- Kategori
- İnançlar
En mühim mesaj Kur'an-ı Kerim
Kutsal kitabımız Kur’ân-ı Kerim, Tekvir suresi 19–21. ayetlerde ; “Arş’ın sahibi katında değerli, güçlü, sözü dinlenen ve güvenilen şerefli bir elçinin getirdiği talimat…” şeklinde belirtildiği gibi, söz ve anlam bakımından tamamen vahiy ürünü olup, Hz. Muhammed’in kendi bilgisi ya da kendi vicdan ve şuurunun telkini sonucu ortaya çıkan bir kaynak değildir. Hz. Muhammed, kendisine gelen vahyi aldığında yaptığı iş sırasıyla; a – Vahyi ezberlemek, b – O’nu insanlara açıklatıp tebliğ etmek, c – Vahyi açıklayıp tebliğ etmek, d – vahyin gereğini tatbik ederek, icrasını yapmak.
Hz. Muhammed, kendisine gelen vahyi olduğu gibi insanlara tebliğ etmiş, onun metni üzerinde herhangi bir düzenleme ya da anlamını söz kalıplarına dökmek gibi bir uygulamada bulunmamıştır. Müşrikler, peygamberimizden vahyin içeriğini değiştirmesini istediklerinde Yunus suresi 15. ayette belirtilen şu cevapla karşılaşıyorlardı ; “ Ayetlerimiz onlara açık açık okunduğu zaman, Bize kavuşmayı ummayanlar : ‘ Bundan başka bir Kur’ân getir veya bunu değiştir’ dediler. De ki : ‘ Onu kendi tarafımdan değiştirmek benim için imkânsızdır. Ben sadece bana vahyolunana uyarım’ “.
Kur’ân’ın manası nasıl Allah’a ait ve bu konuda peygamberimiz tamamen risâletin gereği vahyin aslına sadık kalmış ise aynı şekilde vahyin söz kalıplarını naklederken yine vahyin aslına sadık kalmıştır. Bu nedenle Kurân, söz ve anlam bakımından, içine peygamberimiz de dahil, hiçbir insan sözünün karışmadığı bir ilahi kitaptır. Kıyame suresi, 16–19. ayetlerde ; “ ( Ey resulüm) kuran metnini tekrarlamak için ( Cebrail sana vahyi henüz bitirmeden) dilini depretme. Onu (senin kalbinde) toplamak ve (sana) okutmak Bize aittir. Sana Kuran’ı okuduğumuz zaman O’nun okunuşunu takip et. Sonra O’nu açıklamak ta Bize düşer.”
Hz. Muhammed, insanları iyi ve yararlı bir anlayışa yöneltmek amacıyla kendine ait sözleri Allah’a mal ederek söyleme metodunu benimsemiş olsaydı, ağzından çıkan her sözün ayet olduğunu söylemesi gerekecekti. İnsanların kendisine olan bağlılığını sağlamak için bu yöntemi tercih etseydi, işte bu sözler bana ait diyerek hadislerini Kur’ân’dan ayırma ihtiyacını duymayacaktı. Hz. Muhammed, iyi bir sonuca ulaşabilmek için bile olsa insanların aldatılmasına taraftar değildi. Bu durum O’nun peygamberliğinden öncede böyleydi. O, her zaman ve her durumda doğruluktan asla ayrılmış değildi. O’nun doğruluğuna dostları kadar düşmanları da şahitti. Yunus suresi, 16. ayette ; “ De ki ; ‘ Eğer Allah dileseydi Kur’ân’ı size okumazdım ve o’nu size hiç bildirmezdim. Ben, ondan önce aranızda bir ömür boyu kalmıştım ( böyle bir şey yapmamıştım), hiç düşünmüyor musunuz?” buyrularak O’nun doğruluğuna herkesin şahit olduğu bildirilmektedir.
Hz. Muhammed’in doğruluğuna ve Kur’ân’ın Hz. Muhammed tarafından yazılmış olamayacağına dair örnek ve deliller;
Hz. Muhammed, bazen öyle durumlarla karşılaşıyordu ki şartlar kendisini bir şeyler söylemeye zorlasa bile O, cevap olarak söyleyebilecek her hangi bir ayet bulamıyordu. Münafıklar, mü’minlerin annesi Hz. Aişe’ye, namus iftirası attıkları zaman, Vahyin gelişi gecikmiş, Hz. Muhammed (a.s.); “ Ben onun hakkında iyi halden başka bir duruma tanık olmadım.” Demekten öte başka bir şey söylememişti. Ayetleri, kendisi söylüyor olsaydı, bu güç durumda iken gecikmeden, duruma uygun ayetler söyleyebilirdi. Hâlbuki Hz. Aişe’nin masumiyetini ortaya çıkaran ayetlerin gelişi bu olaydan yaklaşık bir ay sonra olmuştur. Bu arada Hz. Muhammed, eşine ; “ Bak Aişe, senin hakkında şöyle şöyle bir söz işittim. Şayet masum isen Allah seni temize çıkaracaktır. Yok, eğer günaha teşebbüs ettiysen, Allah’tan af dile.”diyordu. Görüldüğü gibi Hz. Muhammed (a:s:) Allah’ın Kendisine bildirdiğini bilebiliyor, bunun ötesinde çok zor durumlardayken dahi gayb’a ait konularda sükût ediyordu. Hakka suresi 44–47. ayetlerde yüce Allah şöyle buyurmuştur ; “ Eğer O ( Hz. Muhammed) bazı laflar uydurup Bize iftira etseydi, elbette ondan sağ elini ( gücünü, kuvvetini) alırdık, sonra O’nun can damarını keserdik, sizden hiç kimse de buna engel olamazdı.”
Vahiy zaman zaman peygamberimize arzu etmediği tarzda gelebiliyordu. Ayetler, bazen peygamberimizin görüşlerinde hatalı olduğunu belirtir, bazen, eğilim duymadığı bir şeye izin verirdi. Eğer bu tür ayetler pişmanlığını belirten ayetler olsaydı insanların kendisine yönelen saygınlığının sürdürülebilmesi için bu ayetleri söylemezdi. Tevbe suresi, 113. ayet ; “ Akraba bile olsalar, cehennemlik oldukları belli olduktan sonra müşrikler için mağfiret dilemek ne peygamberin, ne de müminlerin yapacağı iş değildir.” Bu ve benzeri ayetlerde peygamberimizin uyarılmasını gerektiren kusurları aslın da peygamberimizin kendi peygamberlik konumuyla ilgili durumlardır. Şöyle ki; Peygamberimiz, iki seçenek arasında karar vermek durumunda kalınca bunlardan, hiçbirinde günah bulunmayan, ümmetine şefkat ve merhamete en uygun olan, Allah’ın dini hakkında şüphe vermekten en uzak olan seçeneği tercih ederdi. Bu karşılaştığı yeni durumlarda, hakkında daha önce hüküm verilmiş bir ayet indirilmediği zaman başvurduğu bir yöntemdi. Bir insan olarak verilebilecek en doğru kararı vermeye çalışır fakat bu bazen ilahi hikmetin yöneldiği tercihe uygun düşmeyebilirdi. İşte bir örnek; Münafıkların başı olan Abdullah bin Ubey öldüğünde Peygamberimiz (a.s.) onu kendi elbisesine kefenleyerek bağışlanması için cenaze namazını kılmak istemişti. Hz. Ömer (r.a) peygamberimizi uyardığında peygamberimiz cevap olarak Tevbe suresinin 80. ayetini okudu ; “Onlar için ister af dile, ister dileme ; yetmiş defa bile af dilesen yine Allah onları affetmez..” Ben de yetmiş defadan fazla af dilerim, diyerek cenaze namazını kıldırdı. Bunun üzerine Tevbe suresinin 84. ayeti nazil oldu ; “ Onlardan (münafıklardan) ölen birisinin asla namazını kılma, onun kabri başında durma. Çünkü onlar Allah’ı ve resulünü tanımadılar, yoldan çıkmış olarak öldüler.” Peygamberimiz bu ayetin nazil olmasından sonra münafıkların namazını kılmaktan vazgeçti. Peygamberimiz konuyla ilgili ilk ayetten, iki seçenekten birini seçmekte serbest olduğu anlamını çıkarmış ve hemen âli cenaplığa, şefkate en yakın olan davranışa yönelmiştir. Diğer ayetlerle bu durum yasaklandığında ise hemen gerekeni yapmıştır.
Kurân-ı Kerim’in ilahi bir kitap olduğu, O’nun bir insan sözü olamayacağı konusuna, inşallah ilerleyen zamanlarda devam edeceğiz.
Yararlanılan Kaynak ; “ En mühim mesaj Kur’ân ( Kur’an Hakkında Yeni Mütalaalar)” ( Prof. Dr. Muhammed A. Draz, Tercüme, Suat Yıldırım), ‘ Akçağ Basım Yayım Pazarlama A.Ş. Mayıs 1985 – Ankara’
- Toplam blog
- : 177
- : 1268
- Kayıt tarihi
- : 09.03.07
1965 Almanya doğumluyum. Atatürk üniversitesi İlahiyat fakültesi mezunu olup, öğretmen olarak çalışm..