- Kategori
- Kişisel Gelişim
Hayat duvarı
Hayatın doğal akışı içinde her birimiz, ailemizin ikamet ettiği evlerde gözlerimizi açarız hayata. Ağlayarak hayata merhaba der; hayli bir meşakkat yükleyerek anne babaya, adımlarız ömrün minik günlerimize denk gelen zamanını.
Hayat duvarımızın örüldüğünün ayrımına varamadan ilkokullu oluruz. Annemiz ve babamız ile akraba ve ilk çocukluk arkadaşlarımızdan başka yeni insanlar; öğretmenimiz ve öğrencilik arkadaşlarımız örmeye başlarlar hayat duvarımızı. Küçük küçük büyürüz. Bir savaş sezgisiyle ev, okul, öğretmen, anne, baba, arkadaş çemberinde sevgiler, mutluluklar, başarılar, gülüşler, ağlayışlar... epeyce karışık duygularla karşılaşırız. Eğer şanslıysak, Atalay Yörükoğlu'nun tanımladığı ''Çocuğun ruh sağlığının da sağlıksızlığının da kaynağı ailedir'' ifadesindeki olumlu yanın yaşandığı bir ailenin ferdi olarak hayat duvarımızı örmeye devam ederiz. O zaman işimiz pek zor sayılmaz.
Ailede amaç okumaya, okutmaya dönükse seve seve veya ite kaka okuruz. Kimine göre okuya okuya (okul bitire bitire) adam oluruz; kimine göre kariyer sahibi, kimine göre de mevki makam, iş ekmek sahibi oluruz. Kimi ailelerde olduğu gibi hem okuma, hem iş sahibi olarak, para kazanarak yol alırız hayata.
Birçoğumuz da olanakları kıt kanaat olan ailelerin çocukları olarak binbir güçlükle okur ya da bir iş bir meslek sahibi oluruz.
Aile öfkeliyse, hırslıysa, düşkünse paraya pula; kavganın biri bitmeden biri başlıyorsa, sevginin toplanacak zerreleri bile yoksa; duvarları depremden hasar görmüş bir evin içinde doğup büyüyen çocuğun, kendi hayat duvarını örmesi hiç de kolay değil. Sevgiyi hayatın en güzel döneminde bulamayan çocuk, uzanacak hayalini kurduğu uzak sevgilere. Hiç sevgi veremeden sevgi görecek, çok mutlu olacak, rahat edecek. Kiminle? Uzun süre hayalleriyle... Sonra da hayal kırıklıklarıyla...
Ailede hep sanat ön plandaysa, baba keman çalıyor, anne kitap okuyor; çocuk oyuncaklarıyla oynuyorsa... Tiyatro ailenin ikinci adresiyse... Aile nefreti bilmiyor, sevgisizliği bilmiyor; sanatla insanı, sanatla toplumu hayat duvarının tuğlaları yapmışsa... Bu ailede büyüyen çocuk için mutsuzluk; talihsizlik olur ancak. Ve bilinsin ki talihsizlikler de yaşamın bir parçası.
Ailenin sosyal, ekonomik, kültürel durumu ve en çok da mutluluk veya mutsuzluk durumu çocuğun hayat duvarındaki sağlamlığı belirler.
Bazen de bir söz, bir örnek davranış, küçük küçük iyilikler toplamı insanın hayat duvarını şekillendirir. Müzik öğretmeni Mahiye Morgül küçükken uzun süre ayna karşısında kaldığını, güzelleşmeye çabaladığını anlattığı bir yazısında: ''Babam önceleri gülüp geçiyordu bu halime ama bir gün, kızım güzel olmak önemli değil; güzel insan olmak önemlidir, deyince günler sonra ne demek istediğini anladım.'' der ve babasının ne demek istediğini anladığından beri hep ''güzel insan'' olmaya çalışır.
Her birimiz kimi rehber aldık, hangi söz, hangi davranış etkili oldu hayat duvarımızı örmemize; var mı bileniniz?..
Şimdi bizler hayat duvarlarımızı bir yandan örmeyi sürdürürken, öte yandan yetişen gençlik nelerimizden etkilenerek kendi hayat duvarını örecek bunu da bilenimiz var mı?..
Bir de toplumun hayat duvarları var ve toplumun hayat duvarları nelerle örülüyor dersiniz?.. Tiyatroların, sanatın, sanatçının, ressamın, yazarın, düşünen insanın... kısacası ''güzel insan''ın baştacı edilmediği toplumdaki bireylerin hayat duvarları güzel şeylerle değil, kötü şeylerle örülür. Toplum da birey de salınır durur mutsuzluk salıncağında.
Birileri zengin olur; bazıları da mutlu.. Olsun ne farkeder bir toplum toptan mutlu olmadıkça, mutluluk mutlu oldum sanana da kalmaz...
- Toplam blog
- : 323
- : 2029
- Kayıt tarihi
- : 04.09.06
Yaşanan her hayat en iyi hayattır; yeter ki içinde kötülük olmasın!.. ..