- Kategori
- Anılar
Evine Dönüş Vakti
Hayat o kadar yoğun geçiyor ki çoğu şeyi hafızamızda tutamıyoruz.Ama bazı anlar vardır ki en derine işler.İşte o anların en güzidesi, birinci sınıfa başladığın, sınıfa ilk adımı attığın o andır...Babamın elimden tutup okula götürdüğü o ilk gün... Kalbin yerinden çıkacak gibidir o gün. Elin ayağın kendini şaşırmıştır.O sınıfa girmek büyük bir cesaret ister o an. Hayatta yalnız kaldığın ilk gündür belki de o gün. Annen baban dışarıda kalmıştır. Sen, küçük bedenin ve heyecandan durmak üzere olan kalbinle içeride bir başınasındır.
Tanımadığın onlarca çocuk ve karşında hiç bilmediğin ve bu bilinmezlik yüzünden azıcık da korktuğun bir öğretmen vardır. Hele o ilk çizgiyi çekerken yaşadığın zorluk... Bir türlü doğru çizilemez, taşar gider satırlardan. En zorlandığın gündür belki de o gün. Nice zorlukla savaşır da galip gelir bu zorluk...Ama ileride büyük bir özlemle andığın gündür aynı zamanda.
Hayattaki en büyük başarılarındandır o gün...Sen o gün kendinle başbaşa kalmayı öğrendin aslında.Ne büyük bir gururdur bu.Hayatta kazandığın hiçbir başarı mutlu edemez seni o kadar.İlkler her zaman özeldir çünkü. Yüzün bir başka güler o an. Omuzların dikleşir, oturuşun değişir o güvenle.
Yıllar geçer aradan ve sen o sınıfları tek tek atlarsın. Önce eski deyimle ilköğretim, ardından lise ve en nihayetinde bir üniversite yolculuğu...Ve sen artık bambaşka biri olmuşsundur.Birçok sınava girmiş ve sonunda küçücük kalbinle hayalini kurduğun o mesleğe başlama zamanın gelmiştir. Ve sen artık bir öğretmen olmuşsundur.Hem de ilk çizgiyi çekmeye çalıştığın, kendinle ilk başbaşa kaldığın o okulda, o sınıfta... Ne büyük lütuftur bu!
Okuduğun okulda göreve başlamak tahayyül edilemeyecek kadar güzel bir duygudur.Ve çok az insana nasip olan bir ayrıcalıktır.Okuldaki ilk dersine geldiğin gün yaşadığın o heyecan, en az birinci sınıfa başladığın günkü kadar tazedir hala...
Bir zamanlar o sıralarda oturmuş, o bahçede koşmuş, o havayı teneffüs etmiş olduğun için bir başkadır orası... Her köşesinde bir anı kucaklar seni.Her biri öyle masum, öyle içten ve öyle gerçektir ki...Anlatılmaz yaşanır cinsten hani... Beni en iyi kim anlar biliyor musunuz? Kendi okuluna atanan o şanslı tayfa...
Artık öğretmeni olduğun o okulda sadece görevin değişmiştir. Artık sadece öğrenme ile değil öğretmek ile de mükellefsindir. Ama öğrenme yolculuğunda devam eder hep. Çünkü öğretmen, öğrenmeye hiç doymayan, öğrenme yolunun kadim yolcudur aynı zamanda.Heyecan hala aynı heyecandır tabi... O yüzden daha çok sahiplenirsin orayı. Daha çok dert edinirsin kendine o yavruların durumunu.Çünkü yuvandır orası senin.
Öğrencilerde kendini görürsün ve onları hep en iyiye ulaştırmak istersin.Zaten çok kutsal olan bu meslek, senin gözünde çok başka bir yerdedir.Sorumlu hissedersin kendini. Çünkü en çok senindir orası ve en çok sensindir orada olan...
Tüm bunları yaparken ve yaşarken değişmeyen tek bir şey vardır. Okula başladığın ilk günkü heyecanına ortak olan baban, o okula öğretmen olarak geldiğin ilk günde de yine tüm kalbiyle yanındadır. Tek fark artık elini tutmuyor oluşudur. Çünkü artık sana güveni tamdır. Sen tutacaksın artık birilerinin elinden der sana. Bu yolda gururla yürür seninle ve gözlerindeki o mutluluk en büyük hediyedir yine sana...
Öğrenmeyi ve öğretmeyi seviyorsanız ve tabi ki bu işin hakkını verebilecekseniz öğretmen olun! Oradaki doyumu verecek bir başka meslek yok. Ya da en azından ben bilmiyorum. Bu gurur için binlerce şükür, binlerce teşekkür...
- Toplam blog
- : 22
- : 131
- Kayıt tarihi
- : 14.02.13
DİN KÜLTÜRÜ VE AHLAK BİLGİSİ ÖĞRETMENİYİM. KİTAP OKUMAYI, YAZI YAZMAYI MÜZİK DİNLEMEYİ VE FİLM İZLE..