- Kategori
- Siyaset
Gün; 29 Ekim 1923
Aynen o tarih, 29 Ekim 1923…
O gün CHP Parti Gurubu toplanır ve konuyu uzunca görüşür. Bu görüşme sırasında İsmet Paşa söz alarak şöyle konuşur:
“Parti Başkanı'nın teklifini kabule ihtiyaç kesindir. Bütün dünya, bizim bir hükümet şekli görüştüğümüzü biliyor. Bu görüşlerimizi bir sonuca bağlayıp açıklamamak, güçsüzlüğü ve karışıklığı sürdürmekten başka bir şey değildir. Bir tecrübemden söz edeyim. Avrupa diplomatları bu konuda beni uyardılar. Devletin başkanı yoktur, dediler. Şimdiki idare şeklinize göre başkan, Meclis Başkanı'dır. Demek ki siz, bir başka başkan bekliyorsunuz. Avrupa'nın düşüncesi işte budur. Oysa biz böyle düşünmüyoruz. Millet, hâkimiyetini ve mukadderatını fiilî olarak eline almıştır. O halde bunu hukukî olarak dile getirmekten neden çekiniyoruz. Cumhurbaşkanı olmadan Başbakan seçilmesini teklif etmek kanunsuz olur. Bunda şüpheye yer yoktur. Başbakanın seçilebilmesi için, Gazi Paşa Hazretleri'nin teklifinin kanunlaşması gerekir. Genelleşmiş olan bir zaafın sürdürülmesinin anlamı yoktur. Partinin bütün millete karşı yüklendiği sorumluluğun gereklerine uygun olarak hareket etmek zarurîdir”
İsmet Paşa'dan sonra, Abdurrahman Şeref Bey'in konuşmasında şunları söyler:
“Hükümet şekillerinin teker teker sayılmasına gerek yoktur. Hâkimiyet kayıtsız şartsız milletindir, dedikten sonra kime sorarsanız sorunuz, bu Cumhuriyettir. Doğan çocuğun adıdır. Ama bu ad, bazılarına hoş gelmezmiş, varsın gelmesin.”
Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurulu, Gurup toplantısı sonrasında 18:45 de açıldı. Hazırlanan anayasanın görüşülmesine başlandı. O gün “Teşkilat-ı Esasiye Kanunu” adıyla görüşülmeye başlanan kanunun maddesi: “Türkiye Devletinin şekli Cumhuriyettir. Türkiye Devleti Büyük Millet Meclisinden idare olunur.”
O gün saat 20:30 da Abdurrahman Şeref Bey'in dediği gibi “Bir çocuk dünyaya geldi”. Doğumuna neden olanlar, yakınları ve mahalleli, adını “Cumhuriyet” koydu. Ebeveynleri, bugün anayasamızın girişinde, birinci, ikinci ve üçüncü maddelerinde belirtilen esaslar çerçevesinde terbiye alarak büyümesi için kolları sıvadılar. İstediler ki “çocuk” üstün vasıflar ve terbiye ile büyüsün, yetişsin.
Ne var ki o günden bu yana “Cumhuriyet” adını söylemeyi becermeyenler, bugüne kadar o çocuğa çeşitli isimlerle seslenmeye çalıştılar. Ebeveynlerinin vermeye çalıştığı terbiye ve eğitimin yanında, kendi bildikleri yönde eğitiminde etkili olma gayretinde oldular.
O günden bu yana geçen süre içersinde çocuk, gençlik günlerine geldi, ama yerine oturmuş bir kişilik sahibi olma yolunda istenilen aşamayı bir türlü geliştiremedi.
Suç çocuğun mu?
Elbette değil… Suç, büyümesi sürecinde eğitiminde etkili olanlar, olmaya çalışanlar ve hatta olanlarda…
Görüyoruz ki Abdurrahman Şeref Bey’in dediği gibi “…Ama bu ad, bazılarına hoş gelmezmiş, varsın gelmesin.” O günden bu yana, gerçekten “…Bazılarına hoş gelmezmiş…” gelmedi de…
İsmet Paşa’nın o gün konuşmasının içinde söylediği şu söze dikkatiniz çekmek istiyorum:”… Devletin başkanı yoktur, dediler. Şimdiki idare şeklinize göre başkan, Meclis Başkanı'dır. Demek ki siz, bir başka başkan bekliyorsunuz. Avrupa'nın düşüncesi işte budur.”
O gün de “…hoş gelmeyen…” bazılarının “Beklentisi” vardı, bugün de o “Beklentileri” ne yazık ki hiç bitmedi…
Kimileri için “Padişahımız efendimiz” beklentisi hiç bitmedi, kimileri için “Hilafet” tutkusu ile yanan yüreklerindeki acı…
29 Ekim 1923 günü doğan “Cumhuriyet’in” en büyük ideallerinden biri, “Yurtta sulh, cihanda sulh” ilkesi içinde “Bağımsız ve Özgür” Türkiye olarak büyümek, serpilmek ve güçlü olmaktı…
“… muasır medeniyetler seviyesine…” ulaşmaktı…
Kendisinden sonra gelecek nesillerin mutlu ve her açıdan güçlü olmaları idi.
Bu güne geldiğimizde…
Tarihi bilmeyen, okuduğunu anlamayanların, halen içlerinde “Padişahımız efendimiz” ve “Hilafet” isteklerini bastıramayanların egemen oldukları günde ne hallere geldik!...
Amerika Birleşik Devletleri için en önemli şey, öncelikle ve kesinlikle kendi çıkarlarının ön planda olmasıdır. O nedenle de bugüne kadar etkin olduğu dünyada, insanlarla ve devletlerle “Enek-kozak” oynamaktadır.
Ne yazık bizi de aynı kategoride saymalarıdır. O nedenledir ki, “Ermeni soykırım tasarısı” her sene gündeme gelir ve bizimle oynarlar.
Biz ne yaparız?
Cümbür cemaat koşarız ayaklarına, “Yapmayın, etmeyin efendiler…” deriz her nedense…
Amerika bu meseleye bakarken “Burada bağımsız Meclis iradesi söz konusudur” diyor da acaba bizim meclisimiz nereye bağlı ki?
Ayakları sağlam zemine basmayan devletlerin içine girdiği durumun adıdır bu…
Yargısı ve askeri başta olmak üzere, bütün kurum ve kuruluşlarıyla kavgalı olan bir hükümetin, bu işleri başarması, dik durması asla mümkün değildir.
Yaşadığımız da ne yazık ki budur.
“Yapılması gerekenleri” yapmak için önce “Tikine durma” gücüne sahip olmak gerekir. Onun da “Van minut” ile sağlanması mümkün değildir.
Güç; mahallenin bebesine kafa tutmak değil, akranın ile eşleşmek…
Akranlarınız da meydanlarda nutuk çektiğiniz “Millet” değil…
Bilesiniz…
08 Mart 2010, Cuma
- Toplam blog
- : 146
- : 576
- Kayıt tarihi
- : 17.01.09
Yazacak belki bir çok şey vardır, ancak sadece "Yazmak en büyük tutkum" desem!... Sonrasında da zate..