- Kategori
- Gezi - Tatil
Hayallerim, emeğim, yolum. (Ve Nihayet İzmir)
13 Temmuz Cuma
Sabah 5:00 te uyandım. Henüz gün ışımamış. Balıkçı tekneleri teker teker motorlarını çalıştırıyorlar. Pat pat pat. Motorunu çalıştıran tekne o günkü kısmetini aramak için barınaktan çıkarak denize açılıyorlar. Rasgele.
Kahvemi yaptım. Tansiyon ilacımı aldıktan sonra ben de motorumu çalıştırdım. Baş ipimi çözdükten sonra tutmayan 2 kg lık demirimi kolayca aldım. Bu demiri çözerek yeni 6 kg lık demirimi bağladım. Önce radansayla bağlamayı düşündüm ancak nasılsa en fazla bir veya iki durağım kalmıştı. İpi demire ızbarço bağlayarak oturağın altına yerleştirdim. Ben barınaktan çıkarken bir balıkçı teknesi içeri giriyordu.
Dip otluk. Sığlıklara takılmamak için biraz açığa çıktım. Güneş kendini göstermeye başladı. Birkaç dakika sonra da kıpkırmızı bir güneş yükseliyordu.
Uzun ada ile burnun arasındaki fenere doğru ilerliyorum. Deniz çarşaf gibi. Burnu döndükten sonra sancağımda Menteş . Bu günün ilk hayal kırıklığı Menteş teki beton yığınları. Bugün yelken yok, yolu tamamen motorla gideceğim. İzmir e vardığımda motoru Damla Marin e yollayarak tam anlamıyla bir bakım yapacağız. Depodaki benzini dökmek zorunda kalabiliriz hiç olmazsa sarf ederek daha az yakıt kaybı yaşayayım. Depodaki yakıt İzmir e ulaşmama yeter.
İskelemde Özkan Gülkaynak ın kitabına koyduğu resimlerden hatırladığım adalar var. Sancağımda Çeşme altı . Çeşme altı bugünün ikinci büyük hayal kırıklığı oldu. Ben bahçeli , tek veya iki katlı ağaçlar içinde bir yerleşim yeri beklerken karşıma çıkan manzara kıyılarımızın ne kadar bozulduğunu haykırıyordu.
Bu arada Urla da barınağın çok kalabalık olduğu ve 5 metre tekne için ayda 600 Tl istendiği haberi de Urla ya uğramadan devam ederek , hazır Güzelbahçe de bulunmuş yere doğru yöneltti.
Urla yı bordaladığımda karşımda karantina adası nı gördüm. İzmir körfezinin fotokopi haritasına baktığımda karayla arasında bir köprü mü yoksa bir sığlık mı olduğu anlaşılmıyor. Fotokopi haritam beş adet A4 ten oluşuyor ve Foça dan bu yana katlana katlana yıprandı. İlerlediğimde Karantina adası ile kara arasında bir köprü olduğu belirginleşti.
Dümeni iskeleye kırarak adanın arkasına dolaştım. Adanın arka tarafı ağaçlık. Sıra sıra palmiye ağaçları. Karşımda haritadan sivritepe olduğunu tahmin ettiğim yükselti görünüyor. Gene haritadan Güzelbahçe limanının ilerde olduğunu anlıyorum. İki barınak görünüyor . Ama hangisi birinci, hangisi ikinci liman.
Karantina adasının kuytusunda onlarca balıkçı teknesi var. Çapari yapıyorlar. Denizde rastladığım teknelere yol sormaya alışıkım nasılolsa. Balıkçı teknelerinden birine yaklaşarak adres sordum. Aşağı ilerle bir kule göreceksin orası dediler. Bu kule de Sivrice de gördüğüm kulelerden olsa gerek.Kuleyi gördüğümde liman girişini de gördüm. Limanda boş bir yere bağlanarak barınak sorumlusu Galip bey i sordum. Galip bey ve 3 kişi oturmuş sohpet ediyorlar. Tekirdağ dan geldiğimi ve kendisine geleceğimin bildirildiğini söyledim. Haberi yokmuş.
Galip Bey ile Barbaros Beyi telefon la görüştürdüm. Bu arada beraber sohbet edenlerden İsmet Bey konuyu hatırladığını ancak benim Gülpınar dan geleceğim söylendiği için Tekirdağ dan gelecek kimseyi beklemiyorlarmış.Neticede konu aydınlandı. Bana yer gösterdiler. Liman ağzına yakın bir yerde denize çakılmış iki demir parçasına bağlandım.
Burada iki ay kalmayı planlıyorum. İki ayın sonunda Devekuşu nu burada yüzer halde bulabilmek imkansıza benziyor.
Bu mevsim de dönüşe geçmek kuzeyli rüzgarlar hakim olduğundan neredeyse tamamen motorla dönmem demek. Ciddi bir yakıt sarfiyatı sözkonusu olacak. Şimdi İstanbul a gidip Eylül ayında tekrar İzmir e gelmek ve geri dönüşü sonbaharda yapmak mantıklı olan ve benim planım da bu şekilde ama, Devekuşu bağlı olduğu yerde ne kadar güvende olur bilemiyorum. Benim Eylül ayına kadar İzmir de kalmam demek motorla dönmekten daha büyük bir harcamayı beklerken yapmam demek olacak. Buna da emekli maaşım elvermiyor.
Cem abi ile mevsimsel hava koşullarını tekrar gözden geçirdik. Olması gereken sonbaharda yukarı çıkmak ama diğer şartları düşündükçe canım sıkılıyor.
Diğer bir yol da Devekuşu nu karadan Marmara da bir yere götürüp oradan geziye devam etmek. Bu nokta Çanakkale olabilir mesela.
Devekuşu nun motor sponsoru Damla Marin i arayarak İzmire geldiğim haberini verdim. Mehmet Bey arayarak nerede olduğumu sordu. Güzelbahçe Ziraat bankasının önünde Mehmet bey ile buluştuktan sonra Devekuşu nun bağlı olduğu yere bereberce geldik.
Konuşmamız sırasında Devekuşu nu karadan Marmara ya götürme fikrimden bahsettim. Maliyetler açısından ve Devekuşu nun bağlı olduğu yeri de gördükten sonra bu fikrin doğru olduğunu Mehmet Bey de onayladı. Marmara da bir yere gidilecekse Tekirdağ a götürmek daha makul olabilirdi. Tekrar bakımlarını yaparak Marmara denizinde geziye kaldığım yerden Eylül ayında devam edebilirim. Şimdi önemli olan nakliye firmalarından alınacak taşıma fiyatları. Gelen fiyatlara göre Tekirdağ mı yoksa Çanakkale civarında bir yer mi?
İlk gelen fiyat İzmir den Tekirdağ a 1100 Tl+kdv . Bana çok geldi.Atma çekme harcamalarıyla beraber 1500 Tl yi bulacak. Gerçi iki ay burada kalsam en az 2000 Tl harcayacağım. Devekuşu ile denizden Marmara ya gitmek en iyi ihtimalle bir ayımı alacak çünkü hava koşulları durmadan gitmeme müsaade etmeyecek. Bu şeklide de yakıt hariç 1000 tl gibi bir masraf söz konusu. Yakıtı pek dert etmiyorum. Yakıt desteği veren Erol Akçam bu konuda hiçbir şeyi dert etmememi her seferinde söylüyor. Karar bana kaldı. Tabi birde nakliyeciden gelen fiyata.
Bu arada motoru bakım için Damla Marin e götürdük. Motoru sökerken dümen palasını da söktüğümüzde palanın aldığı şekli görünce özellikle Foça dan sonra yaşadığım dümen dinlememe sıkıntısının nedenini de anlamış oldum.
Akşama kadar barınak çay ocağında oturarak vakit geçirdim. Eğer karadan gideceksem armayı sökmem gerekecek. Limanın yanında duş alabilme imkanım var. Duşu mu aldım. Rahatladım. Barbaros Bey telefon ederek nerede olduğumu sordu. Telefon ile defalarca görüşmüştük ama yüz yüze tanışmamıştık henüz. İş çıkışı uğrayacağını söyledi.
Barbaros Bey geldiğinde teknedeydim. Devekuşu baştankara bağlı olduğu için havuzluğa geçme sıkıntısını Barbaros Beyde yaşadı. Daha sonra Güzelbahçe den ayrılarak beraber Urlaya gittik.
Urla nın girişinde arkeolojik bir kazı yapılıyor. Burada 6000 yıllık bir zeytinyağı fabrikası kalıntısı bulunmuş. Urla limanını gezdikten sonra şirin bir kafeteryada karşımızdaki karantina adasını seyrederek havanın kararmasını izledik.
Gece 23 te Güzelbahçe ye döndüm. Teknenin içi hala sıcak. Yanımdaki teknelerdeki balıkçılar takım hazırlıyorlar. Tüm balıkçılar Tekirdağ dan bu ya tam bir ağız birliği içinde denizde balık kalmadığından şikayetçi. Kaporta kapağı açık yattım uyudum.
14 Temmuz Cumartesi
Sabah gün ışımadan balıkçı motorları çalıştı. Pat-pat-pat……
Biraz daha uyumak istiyorum. Teknenin içi ısınmış bile herhalde saat 10 oldu diye düşünürken saate baktım , daha saat 7:00. yandık.
Saat 9: gibi Mehmet Ada geldi. Salı günü Tekirdağ a gidecek bir kamyon varmış. 750 Tl+ kdv ye nakliye işini halledebileceğimizi söylediğinde şaşırmadım desem yalan olur. Gelen tekliflerin yarısı.
Bence uygun du. Nakliyeciye kabul ettiğimizi haber verdik. Salı günü için hazırlıklarımı tamamlamam lazım. Arma yı sökme ve tekneyi sudan almak için vinç ayarlama işleri var. Önümde de 3 gün var. Galip Bey vinç işini kolayca ayarlanabileceğini söyledi. Sadece kamyonun geliş saatini kesin öğrenmememiz lazım. Üzerimden bir yük kalktı gibi.
Koca gün burada oturup ne yapacağım. Gelmişken bir yerleri göreyim. En azından bugün Ildır a gidebilirim. Mehmet Bey beni Urla ya Ildır minibüslerinin geçtiği kavşağa kadar bıraktı.
Urla dan Ildır a minibüsler yarım saatte bir geçiyor. Durakta minibüs beklerken genç bir çift geldi. Onlar da Ildır a gidiyorlarmış. Ildır girişinde bir çay bahçesi işletiyorlarmış.
Minibüs Ilıca dan dönerek sitelerin arasından Ildır a gidiyor. Çeşme Ilıca daki otellerin çirkinliği uzaktan bile insanın midesini bulandırmaya yetiyor.
Ildır a 500 metre kala gençlerin işlettiği çay bahçesinin önünde minibüsten indik. Çay bahçesinin yanında bir dere akıyor. Doğal güzelliği bozan derenin sol tarafındaki otelden gelen animatörlerin çığrış ve haykırışları olmasa ….
Bira oturup bir bira içtikten sonra köye doğru yürümeye başladım. Şapkamı yanıma almayı unutmuşum. Güneş tam tepemde.
Oldır ın adının aslında Ildırı olduğunu köyün girişindeki tabelayı gördüğümde öğrenmiş oldum. Şirin bir köy. Tüm köy sit alanı. Bu nedenle köy dışında yeni yerleşim yerleri planlanıyormuş. Barınağa doğru ilerledim. Daha sonraki yıllarda (programıma göre 2014) denizden Devekuşu ile geleceğim yerleri en azından karadan görerek fikir edinmeye çalışıyorum. Barınak civarında Nuster Amca ile karşılaştık. Köy kahvesinde sohbetimize çay eşliğinde devam ettik.
Döüş için Minibüse bindim. Minibüs Urla dan sonra otobana girerek yoluna devam etti. Güzelbahçe de ineceğimi şöföre önceden hatırlatmam lazımmış. Yapacak bir şey yoktu. İzmir e kadar gitmiş oldum. İzmir den tekrar bir minibüse binerek Güzelbahçe barınağına döndüm. Hava çok sıcak. Teknenenin içindeki termometre 40.8 ‘C
Barınak çay ocağında ağaçların altına oturarak günü geçirdim.
15 Temmuz Pazar
Sabah 6:00 güneşin yakmaya başlamasına en az iki saatim var. Yolun karşısına geçerek marketten kahvaltı için börek alıp çay ocağında kahvaltımı yaptım.
Bugün niyetim sığacığa gitmek ve Cem abi yle buluşmak. Güzelbahçe yönüne yürüyerek sığacık dolmuşlarının döndüğü trafik ışıklarındaki otobüs durağına vardım.
Durakta bekleyen bir ESHOT görevlisine Seferihisar dolmuşlarının bu duraktan geçip geçmediğini sordum. O da Seferihisar a gidecekmiş. Sığacığa gidebilmek için önce Seferihisar a gitmek gerekiyor . Seferihisar dan tekrar başka bir minibüsle sığacığa gidiliyor. Saferihisar a gdecek belediye otobüsünün birazdan geleceğini söyledi. O esnada gelen Seferihisar dolmuşu dolu olduğundan ben de otobüsü bekledim. Daha önce aldığım Kentkart ta iki kontör vardı bu da benim Seferihisar a gitmeme yetiyordu. Otobüs yaklaşık bir saat sonra Seferihisar merkezine gelmişti. Salyangoz amblemi kullanan belde. Sakin şehir.
Seferihisar da bir saat kadar oyalanıp etrafa bakındıktan sonra Sığacık minibüslerine bindim. Sığacık meydanında indiğimde Cem abi beni bekliyordu.
Uzunca bir sığacık turu yaptık. Denize girilecek koylar bile özelleştirilmiş. Denize girmek için 20 Tl vermek zorundasınız . karşılığında size bir şemsiye veriyorlar. Şemsiye alsanız da almasanız da 20 Tl vermeden denize girme şansınız yok.
Çam ağaçlarının altıda körfezi kuşbakışı gören piknik alanına gittik. Sabah kahvelerimiz içerken her zamanki gibi sohbetimizin konusu tekneler ve deniz.
Öğlen saati yaklaşıyor ve güneş yakıyor. Cem abinin dostu olan ve kendi teknelerini yapan Necdet beylere uğradık. Bir motorlu ve bir yelkenli tekne bahçede yan yana duruyor. Yelkenli yarın suya atılacak ve son hazırlıklar yapılıyor.
Cem ab inin hala elektirik ve suyu bağlanamayan evine geldiğimizde dışarısı kaynamaya başlamıştı.
Telefonum çaldı. Daha önce aynı şirkette bereber çalıştığımız Nida Hanım. Şaşırdım. İzmir e bir dostlarının düğün töreni için gelmişler ve şu anda Güzelbahçe de Devekuşu nun yanındaymışlar. Sığacıkta olduğuma üzüldüm. Tesadüf ki aslında onlar da sığacık marinadaki bir arkadaşlarını ziyarete sığacığa geleceklermiş. Sığacık ta İstanbul da buluşamadığım bir arkadaşıma buluşmak başka bir duygu. Saat 16:00 da buluştuk. Uzun zamandır görüşmemiştik. Bebeği olmuş.
Daha sonra sığacık kalesini ve semt pazarını gezdikten sonra minibüsle önce Seferihisar a oradan da Güzelbahçe ye geldim. Bir gün daha geçmişti. Salı günü kamyon gelecek ve Devekuşu ile beraber karadan Tekirdağ a döneceğim. Kamyon üzerinde devekuşu nu hasarsız götürebilmek için otomobil lastiklerine ihtiyacım var.
Güzelbahçe Balıkçı barınağında rıhtımda duran trolcülerin ağlarından çıkmış olan hurda otomobil lastiklerinden birkaçını alarak çekiçle üzerlerindeki midyeleri temizledim. Bu lastikleri kenara koyarak hazır ettim ama daha çok lastiğe ihtiyacım var.
Gece saat 22:00 ve tekenin içindeki sıcaklık 30 ‘C.
16 Temmuz Pazartesi
Sabah kahvaltında börek ve çay var. Çay ocağının gölgesinde oturuyorum. Bugün kamyondan yarın saat ketçe geleceği haberini bekliyorum. Ona göre Devekuşu nu sudan almak için vinç çağıracağız.
Barbaros Bey telefon ederek otomobil lastiği sıkıntısını çözdüğünü haber verdi. Kamyoncunun buraya gelmeden 6 ncı sanayi ye giderek lastikleri alması gerekiyor.
Mehmet Ada yı nakliyecinin geliş saatini teyit etmek için aradım. Yarın saat 15:00 de gelecekmiş. Bu arada lastikleri de alacak. Yarına kadar yapacak iş kalmadı. Bugün de denizden gelirken gördüğüm Çeşme altı nı gidip karadan göreyim.
Limanın önünden bir minibüse binerek Çeşmealtı na geldim. Merkeze minibüs ten indikten sonra hemen kıyıda gördüğüm 5 katlı binaya yöneldim. Öğrendiğim kadarıyla kıyıya 5 katlı binayı yapan köy muhtarlığıymış.
Geri döndüm ve merkeze doğru yürüyorum.
Sol tarafımda bir ada var. Askeri bölgeymiş ama özelleştirirlmiş. Adanın içindeki koya marina yapılacakmış. Öğlen hava sıcak sanırım bu nedenle dükkanların çoğu açılmamış.
Barınağı geçtim. Belediye altyapı çalışması için yolun oryasını kazmış. Kıyıda çaybahçeleri var. Sağ tarafımda bir normal kahvehane gördüm. Girmeye yeltendiğimde kahvenin yanındaki lokanta dikkatimi çekti ve karnımın acıktığını hissettim.
Lokantanın camında tabldot 5 Tl yazıyor ve kapıda da sevimli bir ahçı duruyor. Lokantanın adı Batum Çorba, Izgara ve Balık yemek salonu. 4 çeşit yemek , su ve yemek sonunda çay ikramı . Yemek çeşitleri için iki ayrı seçeneğiniz var. Ziya ustanın müşteriye ilgisi muhteşem.
Yemeğimi yedikten sonra kahveye dönerek çayımı içtim. Fotoğraf makinemi elimden düşürdüm ama hala çalışıyor. Öğleden sonra Minibüs ile Gülbahçe merkeze geldim. Dağ adamlarına benziyorum. Bir berber de traş oldum.
Tekrar barınaktaki çay bahçesindeyim. Galip Bey i aradım ama bulamadım. Vinç işini halletmek kaldı sadece. Bu arada Berk hocayla Tekirdağ da devekuşunu kamyondan nasıl indireceğimizi organize ettik.
Akşam Galip Bey geldiğinde vinç randevumuzu hallettik. Bir terslik olmaz ise yarın saat 15:00 te Devekuşu nu karaya alıp kamyona yükleyeceğiz.
17 Temmuz Salı
Sabah 6:30. rüzgâr kuzeydoğudan şiddetli esiyor. Teknenin sallantısına uyandım. Çay ocağında sohbet ediyoruz. Rüzgar şiddetini arttırıyor. Gidip Devekuşuna baktım.
Cem liman telefon ederek yaptığı röportajın Yeniasır gazetesinde yayımlandığını söyledi. Sol bacağımdaki sakatlıktan özellikle bahsedilmemesini rica etmiştim. Maalesef gazete bahsetmiş. Neyse karşıdaki markete giderek bir Yeniasır gazetesi aldım.
Saat 15:00 e kadar rüzgarın daha da artmamasını diliyorum. Bugün balıkçılar dışarı çıkamadı. Nakliyeci ile konuşarak lastikleri nereden alacağını bildirdim. Lastikleri almaya gittiğinde bana haber verecek, bende vinci çağıracağım. Şimdilik yapacak bir şey yok. Çay bahçesinde oturuyorum. Damla Marin motor bakımının bittiğini saat 17:00 ye kadar motoru bize ulaştıracağını bildirdi.
Saat 15.00 de nakliyeci geldi , yaklaşık 15 dakika sonra da vinç. Devekuşu nu bağlı olduğu yerden vinç yardımıyla dışarıya çıkararak kamyona yükledik. Alttan ve yandan lastiklerle destekleyerek bağladık. Motorun gelmesini bekliyoruz. Saat 17: civarında motor geldi . O nu da kamyona yükledik ve yola çıktık. Kamyonun bize uygun fiyat vermesinin iki nedeni olduğunu öğrendim. Biri Tekirdağ dan tahıl yükleyerek geri dönecek olması diğeri de giderken Teknenin yanında başka parça yükler de alacak olması. Benim için fark etmiyor nasılsa 750 Tl ye Devekuşu nu İzmir den Tekirdağ a götürebilmek çok ekonomik.
İlave yük almak için İzmir de nakliyecilerin borsa sı diyebileceğim bir yere geldik. Çarşının içinde sıra sıra dükkanlar var. Dükkan önlerinde nereye yük olduğunu belirten tabelalar. İlk defa bu tür bir şey gördüğüm için bana oldukça ilginç geldi. İpsala ya bir yük bulundu ve yükü almak için Kemalpaşa ya gittik. Devekuşu nun kamyonun kasasında yan yattığını fark ettik ve forklift yardımıyla düzelterek tekrar bağladık. Diğer yükü de aldık ve yola koyulduk.
- Toplam blog
- : 55
- : 313
- Kayıt tarihi
- : 10.11.12
Yaşamımın büyük bir bölümünde , kafam kuma gömülü KARADAN DENİZE bakmıştım. Bundan böyle kafamı k..