- Kategori
- Kent Yaşamı
Hala hayattayım...
Kendimi ofise atınca rahatladım. Omuz kaslarımda bir gevşeme, bir dinginlik… Bir bardak çayımı aldım ve derin bir oh çektim. “Acaba herkes” dedim “benim gibi mi hissediyor?”
Sokakta yürümeye başladığım zaman, hatta kapıdan çıkar çıkmaz, bir korku filmi koridorunda yürüyor gibi geriliyorum.
Kapıdan çıkıyorsun, evinin önünden kaldırıma gelinceye kadar bir sorun yok. Kaldırımın kenarında duruyorsun ve yolun boş olduğundan emin olduğunu sandığın an bir adım atıyorsun ve burnunun ucundan aklını kaybetmiş adamın biri son sürat geçip gidiyor. Sen hızlanan kalp atışlarınla hemen geriliyorsun ve kaldırıma çıkıyorsun. Ama biliyorsun ki karşıdan karşıya geçişişin hiçbir zaman güvenli olmayacak.
Bir şekilde geçiyorsun karşıya. Yürümeye başlıyorsun. Birden bisikletli biri çıkıyor karşına. Ben nerdeyim demeye kalmadan adam rahat rahat geçip gidiyor. Evet, kaldırımdasın yani olman gereken yerde. İyi de bisikletli neden kaldırımda? Anlam veremiyorsun. Suç sen de. Diğer insanlar bisikletliye dönüp bakmıyorlar bile. E demek ki doğal bir şey bisikletlilerin kaldırımdan gitmesi.
Yola devam. Gerginliğin daha da büyüyor. Bankamatikten para çekmen gerektiğini hatırlıyorsun. Bankamatiğin önünde 3 kişi bekliyor. İyi diyorsun sıra beklemeyeceğim. Birden bir patırtı gürültü oluyor. Orta yaşlı bir kadın kısık sesiyle çığlık çığlığa bağırmaya başlıyor. “Poliiiiis… Polis. Çantamı çaldı… Koşun, yetişin, yakalayın…” Yok yok sen en iyisi şimdi para çekme…
Ara sokaklardan birine girmen gerekiyor. Sokak sakin görünüyor ama yine de bir tedirginlik var içinde. Tepende alabildiğine bir güneş. Beynin pekmez kıvamında. Sinirlerin gergin teller gibi. Halletmen gereken bir dolu iş var ama bitmiş vaziyettesin. Tek istediğin bugün başına bir bela gelmeden evine gidebilmek. Ama gün uzun. Hem de bitmeyecek kadar uzun…
Sokağı geçip gidiyorsun. İşte mücadele başlıyor. O da ne? Trafik lambası olan bir yere geldin. İşte bir rahatlama. Bekliyorsun. Kırmızı ışık yanıyor. Artık güvenle geçebilirsin. Adımını attığın an gürültülü bir korna sesi. Ne oluyor demeye kalmadan biri seni kolundan çekiyor geriye. “Yeşil yandı ama” diyorsun suçlu suçlu. Adam yüzüne bakıyor “yeşil mi?” diyor. Başını kaldırıp bakıyor, yanındakine dönüp “burada trafik lambası varmış.”diyor gülümseyerek.
Çıldırmak üzeresin. Hemen adımlarını hızlandırıyorsun. Tek hedefin ofise varmak. Pür dikkat yürüyorsun. Ofis göründü. Yüzünde kocaman bir gülümsemeyle kapıdan içeri atıyorsun kendini.
Kapıdaki görevli nezaketen “nasılsınız?” diye soruyor.
Yorgun yorgun gülümseyerek cevap veriyorsun : “Hala Hayattayım…”
- Toplam blog
- : 408
- : 1090
- Kayıt tarihi
- : 17.06.06
Gazetecilik okudum... Ama gazeteciliği sırf yazabilme serüvenine bir adım daha yaklaşabilmek için ok..