- Kategori
- Mizah
Gel de sevme yurdum insanını !
Rahmetli Akın Abi’mi çok severdim. Netaş’a dahil olduğum yıllarda müdürümdü. Sözü söz, mert, yardımsever, cebindeki üç kuruşu dahi paylaşan ve her insanın yaşamında olması gereken dostlardandı. Çok da iyi balıkçıydı. Göksu Deresi’nden kayık kiralayıp boğazda izmarite çıkardık. Kayıkta ispirtoyla moklu izmarit pişirmeyi de ondan öğrendim. Bütün gün birlikte çalışmaya doyamaz çoğu akşam tüm ekip yemeğe giderdik. Hafiften Behzat Ç taifesine benzerdik. Hepimiz içerdik de o sıkı içerdi. Bir büyüğü diğer büyüğe katık ederdi. Sohbetine doyulmaz, anlattığı hikayeleri soluksuz dinlerdik. İçlerinden biri var ki otuz yıl geçmiş ben dinleyeli, hâlâ dost meclislerinde anlatırım. Anonim olduğu kesin de ilk ne zaman, nerede anlatıldığını bilmek zor! Doksanlı yıllarda bir benzerini Temel Fıkrası olarak duydum! Demek ki her bölge -espriye sadık kalarak- kendine göre makyajlamış! Ben de yazım dilinde öyküleştirdiğim halini paylaşayım sizlerle, bayram haftasına gülerek girelim.
*****
Haydarpaşa’nın merdivenlerini hızla tırmanmaya başladıklarında Hilmi yavaşladı, arkadaşlarına seslendi: “Ya ne acele ediyorsunuz, daha trenin kalkmasına bir saat var; Gar Lokantası’na girip bir iki tek atalım.”
Çocukluklarından beri sadece askerlik nedeniyle ayrılmışlardı birbirlerinden! Mahallenin bıçkın delikanlılarıydılar. Cevat ve Süha aynı fabrikada çalışıyordu. Hasan bir kırtasiyede tezgâhtar, Hilmi ise güvenlikçiydi. İş yerinde taktığı 7.65’i anlatırdı hep! O havayla da grubun dominant lideriydi.
Duvarları mavi çinilerle süslü, yüksek tavanlı asırlık lokantanın Kadıköy rıhtımına bakan pencerelerinden birinin önüne oturdular. Kolalı bembeyaz örtüler de mis gibi kokuyordu. Vakitleri dardı, fazla yayılmamak lazımdı. Hilmi garsonla bakıştı, ak saçlarının yarısını -ömrünün kırk yılını verdiği- bu lokanta uğruna döktüğü anlaşılan garson mekanın ağır havasına uygun bir yavaşlıkta geldi. Hilmi öylesine baktı arkadaşlarına, siparişi teklemeden sıraladı.
“Abicim, fazla takılmayacağız! Sen bize bir ufak açıver, mezelerle idare edelim! Acılı Ezme, Börülce Piyazı, Arnavut Ciğeri, Yaprak Sarma, Peynirli Patlıcan yeter şimdilik!”
Akşam oldu hüzünlendim ben yine derken Müzeyyen Senar derinlerden, ilk kadehlerini Süha’nın yeni doğacak bebeğine kaldırdılar. Babasına değil de anasına benzer inşallah dediler! Cevat’ın şefiyle sürtüşmesini, Hasan’ın kadersiz aşkını, Hilmi’nin hayalindeki arabayı mezelerine kattılar. Kâh güldüler kâh hüzünlendiler. Torpilli yollukları da fondiplemişlerdi ki Süha’nın, “Abi tren kaçtı, koşun.” demesiyle hopladılar. Hilmi’nin masaya elli lira bırakmasıyla ağır garsona helal et bakışı atması arasındaki saniyeler dahi önemliydi. Tren perondan ayrılmıştı. Koştular ardından. Yakalayamadılar! Elleri dizlerinde nefes nefeseydiler! “Mok gibi içtik be abi, n’apcaz şimdi?” dedi Hasan. Onlar birbirine bakarken kırmızı şapkalı hareket memuru da onlara bakıyordu. Telaş etmeye gerek yoktu, bir saat on beş dakika sonra bir tren daha vardı. “N’apcaz abi şimdi?”nin cevabı belliydi. Dört ahbap çavuş yine lokantanın yolunu tuttular! Masalarını henüz topluyordu ağır garson ki bu sefer yavaşlığına sevindiler. “Aman abi, bırak kalsın tabaklar! Şu Ege otlarından da ilave yap biraz. Bizim tren kaçtı nasıl olsa! Karnımız da acıktı, sen bize ortaya güzel bir karışık yaptırsana. Bir de ufak açıver.” dedi güvenlikçi Hilmi. “Beyler, gözünüz saatte olsun.” demeyi de ihmal etmedi. Cevat saatini çıkarıp masaya koydu. Neme lazımdı. Sohbet menüsüne -kahvesini satıp minibüsçülüğe soyunan- Haydar’ı da katınca Şükriye Teyze’nin kızı Nazlı’yı neden Hasan’a vermek istemediğini anladılar. “Kaçır oğlum sen de kızı.” dedi Süha. “Kanunsuz iş yok!” dedi Hilmi; ama “Benim 124’ü veririm size.” derken de sarıldı dostuna! “Abi senin 124’ün yok ki.” diyen Hasan’a, “Bozma oğlum hayallerimizi. Sen Nazlı’yı kaçırıncaya kadar alcam ben.” dedi.
Saatin üzerine düşen peçeteyi korkarak kaldırdı Cevat. “A bi bi abi tren yine kaçıyor koşun.” dedi dönmeye başlayan diliyle. Hilmi son iki parça ciğeri ağzına tıkarken, kalan yudumlarını fondiplediler. Bu sefer elliliği masaya bırakan Hasan’ın gözleri ağır garsonu aramadı. Neden kapıya en uzak masaya oturdularsa! Tren yine hareket etmiş gidiyordu. Mideleri daha dolu, kafaları daha çakırkeyifti. Ayaklarına koş emrini veren sanki kendileri değilmiş gibi koşuyorlardı. Hareket memurunun şaşkın bakışları altında önce durdular sonra da oturdular yere çaresizce!
“Ya beyler, siz treni nerede bekliyorsunuz da hep son anda çıkıp geliyorsunuz?” dedi hareket memuru kesif alkol kokusunu duymazdan gelerek!
“Abi nerede bekleyeceğiz, şurada lokantada bekliyoruz.” dedi Hilmi.
“Son tren bir buçuk saat sonra. Ona göre erkenden binin.” dedi kırmızı şapkalı kafasını sallaya sallaya giderken!
Birbirlerine tutunarak kalktılar. Lokantaya kadar da konuşmadılar. Masaları toplanmamış, yeni bir şişe ve kavun-peynir konmuştu. Bilge garsonun delikanlılığı gece yarısına doğru zirve yapmıştı. Yüzündeki muzip ifadeye ise aldıracak halde değillerdi. Kadehleri doldurdu Hilmi. Buzları da Süha koydu. Müzeyyen Senar nöbeti Sevim Tuna’nın ağlayan gözlerine bırakmıştı. Belki onlar da ağlasa iyi olurdu. Pirzolanın kemiğinde kalan son eti en leziz yeri burası diyerek kemirdi Hasan! Üzerine de bir parça kavun attı. Hay senin midene bakışları vardı diğerlerinde!
“Herkes çıkarsın saatini koysun masaya. On beş dakika kala kalkacağız.” dedi Hilmi.
Şerefine kaldırdılar bu talimatın!
Güzelim peynirin damağa yerleşen tadına çektiği cilayla övünen kavunun son parçasını da Cevat kaptı. Ellerinde kadehlerle kalakaldı diğerleri. Bu sefer karpuz ve kavun tabağı yetişti karışık! Sevmeye başlamışlardı ağır garsonu. Hiç konuşmamıştı gece boyunca. Ela gözlü Nazlı yari görem dedim göremedim diye mırıldanmaya başladı Hasan! Elinde kadehle ayağa kalktı Süha! İyi günde kötü günde, ölene dek yanındayız, şampiyonsun sen Fenerbahçe diye yırtınıyordu! “Otur oğlum yerine! Yazın göbeğinde ne Fenerbahçe’si. Üstelik bu sene Beşiktaş şampiyon oldu!” dedi Hilmi. Kapı girişine yakın noktadaki masadan bir duble destek geldi.Saatler ortada görünmüyordu. Biri ekmek sepetinin altına, bir diğeri peçetenin altına saklanmıştı; diğerleri de tabak kenarlarını çatı edinmişti. Zeki Müren “Kahır Mektubu”yla vurucu darbeyi indirdi. Süha kafasını masaya dayadı. Hasan peçeteye kalp çiziyordu. Cevat karpuzu bitirmiş çekirdeklerine geçmişti ve Hilmi duvardaki saatle göz göze geldi. “Anaaa!! Tren yine kaçıyoorr, kalkın oğlum çabuukk.” diye fırladı yerinden! Hasan düşürdüğü sandalyeyi kaldırıyor, Süha çaresiz gözlerle kapıyı arıyordu! Boş gözlerle olanları izleyen Cevat kadehindeki son yudumu da mahzun bırakmadı. Jilet gibi ütülenmiş beyaz gömleğinin cebine tıkıştırılan gıcır elliliği yokladı ağır garson. Gözlerinde, dönersiniz siz yine bakışı vardı.
Tren henüz hareket etmeye başlamıştı. Çılgınca koşuyorlardı. Ayaklarının her biri sanki başka yöne gitmek ister gibiydi. Hareket memuru gecenin son koşusunu merakla izliyordu. Nazlı’sına koştuğunu hayal etti Hasan, alev kırmızısı 124 Hilmi’ye bakıyordu, doğmamış oğlunun başında FB beresi gördü Süha, şefi af diliyordu Cevat’tan! Henüz uyuyan güvercinler de uyandılar gürültüye! Gittikçe hızlanıyordu tren! Hilmi yetişti, asıldı kapıya; çekti kendini içeri. Elini uzattı, Süha’yı da aldı. Hadi Hasan, Nazlı burada demeleriyle Hasan da kanatlandı sanki. Cevat’ın gözlerinin önünde pirzolalar, kavunlar uçuşuyor, arkadaşlarının uzanan ellerini yakalamaya çalışıyordu! Ve dolandı ayakları. Düşmeye doğru giden bir iki saniye içinde çaresizlikle birleşti gözleri. Düştü. Dizlerinde ve kolunda acı hissetti. Kapattı gözlerini bir süre. Doğruldu, bağdaş kurdu. Gülmeye başladı. Kahkahaları garı kapladı. Hareket memuru yanına geldi;
“Yahu sen deli misin? Saatlerdir buradasınız! Arkadaşların zar zor yetişti, sen yine kaldın. Üstelik bir de düşüp üstünü başını paraladın! Ağlanacak haldeyken niye gülüyorsun?”
“Onlar beni geçirmeye gelmişti.”
- Toplam blog
- : 462
- : 1159
- Kayıt tarihi
- : 07.03.09
Ne güzel bloglar yazdık, ne muhteşem dostluklar kurduk; onlar kaldı baki... ..