- Kategori
- Felsefe
Hayatlardaki seraplar

Uçsuz bucaksız bir çölde yürüyorum tek başıma, uzakta çok uzakta seçemediğim kadar uzaklarda birilerini görüyorum. Tutmak ister gibi ellerimi uzatıyorum, ama bir seraptan ibaret olduğunu anlıyorum.
Soğuk
Karmaşık
Kendi bilinmezliğinde...
Bir serap...
Hayatlar da uçsuz bucaksız çöller gibi, aşılması zor, karmaşık, aşkla dolu seraplardan ibaret.
Hayallerimiz ki tutunduğumuz dallar gibi hayata, ne kadar kuvvetliyse o kadar güçlü hissediyoruz kendimizi.
Uçsuz bucaksız bir çölde yürüyorum tek başıma, ayaklarımda zincirler, kollarımda prangalar, karşımda onu görüyorum, ellerini tutamıyorum. Bir serap mı diyorum, sonra kuvvetimin tükendiğini hissederek dönüyorum kendi bozgun zamanlarıma.
Sıcak
Açık
Bilinen bir zamanda...
Bir serap...
Hep bir mücadele, hep bir sancılı yalnızlıkla geçiyor yıllarımız. Yanımızda olsa da sevilen, uzaklara dalıyor gözlerimiz, bize ait olmayan yerleri özlüyoruz, bize ait olmayan rüyaları. Yakalayamıyoruz kollarından çok önceden kaybettiğimiz yaralı ruhumuzu.
Uçsuz bucaksız bir çölde yürüyorum. Kendimi görüyorum bir ayna tutulmuş gibi bedenime. Beden bana ait, ya gözlerim diyorum onlar farklı bakıyorlar artık. Yorgun, güvensiz, bana ait olmamış gibi bakıyorlar. Korkuyorum bir anda, kendimden değil gözlerimden...
Başka
Uzak
Bir bakışın eşliğinde...
Bir serap...
Zaman gelecek gelincikler açacak dostlar gönül bahçelerinde. Ve yeniden doğacağız, doğduğumuzun farkında olmamışken...
Uçsuz bucaksız çöller, yeşil ormanlara dönüşecek...