- Kategori
- Ruh Sağlığı
Hafizenin cinleri
Ben çektim
Hepsi Dilek Ç.nin yüzünden. Bir fal baktı hayatım değişti. Biliyorsunuz, “Benim de bir yazı dizim olsun” demiş ve “Falcı bacı” serisini başlatmıştı. Ben de heyecanla hadisenin tam ortasına atlamış ve bir kahve içip kapattığım falı da fotoğraflayarak kendisine göndermiştim. Sonucu sabırsızlıkla beklemiş, fincanımda çıkanları öğrendiğimde de bu fal işine saygı duymaya başlamıştım. Falımın fotoğraflarına bakarak konuşan sadece Dilek Ç. değildi, birileri de fincanımın kalitesine, koyduğum kahve miktarına bakmış ve beni cimrilikle suçlamıştı ama şimdi konumuz o değil. Müsait bir zamanda o konuya da değineceğim tabi ki.
Sevgili Dilek Ç. kahve falımda %85 isabet kaydedince (15 puanı falda beni kibirli çıkardığı için kırptım) başka ne çeşit fal var ve kim bakar diye arayışa girdim. İskambil, tarot ve el falı gibi heyecansız olanları bir kalemde geçtim.
İşte Hafize ve yumurta falı o günlerde girdi hayatıma.
30 lu yaşlarda bir kadın Hafize. Falına bakacağı kişiyi bodrum katındaki evine çağırıyor. Önce bir bekleme odasına alınıyorsunuz. Karşılıklı yerleştirilmiş iki kanepe ve iki tek koltuktan birine ilişiyorsunuz. Sıranızı beklerken sağa sola bakınıp oyalanmaya çalışıyorsunuz.
Ben de öyle yaptım, tekli koltuğa yerleşip başımı kaldırdım ve onları gördüm. Bir sürü kedi. Önce içimden “Falcı Hafize kedi seviyor anlaşılan” diye geçirdim ama sonra dikkatimi kedilerin hali çekti. Kimi üçlü kanepenin arkalığının üzerine uzanmış, kimi tekli koltuğa kıvrılmış, kimi de yerde… Hepsi de uyuyor ama ne uyumak… İpnotize olmuş gibi, baygın gibi, hatta ölmüşler de farkında değiller gibi…
Odaya giren çıkan oluyor, konuşuluyor ama kedilerde tık yok. Yerimden kalkıp bir tanesine yaklaştım. “Pisi pisi pisi” şeklinde anlayacağı dilden konuşarak başını sevdim. Baktım yine tepki yok, kanepenin arkalığından aşağı sarkan arka ayağını tutup havaya doğru kaldırdım, neredeyse vücudunun yarısı yukarı doğru havalandığı halde ne gözü açıldı ne de en ufak bir hayat belirtisi gösterdi. Normal nefes alıp vermeye devam ediyordu ama dedim ya sanki baygın gibiydi.
Odada benden başka iki kişi daha vardı sıra bekleyen. Çaktırmadan onlara baktım, ortamın tuhaflığının farkındalar mı diye. Evet farkındaydılar. Yüzlerinden belliydi, gerilmiş ve tedirgin bir ifadeyle gözlerini kedilerden ayıramıyorlardı.
Tam o sırada Hafize odaya girdi ve bana bakarak “Buyurun sıra sizde” dedi. Aslında kaçmanın tam zamanıydı. Beynim “sokak kapısına doğru git” diye komut verdikçe ayaklarım Hafize’nin peşinden gidiyordu. Kediler gibi ben de ipnotize mi olmuştum yoksa?
Hafize’nin peşinden bahçeye bakan odaya girdim ve bana gösterdiği koltuğa oturdum. Önündeki masaya bir bardak su koyan Hafize eline aldığı yumurtayı bardağın kenarına tıklatarak kırdı ve beyazını suyun içine akıttı. Sarısını ve kabuklarını ise yerdeki çöp kutusunun içine attı.
Bu arada suyun içine akıtılan yumurtanın beyazı şekilden şekile giriyor, uzunlu kısalı dikitler oluşturuyordu. Bardağa bakarak konuşmaya ve bana ne var ne yok anlatmaya başlayacak olan Hafize tam ağzını açmıştı ki, bahçeye bakan camlı kapıdan bir tıkırtı geldi. Baktım kapkara bir kedi camın kenarında sırtını kamburlaştırarak bir sağa bir sola gidiyor ve kapının açılmasını bekliyor.
Hafize’nin dikkati dağılmasın diye hemen yerimden fırladım. Elimi balkon kapısının koluna attığım anda Hafize “Hayıııır” diye bağırdı ama geç kalmıştı. Kapıyı açmamla odanın ortasına dalan kara kedi zınk diye durdu, tüylerini kabartarak, etini koparıyorlarmışçasına tiz bir sesle bağırdı ve kendini oda kapısına doğru attı. Kapalı olan oda kapısına gümmmm diye çarpan kara kedi o anda kendinden geçti. Homurdanarak yerinden kalkan Hafize kediyi kucağına aldı, oda kapısını açtı ve dışarı çıkarken bana “Birazdan ayılır, cin çarptı da…” dedi. O ana kadar eli bahçe kapısının kolunda donmuş duran ben, birden yerimden fırladım, kedili bekleme odasının önünden geçtim ve sokak kapısına doğru koştum. Kapıyı açıp kendimi sokağa attığımda arkamdan Hafize’nin sesi duyuldu;
“Geri dön, onlar sadece kedilere görünürler”
*********
Bu yazıyı yazmaya başladığımda saat 16.00 idi. Yazı bittiğinde baktım kolumdaki saat tam 16.00’da durmuş. Pili bitmiştir dedim, gidip diğer saatimi aldım ve taktım. Onun da aynı saatte durmuş olduğunu gördüğümde telaşla epeydir kullanmadığım eski saatime baktım. Bütün kol saatlerim aynı anda durmuştu. Hemen evdeki duvar saatine ve masa saatine baktım, onlar çalışıyordu. Yani ne olduysa bana ait saatlere olmuştu.
Yazıyı yayına vermeden bekleme kararı aldım ve ertesi gün saatleri alıp tamirciye gittim. Tahmin edin ne oldu… Piller bitmemişti, tamirci saatlerin içini açıp baktı, “Tozlanmış olabilirler” teşhisini koydu ve iki üfledi geri kapattı. Saatler çalışmaya başladı. Tamirciye “Hepsi aynı anda mı tozlandı?” şeklinde bir soru yöneltip lafı çoğaltmadım.
Eve döndüm ve yazıya uygun bir fotoğraf düşünürken duvardaki kedili porselen tabak gözüme ilişti. Fotoğrafını çekip yazıya eklediğimde ertesi sabah yayınlanması için her şey hazırdı.
Gecenin ilerleyen saatlerinde şiddetli bir şangırtı ile yataktan fırladım. Kedili porselen tabak asılı olduğu yerden mermer zemine düşerek paramparça olmuştu.
Sabah erkenden arkadaşım Feray’ı aradım;
— İşte aynen böyle böyle oldu Feraycığım
— Hazırlan, hemen kuaföre gidiyoruz.
— Nasıl yani?
— Benim kuaförüm kol falı bakıyor, neymiş bu olan biten hemen anlatır sana.
— Benim koluma mı bakacak?
— Hayır, kendi koluna bakıyor.
— Kendi kolunda benim geleceğimi mi görecek?
— Sen sorularını bir kağıda yazıyorsun sonra kağıdı buruşturup kül tablasında yakıyorsun. Adam külleri alıp kendi koluna sürüyor. 10 saniye sonra soruların cevapları kolundaki küllerin arasında beliriyor.
— Ve sen bu adama saçlarını emanet ediyorsun!
— Sana da iyilik yapmaya gelmiyor, ne halin varsa gör.
Fotoğrafın yazı ile alakasını merak edenler için not: O da bulut falı, ben buldum.
Yazının neden "Ruh sağlığı" kategorisinde olduğunu merak edenler için not: Fal olayını kahve telvesi ile sınırlandırmazsanız dipsiz kuyuya düşmüş gibi olursunuz.
- Toplam blog
- : 61
- : 2350
- Kayıt tarihi
- : 24.01.08
17 yaşımdaydım yazmaya ilk başladığımda. Dünyayı tanımaya çalışırken kendimi de tanıdım zaman içinde..