- Kategori
- Felsefe
Hayvandan insanadır yolculuğumuz!..
resim kaynağı:www.islamustundur.com
Aristotales " İnsan düşünen bir hayvandır" demiş. Ya da " insan sosyal bir hayvandır" diye yazar kaynaklarda. Bu tanımlamayı doğru bulmakla birlikte eksik bulurum. Çünkü düşünen bir varlık artık hayvan değildir. Düşünüyorsak eğer, insanız demektir. Şöyle de söyleyebiliriz: İnsanın ikili bir yapısı vardır. Beden olarak hayvanlarla ortak bir yanımız olduğu gibi, düşünce olarak da hayvanlardan ayrılan ve hayvandan insana doğru gidişin yol göstericisi olan önemli bir yapımız vardır. Doğuştan itibaren bir büyük yolculuktur başlayan. Hayvandan insana giden bir yolculuk.
Yemek, içmek, barınmak, üremek gibi ihtiyaçlarımızla hayvanlarla benzer özelliklere sahibizdir. Hepimiz biliriz ki çocuklar paylaşmayı bilmez. Sonradan terbiye edilerek öğrenir. Hayvanlar da paylaşmaz. Herbiri ilk önce kendi karnını doyurmaya bakar. Hayvanlar ölene kadar böyle yaşarlar. İhtiyaçlarını gidermeleri yaşamlarının amacıdır. Oysa insanoğlu çocukluktan itibaren terbiye edile edile, bir sosyalleşme süreci içerisinde sadece kendi ihtiyaçlarını karşılamayı değil, ihtiyacı olup da bulamayanları da düşünmeye başlar. Bu insan olmanın başlangıcıdır. Hayvandan insana gidişin önemli kilometre taşlarından biridir.
Ve yaşam içerisinde paylaşa paylaşa, başkalarını düşüne düşüne, iyilik yaparak, yardım yaparak ve yaşamı başkaları için de kolaylaştıran davranış ve düşüncelerle hayvansal bütün yüklerimizi atarak daha çok insan oluruz. Hayvansal yükleri atmak demek vermekle, paylaşmakla ve yaşamı herkese kolaylaştırmakla olur. Yani hayvan yanımızdan verip karşılığında insan almak, insan biriktirmektir yaşamak dediğin şey. Daha doğrusu insanca yaşamak işte tam da budur!
"İnsan düşünen bir hayvandır" sözü sadece kendini düşünen, bencil, çıkarcı insanlar için doğrudur. Ama kendini de düşünmekle birlikte, başkasını da düşünen , sıcak odalarda ısınırken sokakta yatan kimsesiz çocukları da düşünerek onlara somut katkılarda bulunanlara asıl insan dememiz gerekir. Sadece düşünmek de yetmiyor insan olmak için; düşünceyi olumlu pratiklerde somut dokunuşlara dönüştürmek de gerekiyor.
Bir de hayvan oldukları halde yaşamı başka hayvanlara kolaylaştıran hayvanlar vardır. Ara sıra rastlarız onlara. Bazen bir kedi can düşmanı biliinen fare yavrularını emzirmekte onlara hayat vermektedir. Bazen bir köpek pelikanla arkadaş gibi birlikte gezmektedir. Köpek sokakta kalan kedi yavrularını kollarının altına almış ısıtmaktadır. Bu da gösteriyor ki insanlık bedenle sınırlı değildir. Herkes insan olabilir. Yeter ki insanın pardon hayvanın içinde olsun.
İşte bu yolculuk her canlı için geçerli bir yolculuktur.
Ve ne yazıktır ki tam insan olmaya ramak kalmışken ölürüz. Ama olsun hayvandan çok insan olarak ölürüz ya hiç değilse...
Yemek, içmek, barınmak, üremek gibi ihtiyaçlarımızla hayvanlarla benzer özelliklere sahibizdir. Hepimiz biliriz ki çocuklar paylaşmayı bilmez. Sonradan terbiye edilerek öğrenir. Hayvanlar da paylaşmaz. Herbiri ilk önce kendi karnını doyurmaya bakar. Hayvanlar ölene kadar böyle yaşarlar. İhtiyaçlarını gidermeleri yaşamlarının amacıdır. Oysa insanoğlu çocukluktan itibaren terbiye edile edile, bir sosyalleşme süreci içerisinde sadece kendi ihtiyaçlarını karşılamayı değil, ihtiyacı olup da bulamayanları da düşünmeye başlar. Bu insan olmanın başlangıcıdır. Hayvandan insana gidişin önemli kilometre taşlarından biridir.
Ve yaşam içerisinde paylaşa paylaşa, başkalarını düşüne düşüne, iyilik yaparak, yardım yaparak ve yaşamı başkaları için de kolaylaştıran davranış ve düşüncelerle hayvansal bütün yüklerimizi atarak daha çok insan oluruz. Hayvansal yükleri atmak demek vermekle, paylaşmakla ve yaşamı herkese kolaylaştırmakla olur. Yani hayvan yanımızdan verip karşılığında insan almak, insan biriktirmektir yaşamak dediğin şey. Daha doğrusu insanca yaşamak işte tam da budur!
"İnsan düşünen bir hayvandır" sözü sadece kendini düşünen, bencil, çıkarcı insanlar için doğrudur. Ama kendini de düşünmekle birlikte, başkasını da düşünen , sıcak odalarda ısınırken sokakta yatan kimsesiz çocukları da düşünerek onlara somut katkılarda bulunanlara asıl insan dememiz gerekir. Sadece düşünmek de yetmiyor insan olmak için; düşünceyi olumlu pratiklerde somut dokunuşlara dönüştürmek de gerekiyor.
Bir de hayvan oldukları halde yaşamı başka hayvanlara kolaylaştıran hayvanlar vardır. Ara sıra rastlarız onlara. Bazen bir kedi can düşmanı biliinen fare yavrularını emzirmekte onlara hayat vermektedir. Bazen bir köpek pelikanla arkadaş gibi birlikte gezmektedir. Köpek sokakta kalan kedi yavrularını kollarının altına almış ısıtmaktadır. Bu da gösteriyor ki insanlık bedenle sınırlı değildir. Herkes insan olabilir. Yeter ki insanın pardon hayvanın içinde olsun.
İşte bu yolculuk her canlı için geçerli bir yolculuktur.
Ve ne yazıktır ki tam insan olmaya ramak kalmışken ölürüz. Ama olsun hayvandan çok insan olarak ölürüz ya hiç değilse...
- Toplam blog
- : 264
- : 1128
- Kayıt tarihi
- : 30.04.07
1956 Sarıkamış Kars doğumluyum. 6 şiir kitabım ve 2 deneme kitabım var. son kitaplarımı B..