- Kategori
- Mizah
Frambuazlı, acılı kebap olduk
Millet olarak olduk olası yabancı hayranı olduğumuz malumumuz. Üzerimizde başkasına ait iğreti bir elbise gibi duran onların yaşam tarzını kopyalamakta başarımıza diyecek yok doğrusu.
Kültürün o ülkenin geleneksel kalıplarıyla tarihinin karışımı olduğunu unutup, başka ülkelerin düşünce yapısını kendi sistemimiz üzerine kel başa şimşir tarak misali gülünç ama acı bir şekilde oturtuyoruz. İşin kötüsü bunu yaparken de, kendi öz değerlerimizden ne kadar uzaklaştığımızın farkında bile değiliz.
Özellikle gençlerimizde gitmedikleri halde filmlerden, basından izledikleri bir Amerikan ya da Avrupa hayranlığı ezelden beri var. İzledikleri kadarıyla muhteşem olduğunu düşündükleri ya da sandıkları bir ülkenin yaşam tarzını, alışkanlıklarını kraldan çok kıralcı diyebileceğimiz tarzda kopyeleyen öyle çok insan varki çevremizde. Ne diyelim Allah sonumuzu hayır etsin.
Artık neredeyse sadece tatile çıkmak anlamına gelen bayramlarımızın önemini, önümüzdeki kuşaklar sanırım tamamen unutacak. Onlar olmasa da, nasılsa sevgililer günü, cadılar bayramı vs. şeklinde nurtopu gibi birçok yeni bayramlarımız doğdu, vatana hayırlı olsun. Milletin bayramını da kendimize göre değiştirip format farkıyla kullanır olduk. Örneğin, sevgililer günü kadın erkek ilişkisi olarak düşünülmeyip, birbirini seven tüm insanlar için bir sevgi günüdür aslında. Sanırım, toplum olarak birbirimizi sevmeyi unuttuğumuzdan olsa gerek, ülkemizde bu durum, iki kişinin aşkı olarak algılanmakta. E, hal böyle olunca, sevgilisi olmayanlara da mahzun, üzgün sevgilisizler gününün sıkıntısı kalmakta.
Şu onlar gibi olmaya özendiğimiz ülkelere gittiğimizde, eğer kafa göz yara yara onların dilini konuşmaya çalışırsanız, asla sizi sevimli bulup cevap dahi vermezler. Hatta iyi konuşsanız da, eğer şiveniz varsa, bu bile anlamamaları hatta cevap vermemeleri için yeterlidir. En az onlar kadar mükemmel konuşmalısınız yani. Artık bunun adına kendini beğenmişlik mi, yoksa özgüven mi demeli bilmiyorum ama bizde durum tam tersidir. Şöyle yarım yarım Türkçe konuşan bir batılıyı nasıl da sevimli, nasıl da şeker buluruz. Sanki tay tay yeni yürüyen bir bebeğin tatlılığı vardır onlarda.
İşsizliğin en önde gelen sorunlardan biri olduğu ülkemizde, zar zor bularak başladığı işte kazandığı 3-5 kuruşu marka olmassa olmaz mantığıyla illede etikete yatıran, buna ölümüne bağımlı bir gençlik yetiştiki, kutlu olsun herkese. Kirayı, faturaları ödeyememiz üzmez ama Allah korusun ya dolabımızda Armani, Gabana, Stefanel'imiz eksik olursa.. O zaman yandık işte. İşe girmeyi bir tarafa bırakalım, minicik çocuklarda bile marka bağımlılığı ilkokul öncesi başlıyor artık. Ekonomik yapısına aldırmadan herkes öyle bir yabancı etiket sevdasına düştü ki, şöyle giyim kuşamına bakarak kimin hangi kültürel ve sosyal statüde olduğunu anlamak mümkün değil. Varoşu, sosyetesi herkes kendi çapında marka derdinde. Üyesi olduğum bir spor kulübüne eline geçen üç beş kuruşla aldığı marka giysilerle iki otobüs ve ve bir dolmuşla çok uzak bir varoş semtten gelen iki kızı hiç unutmuyorum.
Kadın, erkek ilişkilerindeki yozlaşmaya da büyük bir başarıyla ve başka hiçbir konuda olamadığımız bir hızla erişmiş bulunuyoruz. Özenti modernlik adına, tek gecelik ilişkilerle güzelim aşkları da mahvetmiş durumdayız. Seks özgürlüğümüzü ilan ettik, kadınlaşan erkekler ve erkekleşen kadınlarla kurduğumuz yeni kentli görüntümüzle düzgün kadın ya da erkekle karşılaşabilmek gibi artık neredeyse imkansız bir arayışa girdik. Herkes bulamamakdan perperişan da, bunun kendi özdeğerlerimizden hızla uzaklaşmamızdan kaynaklandığından kimsenin haberi yok. Sanki bu sistemi biz kendimiz yaratmadık da birileri biz uykudayken getirip üzerimize yapıştırmış gibi herkes şaşkın, şakın düzgün sevgili arıyor. Çok değil on, on beş yıl önce saygıyla elele yaşanan aşklar, şimdi sadece anılarda kalan nostaljiye dönüştü.
İşimize gelen taraflarını yozlaştırarak kopyaladığımız batının, örnek alınacak ne kadar çok güzel tarafı var oysaki. Çevrenin ve sokağın temizliğine en az evin içi kadar önem verilmesi, bir işe alınırken torpilin değil de eğitimin, kalitenin, yeterliliğin göz önünde bulundurulması, tanışmasa da yolda birbirini güleryüzle selamlayan insanlar, toplumda ters giden olaylara ülkesini seven bireyler olarak duyarlı olunması ve bunun düzeltilmesi için kişisel girişimlerde bulunulması vs, vs.
Dünya üzerinde bizim gibi köklü bir tarihi, başarıları ve kültür birikimi olan çok fazla ülke yok. Ama ne yazık ki biz bu güzel değerlere yeteri kadar sahip çıkamıyor, o ülkelerin bize ve ülkemize sempati duymalarına neden olan farklı ve güzel özelliklerimizi unutup, bize ait olmayan modelleri üzerimize yapıştırıyoruz.
Arabesk zihniyet üzerine giydirilmiş bir batı kopyacılığı ile tam bir frambuazlı karışık acılı kebap çıkıyor ki ortaya, vatana millete hayırlı olsun dostlar...
- Toplam blog
- : 34
- : 1734
- Kayıt tarihi
- : 15.05.07
Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Antropoloji bölümü mezunuyum. Farklı sektörle..