….
Kimi şarkılar var ki sözleri ve melodisi ile tam bir bütünlük içerisinde oluyor. Dinleyenin ruhunu teslim alıyor. O anki iklimin tam orta yerine bırakıyor kendisini. Tıpkı Yıldırım Türker’in sözlerini yazdığı ve Leman Sam’ın o kadife sesi ile seslendirdiği o muhteşem şarkı “Gül Güzeli” gibi… Ben bu şarkıyı çok seviyorum. Defalarca dinlesem bıkmayacağım bir şarkı. Antalya’nın güneşli güzel günlerinin şarkısı Gül Güzeli… Hiç bitmesin istiyorum. Ben yüzümü güneşe döneyim, ılık meltem esintisi yanaklarımı okşasın ve kulağıma, hafiften hafiften bu şarkının melodisi gelsin. Ama ille de Leman Sam söylesin.
- Tuttuğun kalem olsa yüreğin ellerim,
- Bir defada hayatsa
- Bebeğim, bebeğim, bebeğim….
Emel hanım beni ne zaman görse, ne zaman onun bahçesine çay içmeye veya biraz kafa dinlemeye gitsem, Gül Güzeli şarkısını çok sevdiğim için, hemen bu şarkıyı çalmaya başlıyor. İyi de yapıyor… Tekrar tekrar… Yeni baştan bir kez daha. Ve ben bıkmadan, usanmadan, sessiz ve sakin bir halde Leman Sam’ın o kadife sesine bırakıyorum kendimi.
Laleli’nin Ordu Caddesinde yürüdüğüm bir akşam… Hava henüz yeni kararmış… Cadde insan keşmekeşi ile kaynıyor ve ben, hızlı adımlarla Aksaray’a doğru yürüyorum… Usul usul bir yağmur, trafik alabildiğine, klakson sesleri, motor sesleri, insan sesleri birbirine karışmış bir haldeyken, kulağıma hafif hafif takılmaya başlamıştı Grup Yorum’un “Uğurlama” şarkısı. İşte o gün oldu o şarkıya kendi ruhumu teslim edişim. O yağmurlu günün akşamına nede güzel uymuştu o şarkının söz ve melodileri. O şarkının sesinin nereden geldiğini dahi bilmezken, o şarkı Aksaray’a kadar bana eşlik etmişti. Ve bende hakkını teslim etmiştim o şarkının. Yıllardır dinlediğim bu güzel şarkı bana o akşamdan kalmadır. Ve o şarkı çaldığında, uhrevi bir şeyler dinliyormuşum gibi hissederim kendimi. Nedendir bilinmez ama gerçek bu…
Şimdi, tamda şu anda, bilgisayarımda Funda Arar’ın sesi… “Gamzedeyim Deva Bulmam” şarkısını söylüyor Funda Arar. Ve ben tekrar tekrar dinliyorum. Sanırım bir süre daha dinlemeye devam edeceğim. Zira kendimi çok yorgun hissediyorum ve canım bir kadeh rakı istiyor. Camın kenarına kurulup, kasvetli gökyüzünü seyre dalıp, bulutların senfonik görüntüleri eşliğinde bir kadeh rakı ve tam yağlı tarafından beyaz peynir… Akşam mesai bitimi, günün yorgunluğu ve o yorgunluğa eşlik edecek olan bu güzelim şarkı… Funda Arar’ın sesinden…
Şarkılar…Ama hepsi değil. “Kimi şarkılar”… O kimi şarkıların hafif ve tılsımlı melodisi insan ruhunu hakikaten esir alıyor. Kendinizi o şarkının melodisine bırakıp, sadece kenara çekiliyorsunuz… Gürültüsüz, patırtısız, sessiz ve sakin bir şekilde…. Sadece dinleme eylemini gerçekleştiriyorsunuz. Ve o her bir şarkının iklimini de yakalamışsanız, şarkının tadı, lezzeti daha bir başka oluyor. Tıpkı Pazar sabahında Leman Sam’in söylediği “Gül Güzeli” şarkısı gibi. Gökyüzü mavi ve pürüzssüz… Hafif bir meltem esintisi ve portakal ağacının altı…
Bu yazıyı yazarken ne kadarda aç kaldığımı hissettim bir an için… O güzelim şarkılara olan özlem ve açlık…
Henüz daha ergenlik dönemindeyken başlamıştı uhrevi bir halde şarkı dinleme alışkanlığım. Sadece o çalan şarkının melodisi ortamın tek hakimi oluyordu. Gecenin yarıyı geçtiği saatlerde, odadaki ışığın kapalı haline inat, kasetçalarda bir kaset ve hafif, usul usul çalan bir şarkı. O yılların karlı kış günlerinde, hiç üşenmeden Yenimahalle’ye gider, tamda tren istasyonun dibinde bulunan kasetçiden bir kaset alıp, yeniden koştura koştura evin yolunu tutup, gecenin yarılanmasını beklerdim. Müthiş bir heyecanla… Ve gece yarıyı yarıladığında, o aldığım yeni kaseti, kasetçalara koyar, ışıkları kapatıp, sessiz ve naif bir ortamda çalan şarkıların o güzelim melodilerine bırakırdım kendimi. İşte o günlerden kalma bir şarkıydı Zülfü Livaneli’nin “Sessiz Sitemsiz” şarkısı… Bir kış günü almıştım kasetini Zülfü Livaneli’nin ve o gece kasetçalarda döndere döndere dinlemiştim bu şarkıyı.
- Çözülen bir yün yumağı…
- Akıp giden günlerimiz…
- Mezar taşlarından suskun sessiz sitemsiz…
- Savrulan yapraklar gibi…
- Akıp giden günlerimiz…
- Cenaze törenlerinde sessiz sitemsiz…
- Bir suçluyu aklar gibi…
- Akıp giden günlerimiz…
- Sanki bir sır saklar gibi sessiz sitemsiz…
- Bir kitaba başlar gibi
- Koşarken yavaşlar gibi
- Ölen arkadaşlar gibi sessiz sitemsiz…
- Toplam blog
- : 1509
- : 1145
- Kayıt tarihi
- : 07.08.07
Yazarım... Okurum... Öğrencilik yıllarımda çok yazdım... Kompozisyon derslerinde yazdım... Duvar ..