- Kategori
- TV Programları
Gülümse Yeter dizisinde Erdal Özyağcılar başrolde.
Dün gece Gülümse Yeter adlı dızının 3. bölümünü izledik kızmla beraber. Bu hafta son beraberliğimiz. Önümüzdeki hafta pazartesi buradan ayrılıyoruz.Sanırım çok arayacağım buraları. Torunumu, kızımı, bu şehirdeki huzuru, gezmelerimizi ve her gece beraber seyrettiğmiz dizi ve filmleri.Bodrum'da akşamları yalnız başıma oturup dizi seyrederken burada gülüş cümbüş dizi seanslarımızı özlemle anacağım.
Gelelim Gülümse Yeter dizisine.Öncelikle dizinin ismine takıldım ben. Kime Gülümse Yeter deniyor dizide anlamadım. İzleyiciye mi yoksa dizideki bir şahsa mı. Eğer bize sadece gülümseyin izlerken, fazla düşünmeyin, günün gamından kasavetinden uzaklaşın diyorlarsa hakikaten başarılılar bu konuda. Zira gülerek izledik gene dün gece dizinin yeni bölümünü.
Dizi uzun yıllar çok zengin bir ailenin yanında şöför olarak çalışmış ve tüm kalbi ile o aileye bağlanmış Hasan Bey'in öyküsü bence. Arada gençler, aşklar, var ama Erdal Özyağcılar şahane oyunu ile oyunu kendi etrafınfa döndürür hale getirmiş.
Bir çok izleyene Hasan Bey'in eski patronları için yaptığı can siperena mücadele abartılı gelebilir. Öyleya kendisini sürekli küçümseyen eski patronun oğlunu hapisten kurtarmak için evini ipotek edip kefalet parası bulması, zar zor sığıştıkları eve o aileyi misafir etmesi. lokmasınnı paylaşması pek inandırıcı gelmeyebilir çoğu kişiye.
Ama inanın bana bunlar kadar abartılı olmasa da geçmiş yaşamımda buna benzer sadık emektarlara çok rastladım. Yıllarca yanında çalıştığı patronuna esir gibi bağlı olan, onun için elinden gelen fedakarlığı yapmaktan çekinmeyen öyle çok örnek var ki çevremizde.
Hatta ben zaman zaman böyle örnekleri tenkit ederdim. Sadece para karşılığı emeğinizi satıyorsunuz, neredeyse esir gibi yaşamınızı veriyorsunuz partonlarınıza derdim.
Ben bu fedakar çalışanların aile fertlerine acıyorum daha çok. Emektar çalışan patronu için yaptığı fedakarlıktan çok memnun. Onun bir şikayeti yok. Esas sıkıntıyı onunla birlikte bu esaret yaşamına mahkum olan ve bunu aslında istemeyen, hak etmeyen ailenin diğer bireyleri çekiyor. Fedakar çalışana sorarsan aslında bütün bu esareti aslında ailesinin ferteri için çektiğini söyleyecektir. Onlara daha iyi bir yaşam sağlamak, daha iyi gelir elde etmek için katlanıyordur bu şartlara.
Yılların üst üste bindirdiği bu esaret aslında bir kader değil. Sadece çalışanların ilk yıllarda işlerini kaybetmemek için yüklendikleri ve zaman geçtikçe artan, arttıkça da alışkanlık haline gelen bir esaret duygusu.
İşine, patronuna sadakati kabul ediyorum ama kimse kimsenin esiri değildir .
Çalışmak ile esareti birbirinden ayırmamız gerekiyor.
- Toplam blog
- : 826
- : 1068
- Kayıt tarihi
- : 26.04.11
Ben emekli bir iktisatçıyım. 21 yıldır bir sanatçı annesiyim. Küçük kızım klasik müziğe eğilim gö..