Evo Morales ile yüz yüze

Torino Oteli’nin çalışanlarından artık iyice ahbap olduğum Madeo’ya ertesi gün gezgin arkdaşlarımla birlikte Ay Vadisi’ne gitmek istediğimizi söylediğimde “Hiç bir yere gidemezsiniz, yarın 16 Temmuz, La Paz’ın kuruluş yıldönümü, kutlamalar bu akşamdan başlayıp yarın akşama kadar devam edecek” dedi.

Bunun üzerine programımızı iptal edip akşam vakti bir kez daha Plaza Murillo’daki yerimizi aldık. Bu sırada mahşeri kalabalık çoktan geçiş törenine başlamıştı. O da ne? Uzaktan baktığımda geçiş yapan gruplar protokolün önündeki aprona çıkmış olan Evo Morales’i selamlıyorlar. O anda geçiş yapan tüm grupları ve meydanı dolduran seyircileri unutup Morales’e odaklandım. Kalabalığı yararak protokolün tam karşısındaki yerimi aldım. Artık Morles’le aramızda sadece on-on beş metrelik bir mesafe var. Gerçekten de bir Aymara yerlisi. İlk bakışta insana başkanmış imajı vermiyor. Bunda giydiği sıradan bir kazak ve montun da etkisi var. Yardımcılarıyla birlikte önünden geçen her türlü meslek grubunu saygıyla selamlıyor. Yüzünde çok doğal ve samimi bir ifade var. Ara sıra yanında duran kahvesinden bir yudum alıp diğer eliyle önündekileri selamlamayı ihmal etmiyor.

Saatler ilerledikçe protokolün önünden geçen grupların renkliliği artıyor. Önceki günkü caadde gösterilerinde olduğu gibi her grubun kendi özel kostümü bulunuyor. Giydikleri bu kıyafetlerden hangi meslek grubunu temsil ettiklerini anlayabilirsiniz. İtfaiyecilerden dağcılara, meslektaşları lama çobanlarından koka üreticisi çiftçilere, ülkenin her türlü sosyal ve ekonomik özelliklerini yansıtan, bir ölçüde meslek loncalarının geçişleri yapılıyor. Meydanı dolduran halkın gözü ise gruplardan çok Moralesi’in üzerinde. Ara sıra ona bağlılıklarını belirten sloganlar atıyorlar. Gecenin ilerleyen saatlerinde sayın başkanla ertesi gün yapılacak olan resmi törende yeniden karşılaşmak üzere meydandan ayrıldım.

Ertesi gün La Paz’ın kuruluşunun 177. yıldönümünü hep birlikte kutlamak için yeniden başkanlık sarayının önündeki yerimizi aldık. Bordo yeşil la Paz bayraklarıyla gökkuşağı renngindeki Bolivya bayrakları dört bir yana asılmış. Tören ilk olarak meydanın ve başkanlık sarayının hemen yanındaki kilisede başladı. Bu defa ona daha da yaklaşıp yakından fotoğraflarını çekebilmek için bir yolunun bulup basın mensuplarının içine dalarak en uygun pozisyonumu aldım. Baş rahibin uzun konuşması en çok başkanı sıkımş olacak ki; sıkıldığı yüz ifadesine tamamen yansıyordu. Kah ayağını uzatıyor, kah esniyor, kah uyumamak için gözlerini ovuşturuyor. Doğrusu bir başkanın tüm objektifler üzerindeyken bile bu kadar doğal davranabildiğine şaşmamak elde değil. Bense bu uzun konuşmadan faydalanıp başkanın kendi özel arşivim için kare kare fotoğrafını çekiyorum. Saadece bir kaç metre uzağından onun fotoğraflarını çektiğimi görünce zaten sıkıldığı her halinden belli olan başkanın baş rahibin konuşmasını bir kenara bırakıp benim objektifime özel gülümseyerek bazı pozlar vermesi beni de çok şaşıtttı doğrusu. Bu pozlarından dolayı yakın korumasınında izniyle kendisine teşekkür ettim.

Kilisedeki törenler bu kez dışarıda devam etti. Özellikle bayan askerlerin üniformaları çok fiyakalıydı. Kafalarındaki uzun tüylü şapkaları çok orjinaldi. Halkın beğenisi bir kenera askerler bile Morales’e büyük saygı gösteriyorlardı. Aslında o bir bakıma sadece Bolivya’nın şimdiki lideri değil, beş yüz yıllık bir hasretin sonucu iktidara gelmiş tüm Latin Amerika’nın yerli halklarının başkanlığını temsil ediyordu. Basın danışmanının özel izniyle meydan çevresindeki halkı selamlama yürüyüşünde onun yanında yer alarak yine bol miktarda fotoğraf çekme şansım oldu. Hemen Torino Cafe’ye gidip birkaç tören fotoğrafını ve kutlama ile ilgili haberi Milliyet Gazetesine gönderdim.

Akşam vakti gün batımında başkenti yüksek bir tepeden seyretmek için havaalanı yolundaki Manzara Tepesi’ne çıktım. İllimanı Dağı başkentin üzerine asılmış değerli bir tablo gibi duruyordu. Onun gölgesindeki şehir ise etrafı kırmızı tuğlalı sıvasız gecekondularla çevrilmişti. Bir futbol sahasında futbol yerine köpek yarışları yapılıyordu. Sanki bir tepeden değilde bir uçağın camından ya da 4000 metre yüksekseğe çıkıp bir paraşütten seyrediyordum başkenti. La Paz’a gelenlerin mutlaka buraya gelip şehri temaşa etmelerini öneriyorum. Dönüşte buraya özgü ön tarafı kamyonların ön kısmı gibi uzun olan renkli mi renkli minibüslerdenbirine bindim. Şehrin caddelerindeki özgünlüğün en önemli göstergelerinden biri de bu şehir içi yolcu minibüsleri. Çok eski yapım olmalarına rağmen renk ve desenleriyle o kadar şirinler ki herhangi birine nereye gittiğini sormadan atlayıp beş on kuruşa yolculuk yapabilirsiniz.

Yolunuz buralara kadar düşmüşken birde la Paz’ın biraz dışında bulunan Valle La Luna’ya (Ay vadisi) gitmeniz gerekiyor. Şehrin güneyindeki dere yatağından ilginç yer şekillerini geçerek bir süre tırmandıktan sonra Ay vadisi’ne ulaşılıyor. Vadi gerçekten de görülmeye değer. Hele de gün batımında gitmişseniz. Hem akarsu aşındırması hem de sel sularının biriktirmesiyle oluşmuş konglomeraların yol açtığı birbirinden ilginç yer şekilleri var. Bazı bölümler ise peribacalarını andırıyor. Bir tek üstündeki bazalt taşları eksik. Derin çukurluklar, dev çıkıntılar bölgeyi albenisi yükseki bir kanyon haline geitiryor. Aşırı yıkanmadan dolayı tuzlaşmış yüzeylerde dev kaktüslerede restlamak mümkün. Ara sıra minibüslerde buraya gelip gidiyor ama taksiyle gitmek daha uygun. Bolivya’da taksiler çok ucuz. Şehir içinde gittiğiniz her yer en fazla 20 Bolivyanos tutuyor. Bu da üç YTL’yi geçmiyor.

La Paz’daki son gecemde Sagarnaga yokuşunda bulunan Penas Huari adındaki yerel eğlencelerin ve yemeklerin yapıldığı bir mekana gittim. Gerçektende otantik yemeklerle karşılaşmak mümkün ancak sahnedeki gösterilerin çoğu koloni döneminin İspanya izlerini taşıdığı için fazla ilgimi çekmedi doğrusu. Şimdi siz Latin kültürünün en yoğun nüfuslu ülkesinde yerel bir gösteri izlemeye gitmişsiniz ama sahneye çıkanlar ayaklarının tahta zemine çarptırarak Aymara ya da Keçhua dansı yerine flamenko dansı yapıyorlar. Bir de doğru düzgün yapabilseler bari.

Devam edecek

kategoriden rastgele blog getir

Kayıt tarihi: : 12.07.06

1970 Adana doğumluyum. Marmara Üniversitesi Coğrafya Öğretmenliğini bitirdim. Türkiye'nin yedi coğra..