- Kategori
- Gündelik Yaşam
Eskiye duydugumuz özlemler....
Zaman akıp gidiyor ve değişiyor. Değişen zamana ne kadar ayak uyduruyoruz? Geçen zamanla birlikte bizlerde değişiyor muyuz? Yoksa eskide mi kalıyoruz?
Çocukluğumu düşünüyorumda herşey ne kadar farklıydı. Yaşam daha mı zordu ya da daha mı kolay? Bazen o eski günleri özlüyorum. Sanki o zaman daha bir yaşamak daha bir anlamlıydı. Yaşananlar sanki daha içten daha gerçekçiydi. Şimdi herşey teknolojiye döndü. Yaşam daha da kolaylaştı. Ama o eskinin içtenliği, gerçekliği kaldı mı acaba diye düşünüyorum.
Eskiden mektuplar vardı. Duygularımızı, özlemlerimizi anlattığımız. Tebrik kartları vardı. Şimdi bunların yerini bilgisayarlar ve telefonlar aldı. Sevdiklerimize kolayca ulaşıyoruz. Ama o içtenliği eskisi gibi yansıtıyor muyuz?
Biz çocukken sokakta oynardık. Düşerdik, kalkar yine oynamaya devam ederdik. Şimdi çocuklar sokağa çıkmıyor. Bilgisayar başında oynuyorlar. Bizim oynadığımız oyunları bilmiyorlar bile. Arkadaşlığın keyfini çıkaramıyorlar.
Komşuluk ilişkileri vardı. Şimdi aynı apartmanda insanlar birbirini tanımıyorlar. Herkes kendi dünyasında, hayat kavgası adına kendini yalnızlığa mahkum ediyor. Eski dostlukların yerini makinalar alıyor gün geçtikçe. Bunun sonucunda birbirine muhtaç olan insanlar yalnızlığın verdiği bunalıma sürekleniyor.
Tabi ki gelişen zamana ayak uydurmalıyız. Yaşamı kolaylaştıran teknolojiyi kullanmalıyız. Herşey biz insanların daha iyi bir yaşam sürmesi için yapılıyor. Ama değerlerimizi kaybetmeyelim. Duygularımızı soğutmayalım. Bir insanın gözünün içine bakarak konuşmak daha keyif verici telefonda konuşmak mı? Ya da hangisi daha etkili olur.
Gelişime açık fakat değer yargılarımızı kaybetmeden yaşayalım. Aile kavramını yitirmeden, komşulukları bitirmeden, dostlukları sanal yapmadan yaşayalım.
- Toplam blog
- : 60
- : 2933
- Kayıt tarihi
- : 30.06.06
Memur olduğum için Türkiyenin çeşitli illerini gezmekteyim. Yaşamı seven, hayatını daima daha iyi ya..