- Kategori
- Gündelik Yaşam
Gidenin ardından...
Ne kadar da zordur birine "başın sağolsun" demek.Hele de giden çok yakın bir arkadaşınızın yakını ise... Sözler nasıl anlamsız kalır böyle zamanlarda. Dudaklarımdan bir mırıltı gibi dökülüyor sözler, duyup duymadığını bile bilmiyorum...
Evin önünde bir kadın kalabalığı var.Hepsi sessizce oturuyorlar. Yakın akrabalar ağlamaktan kızarmış gözleriyle kalabalık içinde rahatça seçiliyorlar. İçeriye geçiyoruz. Üzüntü tuhaf bir sis gibi sarmış tüm odaları.Herkesin üzerine çiğ gibi yağıyor. Kim olduklarını bilmediğim kadınlarla oturuyoruz. Uzun sessizlikler oluyor.Başımı her kaldırdığımda biriyle göz göze geliyorum. Biriyle göz göze geldiğimde her zaman gülümserim ama şimdi bunu yapamıyorum ve öylece bakıyorum. Bir süre sonra sessizlikten sıkılan birileri konuşmaya başlıyor. Ağır ağır kelimeleri yayarak konuşan bir kadın evinden söz ediyor. Evinin oldukça küçük olduğunu söylüyor.Bir başkası ona evinin yerinin çok güzel olduğunu ve o evi dubleks yaptırırsa hem rahat edeceğini hem de evin çok güzel görüneceğini anlatıyor.Evin sahibi kadın ise "Bu yaştan sonra kiralarda sürünemem. Küçük de olsa kendi evim.Hem evin bitişini göreceğim ne malum" diyor. Konu kapanıyor. Yine bir sessizlik oluyor. Bu kez gözleri baygın bakan ve her an uykuya dalacakmış gibi görünen biri, sobanın yanında, yerdeki minderde bacaklarını toplayarak oturan genç kadına kayınvalidesinin durumunu soruyor. Genç kadının kocaman kahverengi gözleri var. Siyah başörtüsünün altında daha çok ortaya çıkmış olan gözleri hüzünle doluyor. "Hiç iyi değil" diyor. "Hiç bir şey yemiyor.Bir deri bir kemik kaldı. Bu sabah iğne yaptık. "Bu iğneyi neden yapıyorsun ki, artık gereği yok" dedi. Geçen gün sordum: "Ana söyle, canın birşey istemiyor mu? Hemen yapayım sana." Çorba istedi. Gece 11'de yaptım.Sadece bir kaşık aldı.Durumu hiç iyi değil.Ölümü bekliyor." Odadaki kadınlardan mırıltı halinde "vah vah"lar yükseliyor. Bir deri bir kemik kalmış kayınvalideyi tanıyanlardan biri, "Ne kadar güzel bir kadındı." diyor. Sessizlik çöküyor, yan odadaki şiveli kadın sesi odaya doluyor. Kadın ölümden sonra yaşamdan söz ediyor. Odadakilerden bazıları söylediklerini onaylıyor, bazıları ise başını iki yana sallayarak karşı olduğunu ifade ediyor. Yerdeki kırmızı yeşilli halıya gözlerimi dikip oturuyorum. Kadınların halı üzerinde duran ayaklarına bakıyorum. İnce çorapları bilekleri üzerinde kırışıklıklar oluşturmuş. Bazıları ayaklarını oynatıp duruyorlar. Sıkılmış gibiler. İnsanların ayaklarına bakmamalıyım diyorum "dost başa düşman ayağa" diye düşünebilirler.Oysa benim öyle bir niyetim yok. Ama nedense bu halı üzerinde duran altı çift ayak, aralarındaki farklar, duruşları, hareket edişleri çok ilgimi çekiyor. "Nezaket...nezaket" diyerek gözlerimi sobaya dikiyorum. Yine bir sessizlik oluyor. Saate bakıyorum. Zaman ilerlemiş.
Kadınlar nerden bulduklarını anlayamadığım binbir konu ile sohbetler açıyorlar. Konuşmalar mutlaka bir şekilde ölüme bağlanıyor. Oldukça alakasız konuları bile büyük bir ustalıkla ölümle ilişkilendirmeyi başarıyorlar. Konuşmaları uzun sessizlikler bölüyor. Odaya sürekli birileri geliyor.Bu küçücük odada oturacak bir yer arıyorlar kendilerine. Nefes alamadığımı hissedip dışarı çıkıyorum. Üzerime çöken ağırlığı yüzüme çarpan serin hava dağıtıyor. Evin girişindeki tahta divanda oturuyorum. İş arkadaşlarımın mezarlıktan dönmelerini bekliyorum. Aklımdan ölüme dair binbir düşünce geçiyor. Bahçedeki mandalina ağaçlarına bakıyorum. Yağmurun ıslattığı toprağa, çatısı kararmış evlere ve gri gökyüzüne. Mezarlıktan dönenlerin sesleri geliyor biraz sonra. İş arkadaşlarım uzaktan işaret ediyorlar. Tekrar başsağlığı dileyip çıkıyorum.
Yağmur usuldan yağmaya başlıyor. Havada gidenin ardından tutulan yas var...
RESİM: David Larson
- Toplam blog
- : 408
- : 1090
- Kayıt tarihi
- : 17.06.06
Gazetecilik okudum... Ama gazeteciliği sırf yazabilme serüvenine bir adım daha yaklaşabilmek için ok..