​ Hava yeniden, su yeniden, toprak yeniden... / Gündelik Yaşam / Milliyet Blog
Mlliyet Milliyet Blog Milliyet Blog
 
Facebook Connect
Blog Kategorileri
 

07 Eylül '07

 
Kategori
Gündelik Yaşam
 

Hava yeniden, su yeniden, toprak yeniden...

Hava yeniden, su yeniden, toprak yeniden...
 

5 yıl... 5 koca yıl... Orada, tüm hayattan uzak, gökyüzünden, sahilden, denizden, topraktan, mandalina ağaçlarından, yağmur altında kaçışan insanlardan, trafiğin aktığı o koca caddelerden, topraktaki karıncalardan, gelinciklerle dolu tarlalardan uzakta 5 koca yıl geçirmiş. Elinde kalan kanlı bir bıçak ve toprağın altındaki cansız bir beden.

Çıkıyor hapishaneden adam. O koca 5 yıldan sonra ilk defa sokakta, hapishane kapısının önünde gözlerini gökyüzüne dikiyor ve ağlıyor. Bu koskocaman adamın ağlayışı onu izleyenin yüreğine kızgın bir bıçak gibi batıyor. Özgür olma duygusunun şaşkınlığı, geride kalan 5 koca yıl ve ne yapacağını bilmeme halinin harmanı gibi öylece dikiliyor sokak ortasında.

Bir öğle sonrası dinginliğinde, karşımdaki ekrandan içime tuhaf bir keder akıyor. Kendimi o adamın bedeninde, öyle şaşkın, sokak ortasında dikilirken buluyorum. Ekranın içindeyim sanki. İçimde garip bir korku ile sarsak adımlar atıyorum hayata. Film beni yutuyor. İçine çekip o adama dönüştürüyor. Korkmuş ve şaşkın o adama...

O uzun, sarsak adımlardan sonra bir sahil görüntüsü ekranda. Sahilde Neyzen var. Neyzen balıkçı. Ağların üzerine eğilmiş. Yılların izi alnında. Kendi sükunetinde. Öylece duruyor. Deniz kokusu ve Neyzen. İçinde huzur hissetti mi o adamda benim gibi? Bu koca dünyada yalnız olmadığının bir işareti gibi o balıkçı. O da öyle hissetti mi? Oturuyorlar. Ve Neyzen ona, içime kazınan şu cümleyi söylüyor: "Hava yeniden, su yeniden, toprak yeniden. Ruhunu ateş gibi saran umut yeniden." Çiçek çiçek açılıyor o 5 koca yılı ardında bırakan adamın yüzü. "Yeniden, yeniden, yeniden..." ile başlayan cümlelerin her biri bir gelincik gibi serpiliyor onun toprağına. Kaybedilen değil artık kaygısı. Kaygısı yok. İçinde işlenmemiş toprağı var ve bir de kızıl kızıl umut gelincikleri...

Başımı pencereden gökyüzüne çeviriyorum. Öyle mavi, köpük köpük bulutlu. Dışarda toprak. Hep kendini yenileyen. Ve "sadece tek adımım yeter" diyorum. Orada, o toprak üzerinde durabilmek için... Karıncalara bakabilmek, gökyüzünü ciğerlerime büyük bir aç gözlülükle doldurabilmek, trafik akan caddelerde dolaşabilmek için tek adımım yeter. İçime garip bir özgürlük duygusu gelip yerleşiyor. "Tüm olan biteni..." diyorum "her ne olmuşsa içini burkan, bileğini kıran, o koca 5 yıl gibi geride bırak. O kapının önünde o adamın eskimiş yeşil bavulu gibi gerekli olanları al yanına. Ve Neyzen'in sözleri olsun kulaklarında: "Hava yeniden, su yeniden, toprak yeniden. Ruhunu ateş gibi saran umut yeniden."

Fotoğraf: http://www.deviantart.com/print/1121106/
 
Toplam blog
: 408
: 1090
Kayıt tarihi
: 17.06.06
 
 

Gazetecilik okudum... Ama gazeteciliği sırf yazabilme serüvenine bir adım daha yaklaşabilmek için ok..