- Kategori
- Siyaset
Gölgesiz demokratlar
resim: www.milliyet.com.tr
Bir kişinin kayıtsız şartsız egemenliğini düşünürseniz, halkı yönetime katmaz, meclisi oluşturmazsınız. O zaman bir monark olarak kurduğunuz sisteme Mutlak Monarşi adını utanarak da olsa rahatlıkla verebilirsiniz.
Yok, hem utanmanızdan dolayı içten hem de çağdaş yapıdan ötürü dıştan gelen baskılar nedeniyle, ben tek olayım ama bana bağlı, fakat halkın seçer gibi görüldüğü sanal bir meclis olsun istiyorsanız, meşrutiyet yönetimini kurmaya adım atmışınız demektir. Yolunuz açık olsun demekten başka bir çare yok, ama ömrünüz kısa olacaktır. Baş kesmeseniz başınızın gidecektir.
Askerler, aydınımsılar ve çoğunlukla zenginlerden oluşan yönetimi özlüyorsanız, oligarşi sizi besleyerek, bekleyecektir. Cumhuriyet içinde bile ağırlığı olan, üstelik sizin tarafınızdan yönetilmeyi onur sayan bir tebaanız mutlaka bulunacaktır. Günümüzde her kesimin bir yöne çektiği bu yönetim sisteminin pek çok devlette hüküm sürmekte olduğunu görmek için dürbüne hiç ihtiyacınız olmayacaktır.
Ama biraz daha ileri giderseniz, hiçbir bireysel özgürlüğe yer vermeyen ve bireyin yaşamını her yönüyle devlet otoritesine tabi kılmayı amaçlayan yönetim biçimi olan Totaliter sisteme ulaşmanıza ramak kalacaktır.
Eğer başarabilirseniz artık, Din kurallarının anayasa olduğu, devletin, dini kurallara dayanılarak yönetildiği sisteme giriş yapmanız bile mümkün olacaktır.
Fakat inanır mısınız, çağımızda bunun için de demokrasi gerekmektedir!
Yani demokrasiyi yok etmek için aradığınız araç yine demokrasinin kendisi olmaktadır. Belki demokrasinin nimetleri yüzünden, benzeri ülkelerde her türden, her soydan ama gölgesi cebinde saklı "biraz" akıllı demokratlara rastlamak mümkündür. Kafanızdaki yönetim sistemine geçmeyi; ülkeyi yönetme hakkının millete ait olduğu ve halka birçok özgürlüklerin tanındığı, çok partili sistemlerin geçerli olduğu, tek anlayışın kabul ettirilmeye çalışılmadığı sistem olan demokrasi değil de ne sağlayacaktır? Zaten bunları size, kafalarını kondoma gömen deneyimleri önceki darbelere yaptıkları katkılarda maruf bu demokratlar söylemedi mi?
Ülkeyi idare etme yetkisinin Tanrı’dan alındığına ve egemenliğin kaynağının Tanrı olduğuna zaten sizi izleyen grupları ikna etmiş ve açık ya da gizli olarak başka açılımlar sağlamak için sizi kerhen destekleyen diğer unsurları da aslında niyetinizin farklı olduğuna inandırmışsınızdır. Ama inandık görünüşlerine de bakmamak gerekir: çünkü onlar da aynı sizin gibi, sizi kullandıklarını düşünmektedirler.
Dedik ya, biraz akıllılar…
Teokratik rejim anlayışının Fransız ihtilalı ile birlikte geçerliliğini yitirdiğini, destek göremediğini, dış müdahalelere açık bu yönetimlerde devletin ilkin güçlendirildiğini, sonra ansızın zayıflatılarak çıkmaza sokulduğunu, bölündüğünü, parçalandığını, sınırları cetvel ile çizilen aynı ırktan olan, aynı dili konuşan insan gruplarını içeren ülkeler oluşturulduğunu tarih kitapları yazmaktadır. Yazmaktadır ama gölgesi olmayan demokratlar ölümüne destek olmaya, Tanrının gölgesi olduğuna kendini inandıran yönetici ise, bir kez yönetmeye karar vermiştir. Çünkü başarısızlığın sorumlusu her durumda Tanrı’dır. Tanrı kendine uygun olmayan birini yönetici olarak atamayacağına göre, olası bir felakette sorumlu baştan belirlenmiştir.
Günümüzde, dünyanın gözü önünde oynanacak oyunda olası tüm eylemlerin gerçekleşebilmesi için amacın bu olmadığını gösteren bir kılıfa da ihtiyaç bulunmaktadır.
Söyledik, bu kılıf demokrasidir.
Kişinin sözlerini hemen yadsıyabilen halk, Tanrının sözlerini ret edemez. Tanrının sözleriyle konuşan kişi ise Tanrısaldır. Ne yaparsa yapsın; çalsın çırpsın, kessin öldürsün, Tanrı adıyla yapmaktadır. O zaman bahse konu kılıf, bütün bunları hem halka hem de demokrat yapılanmaya anlatmada olanaklı bir sistem olmalıdır.
Bu sistem demokrasidir.
Bu sistemdeki partilere oy verecek unsur halktır.
Halkın seçtiği ise demokrattır.
Ötesi hoyrattır.
***
Bu yapılanma içerisinde hangi aşamada demokrasiden söz edilemeyeceğine hükmedebiliriz?
Seçimle gelen iktidar partisinin ülkeyi, iç ve dış odakların menfaatleri doğrultusunda istediği yöne doğru sürüklemesi sırasında mı?
Yoksa seçimi kaybettiğinde bile halk tarafından seçilen yeni yönetime iktidarı teslim etmeme aşamasında mı?
Ne dersiniz?
Her dört yılda bir halkın önüne konan seçim sandığı demokrasiyi ne ölçüde temsil ediyor?
Seçimlerin yapılması tek başına demokrasi belirtisi mi?
Yeterli mi?
Örneğin iktidar partisinin devletin olanakları kadar diğer bazı imkânları da kullanarak seçime hazırlanması ne kadar adildir.
Adil olma demokrasinin bir gereği midir?
Yoksa bu yolda her şey mubah mıdır?
Ya da demokrasiyi temsil eden başka araçlar da var mıdır?
Mesela özgür basın gibi…
***
Ya da destekledikleri düşüncenin kaynağını temsil eden basın-yayın organlarında her nedense yazamadıkları, belki de öyle olmasını istedikleri için, eleştirdikleri grupta yer alan, hatta burada çalışmanın erdemini tadan yazarlar gibi…
Onlara da demokrasi…
İnternet kafelerde malum kelimelerden tık kazanandan daha hırslı, çocukların beyinlerinde tıkladığı anahtar kelimelerden daha tehlikeli, köylünün, işçinin, tüm çalışanların menfaatsiz sarıldığı demokrasi anlayışından çok daha geri…
Olanlara da demokrasi…
Geçimlerini beyinlerindeki imbikten süzerek çıkaranlar, gecelerini gündüzün ışığına tercih edenler, af edenler, af edilenler, vicdanları ölüme elvermeyenler...
Sizin için de demokrasi.
Dağdakiler, bayırdakiler, gündüz aş, gece aşk peşindekiler, ufoyu taşlayanlar, vatandaşı haşlayanlar, yazanlar, çizenler, ağlayanlar gülenler...
Size de demokrasi.
Düşünenler düşündürenler, muhalifler, kazananlar kazandıranlar, eleştirenler eleştirilenler, güzeller daha az güzeller, gurbette yaşayanlar, ülkesinden kaçanlar, VATANDAŞLAR...
Tümünüze demokrasi.
***
Herkese yine de demokrasi.
Gölgesiz olsanız da...
Sonuna kadar demokrasi.
Başka çıkar yolumuz var mı ki!
- Toplam blog
- : 340
- : 1591
- Kayıt tarihi
- : 10.03.08
Basınla ilgili bir kuruluşda çalışmaktayım. Uzun yıllar basınla ilgili konularda danışmanlık yapt..