- Kategori
- Deneme
Gerçekten seviyor muyuz?

Halının her bir deseninde ne kadar göz emeği varsa, sevenin de sevilen üzerinde bir o kadar değeri var işte. Anlatılamaz, tarif edilemez ve en önemlisi geçekçi bir değer. Hiç kopmayacak bir desen. Hayatta bir kere yapılır o desen. O bağ bir kere kurulur hayatta. Değer’i de bu sebeptendir ya işte. İkinci baharını, üçüncü baharını ve hatta dördüncü baharını yaşadığını söyleyenler; neye dayanarak, ne hakla bunu söylüyorlar anlamıyorum. Onların ki de sevgi mi acaba? Çünkü o bahar sonbaharla çekip gitti, bir daha geldi de biz mi göremedik yoksa?
Keşke!
Hayır, hayır yanlış anladınız beni. Görücü usulüyle falan değil, arada onunla vakit geçirip bir anda gerçekleşen sevgi bağıyla olmaz mı aşk. Muhakkak ki öyle olur! Her halükarda görücü usulünde de yaşanır bu bağ, ancak, zaman gerek, ortam gerekmez mi? Söyleyemez, bağıramazsınız ya, emin olamazsınız ya “Seni seviyorum!” demeye. Büyükbaba ve büyükannelere saygı vardır ya hani! Rahatça onun gözlerine bakamaz, emin olamazsınız ya onu sevdiğinize. Emin olamazsınız ki o desen için yeterince göz emeği verdiğinize!
Bu usulün devri kaldı mı yahu?
Aşk gerek bize aşk! Dolu dolu, gerçekçi ve yaşlanmayan bir aşk! Ömür boyunca süre, ikinci, üçüncü baharları yaşatmayan bir aşk… Zaman gerek bir de, onun gözlerine doya doya bakmak, aradaki sevgi bağının desenlerinde her iki tarafında emeği olması için zaman gerek!
İşte böyle bir şeydi aşk. Daha dolu, sevgi dolu bir aşk. Yahut bir avuç tatlı bir huzur için gerek aşk. Aşk ki sevmek ve sevilmek , aşk ki, ölmek ve öldürtmek kendinize!
Sevgiden, kalbinizin çıldırdığını hissetmek, onun atışlarını kulaklarınızda duymak, sağır olmak aşkın sesiyle!