- Kategori
- Psikoloji
Hayat yanlış otobüse binmek gibi!

Olmuyor bazen ve hayat insana yanlış otobüse binmek gibi geliyor.. Ya da birden şifreleri unutuyorsunuz, yeni bir şifre almanız gerekiyor zaman yok! Son kez şifre bu olabilir diye hatırladığınızı bi daha deneseniz çok riskli son denemeniz artık ve bu deneme de yanlışsa şifre iptal kart bloke!
İnsan kendi iradesi ile tutturduğu yolun esiri olur, bir hoşlanmayı aşka çevirir tutkuya dönüştürür hiç bu yoldan dönmek istemez. Kölesi olmuştur, derinden ve gönüllü…
Aşkı biz başlatırız denilebilse de bazen elimizde olmadan ilerler, hayata bakışımız da karşılıklı gelmişse, birde beğenmişsek; çünkü bu dünyada insanın ulaşabileceği en son aşamadır; sonsuzluktur.
Sonra birden en başında dahi vazgeçip kendi kabuğumuza çekilmeyi tercih ettiğimiz de olur, bu tavır yükseklik korkusu gibi bir duruma benzetilebilir belki. Ben yükseklik korkum olsa da bazı yerlere arkama bakmadan tırmanırım, yendiğim olur onu.
İnsan neden kendinden fedakârlık eder?
Aşkı bir odaya kilitleyip, sorumluluklar denilen bir kümenin kulvarında yürü ya kulum, vatan millet sakarya.. Ah mualla!!
Sorumlulukları kim yükler? Aşk nasıl yüklenir?
Sorumluluklar sorumsuzların hizmetindedir düzenin sorumlularının.. Aşkı ise melekler korur karşılıksız seven melekler…
Düzenekler, sorumluluklar ve gazoz ağacı; gazoz karbon gazlı şekerli aromalı su, olmasa da olurdu.
Aşkın karşılıklı ulaştığı doruktan daha müthiş bir dinginlik ve haz yoktur insanın sezgilerinin ve zihninin ürünüdür insanın farkıdır doğadan.
Hayatın gerçekleri kimlerin gerçekleridir, kimlerin mahkum edildiği gerçeklerdir? Aşkın tüm hâkimiyetlere son vereceği zamanlar gelecek, o bir gün herkesi gönüllü esir alacak, onun bilgisi bir gün herkes için genel geçer olacak; hiç düşünce de su içmek kadar sade.