- Kategori
- Öğretmenler Günü
Hocam sus biraz !...

ilköğretmenlerim...canöğretenlerim...
8 Temmuz 1965 TÜRKİYE ÖĞRETMENLER SENDİKASI (TÖS) 92 kişi ile kuruldu.
10 Aralık 1969'da TÖS-Türkiye Öğretmenler Sendikası Genel Merkezi Bütün Öğretmenler Boykota!.. bildirisinde şöyle diyordu: “Türkiye eğitiminin ve öğretmenlerinin içinde bulunduğu bunalım dayanılmaz dereceye gelmiştir. Yabancı etkiler altında, sırtı halka dönük, eşitlikten uzak, tüketici, kalitesiz eğitim, yıllardır çocuklarımızı, halkımızı ve öğretmenlerimizi bıktırmıştır. Bugüne kadar yapılan her uyarıyı ve düzeltici her uygulamayı, türlü çeşitli iftira ve bühtanlarla boğan iç ve dış çıkarcılar, bu bakımsız ve perişan devlet eğitimini halkın çocuklarına bırakıp, kendi öz çocukları için özel okullar açmışlar ve açtırmışlardır. Yöneticilerimiz, kendi çocuklarını çoğunlukla dış ülkelerde okutmakta, oradan diploma aldırmaktadırlar.”
15 Aralık 1969 tarihinden itibaren 4 günlük “ Öğretmen Boykotu” düzenlendi.
120 bin eğitim emekçisinden 109 bini boykota katıldı ve 4 gün boyunca okullarda ders yapılmadı.
1971’de TÖS’ ün üye sayısı 80.000’e çıktı ancak 12 Mart 1971 darbesinde TÖS kapatıldı.
(EĞİTİMSEN arşivinden alıntı)
1970’lerin Türkiye’sinde öğretmenler inanılmaz düşük ücretler alır yarı aç yarı tok geçinirlerdi (ikinci bir işte çalışmaları yasalarla engellenmişti).
Eşi çalışmayan ve büyük şehirlerde oturmak zorunda olan öğretmenler, aldıkları ücretlerle ancak gecekondu mahallelerinde derme çatma evlerde kiracı olabilirlerdi…
Ve
O tarihlerde ilkokul öğretmeni olarak Ankara’nın gecekondu bölgesinde yıllardır görev yapan annem, mesleğine – öğrencilerine sevdalı bir TÖS üyesiydi ve çalışma arkadaşlarının çoğu da o gecekondu bölgesinde oturan öğretmenlerdi.
Katıldığı 4 günlük öğretmenler boykotunun sonucunda, annem hakkında açılan dava devam ederken evde hepimiz endişeli bir bekleyiş içindeydik.
11 yaşında siyasi görüşü çoktan belirlenmiş bir çocuktum, ezilenden yanaydım, elde edilecek haklar için mücadele edilmesi gerektiğinin bilincindeydim ama yine de annemin hapse girmesini (hapis cezası verilecek sanıyordum) istemiyordum… Çok korkuyordum çok…
İşte o günlerde, babamın yaşanan olaylar ve çilekeş öğretmenler için yazdığı dizeleri buldum…
Ve bu gün, istedim ki hem ilk hayat öğretmenim annemin o boykot günlerini anayım; hem de hep sosyal adaletten, sevgiden ve saygıdan yana olup; her koşulda “ önce insan olmalı “ diyen babamı dizeleriyle konuk edeyim sayfamda…
Dünya yolculuğumda bana öğretmen olan tüm insanlara sevgim ve saygımla…
( Şiirde bahsedilen Karşıyaka Ankara’nın o zamanlardaki gecekondu semti, “ nurlu yarınlar ” Başbakan olan Süleyman Demirel’in çoğu konuşmasında kullandığı bir yutturmaca ve bir koşu atının aylık saman parası 400 lira iken öğretmenlerin aldığı maaş 300 lira civarındaymış )
HOCAM SUS BİRAZ
Şehrin göbeğinde gökdelenler
Karşıyaka’da kümes misali evler,
Ev demeye bin şahit ister bunlara
Gecekondu diyorlar bu taş yığınlarına…
* * *
Yaşıyor buralarda yüz binlerce kul
Eğer yaşamaksa bu sürünmenin adı,
Altta bir hasır, üstte belki bir çul
Bekliyorlar “ nurlu yarınları”…
* * *
Sen yaşarsın bu taş yığınları arasında,
Bin delik vardır avratının fistanında,
Öksüz gibidir çoluk çocuk yanında,
Sen yaşarsın hocam gönülden ırak
Bu taş yığınları arasında…
* * *
Sormazlar hiç halin nicedir,
Sabah akşam yediğin nedir,
Nutuklarda sana başköşe verilir
Sen yaşarsın bu taş yığınları arasında…
* * *
Hocam boşuna yarını bekleyişin
Direnme fazla, yolu görünür kodesin !
Gökdelenlerde havyar yenirken
Sen açmışsın, kimin umurunda sen nesin ?!!
* * *
Yetmezken ayda dört yüz lira
Bir koşum atına arpa saman parası,
Alt tarafı bir sen, bir avrat, iki çocuk
Nankörlük etme, 300 lira az mı ya …
* * *
Şart mı her gün peynir ekmek yemen ?
Şart mı yılda bir sinemaya gitmen ?
Paltosuz geçirdiğin şu kışta donuversen
Ölür müsün biraz susuversen ?...
* * *
Hem ölüversen ne zararı var,
Bırak açlıktan ağlasın evde çocuklar,
Ne demekmiş BOYKOT, sen anlamazsın bu işten !
Ne demekmiş hak istemek
Akşamdan akşama eve girmiyorsa bir ekmek !
Oruç tutsan hep…Ölür müsün ya!..
Lütfü ÖZKAHRAMAN
( Ankara / 1970 )